Ούτε τέλος..

..ούτε αρχή!
Το μήνυμα της ημέρας είναι αλλαγή. 
Αν θες να αλλάξει κάτι στη ζωή σου, να είναι πιο όμορφη, εσύ πιο ευτυχισμένος και χαρούμενος άνθρωπος και ΄λα να πηγαίνουν καλύτερα, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να αλλάξεις!
Μα το πως σκέφτεσαι θα αλλάξεις, μα το πως φέρεσαι θα αλλάξεις, μα το πως συμπεριφέρεσαι θα αλλάξεις, ΚΑΤΙ θα αλλάξεις. 
Οπότε, εύχομαι η Πρωτοχρονιά μας να είναι η καλύτερη των τελευταίων χρόνων και να είναι η απαρχή μιας άλλης ματιάς, πιο χρωματιστής, πιο ξεκάθαρης και συνειδητοποιημένης!    
Let's Welcome 2014!! 

Pre-2014 party

Έπεσα προχτές πάνω σε ένα ερωτηματολόγιο του Δεκέμβρη του 2012.
Αφορούσε τους στόχους που είχαμε θέσει για το 2013 και η απάντηση μου ήταν "να γίνω άνθρωπος γιατί μέχρι τώρα ήμουν χιονάνθρωπος..."
Εκείνη την περίοδο ήμουν πολύ άσχημα. Πολύ πολύ άσχημα, ίσως όσο άσχημα δεν έχω υπάρξει ποτέ ξανά. Και συνέχισα να είμαι για αρκετό καιρό αργότερα.. 
Σκεφτόμουν πόσο λάθος υπήρξα, πόσο η ίδια υποβίβαζα και χαντάκωνα τον εαυτό μου θεωρώντας οτι όλοι σκέφτονται όπως εγώ και καταλήγοντας σε συμπεράσματα δικά μου χωρίς να συζητήσω. Μετάνιωνα όλα αυτά που δεν είπα κι όλα αυτά που δεν έκανα και όλα αυτά που δεν αφέθηκα να ζήσω, βάζοντας άλλων ανάγκες πάνω από τις δικές μου.. μέτρησα αμέτρητες φορές που δεν έκανα κάτι που ήθελα και στιγμές που δεν ήμουν τολμηρή να εκφράσω αυτό που ένιωθα... καταλήγοντας να γίνω χιονάνθρωπος.
Έχω κάνει πολλά βήματα από τότε και νομίζω οτι σχεδόν τα κατάφερα.. κι είμαι πολύ περήφανη γι αυτό!  ^_^

*το σημαντικότερο...; όποιος γουστάρει ακολουθεί! 

Γράφω - σβήνω [..]

[..] σβήνω - γράφω.

Μέρες τώρα βλέπω ότι έχω καιρό να γράψω κείμενο. Είναι μόνο μερικές φωτογραφίες που με προκαλούν και ίσως καλύπτουν αυτά που θέλω να πω. Στεναχωριέμαι όμως γιατί μάλλον ξαναπέφτω σε εκείνη τη -γνωστή δική μου-  παγίδα, του να μη μπορώ να μετατρέψω τις σκέψεις και τα αισθήματά μου σε λέξεις. 
Πιέστηκα σήμερα να ξεκινήσω και στην αρχή, έγραφα κι έσβηνα, έγραφα κι έσβηνα, τι να πω, μπερδεύτηκα! Μετά όμως συνειδητοποίησα οτι με τη μία φίλη μου μιλούσα πριν στο τηλέφωνο 1 ώρα (ω ναι..) και την άλλη θα τη συναντήσω σε λίγο, κάτι που σημαίνει άλλο τόσο μπουρου-μπουρου. Ότι δηλαδή αυτά που με προβλημάτισαν χτες, σήμερα, τις προηγούμενες μέρες και γι αύριο, μεθαύριο, τα είπα, τα εξέφρασα και τα έχω συζητήσει ήδη.    
Και πόσο τυχερή νιώθω να ξέρατε... πόσο τυχερή που επιτέλους βρέθηκαν στη ζωή μου άνθρωποι να μπορώ να μιλήσω μαζί τους για το κάθετι μικρούλι, ουσιαστικό κι ανούσιο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως το ελάχιστο, θα με ακούσουν. Τι καταπληκτικό συναίσθημα να μπορεί κάποιος να ακούει έστω κι αν γνωρίζεις οτι δεν συμφωνεί. Τι γενναιόδωρος άνθρωπος είναι αυτός που σου διαθέτει έτσι αγάπη.. 
Θυμάμαι κι εκείνους τους άλλους.. που με ζόριζαν, που με έκαναν να στέκω μουγκή να μη βγαίνει ούτε αλήθεια, ούτε ψέμα, ούτε λέξη από τα χείλη μου..  που τελικά ήμουν απλά ένας τοίχος γι αυτούς για να χτυπάνε πάνω μου, όσα δεν τολμούσαν να χτυπήσουν εσωτερικά. Όχι, δεν κλαίγομαι, ούτε μετανιώνω. Απλά τελείωσα με τέτοιους τύπους και κρατάω μόνο τους άλλους, τους ωραίους, τους ξηγημένους, που προσπαθούν να τα βρουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά να επηρεάσουν τρίτους.  
Έχω ταιριάξει με ανθρώπους αμφιλεγόμενους, που γνώρισα σε περιβάλλοντα που δεν φαντάζεται ο νους, σάμπως έτσι δε με χαρακτήριζαν κι εμένα στην αρχή; Κι έμειναν οι άλλοι, εκείνοι οι "straight", οι "mainstream", οι "της γενιάς τους" να με κοιτούν αποχαυνωμένοι να προχωράω. 
Η φίλη μου η Αθηνά λέει ότι όση αγάπη και να πάρω αν δεν με αγαπήσω εγώ, δεν θα μου είναι ποτέ αρκετή κι όλο θα θέλω περισσότερο κι όλο θα φαίνομαι εγωίστρια και απαιτητική και θα τα θέλω όλα, και το "όλα" δεν θα μου είναι ποτέ αρκετό. Την πιστεύω και την εμπιστεύομαι, δίκιο έχει το έχω δει. Και η Μαλβίνα έλεγε, οτι δεν υπάρχουν κακοί και καλοί, υπάρχουν αυτοί που αγαπήθηκαν κι αυτοί που δεν πήραν ποτέ αγάπη. Σοφές είναι και οι δύο.

Ρε φίλε οτι και να συζητήσω πάλι για αγάπη καταλήγω να μιλάω..  φθου μου.. 

<3

true story. 

Γι αυτό, χαμογέλα (μου).  

Να γιατί:

Όμως, δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε το παρελθόν, ούτε το παρόν. 
Το μόνο που μπορείς να φτιάξεις είναι το μέλλον.  
Γι αυτό κινητοποιήσου. 

Χριστέ μου, πόσο ωραία είναι όταν μιλάς "έξω από τον (κάθε) χορό". Ναι, να είσαι αισιόδοξος, και να σκέφτεσαι θετικά αλλά πάντα υπάρχουν στιγμές που λυγίζεις και στεναχωριέσαι κι όλα σου φαίνονται μαύρα. 
Δεν βρίσκεις λόγο να συνεχίσεις.

Και μετά ξυπνάς, αντιλαμβάνεσαι όσα έζησες και ο λόγος να συνεχίσεις είναι ολοφάνερος. Απλά θέλεις περισσότερα από αυτά, απλά τα θέλεις όλα. Τουλάχιστον ξέρεις τι θέλεις και μένει να το αναζητήσεις ή να του επιτρέψεις να έρθει στη ζωή σου. Κι αν τυχόν το έχεις στη ζωή σου, αποφασίζεις να το διατηρήσεις με αγάπη και φροντίδα όσο είναι ακόμη καιρός.

Τόσο απλά. 

=>

Τα τελευταία 4 χρόνια καταλήγω σε συμπεράσματα. Ήταν τα πιο πλούσια της ζωής μου. 

Τα συμπεράσματα αυτά και όλα τα προσωπικά μου κλισέ, θα τα γράφω στη διπλανή σελίδα με τίτλο "Personal Quotes".

Στοίχημα με τον εαυτό μου, σε 4 χρόνια από τώρα να τσεκάρω τι έχω γράψει και να γελάσουμε οι δυο μας.

Καλημέρα

Μόνο αγάπη χρειάζεται τελικά για να γίνουν οι ζωές μας καλύτερες. 

Αγάπη και αληθινό νοιάξιμο.

Καλημέρα με μια ζεστή καρδιά.

Is mystery safe?

Είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιείς πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, ο μήνας, η ώρα.
Άσε λοιπόν, τη ζωή που κάνεις και κοίτα τη ζωή που χάνεις. 
Ναι, ωραίο είναι να είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι αλλά ωραίο επίσης είναι να είμαστε ευθείς και ειλικρινείς.
Ωραίο είναι να αναλύουμε αλλά όχι να υπέρ αναλύουμε (ναι, ναι εγώ το λέω).
Τα μισόλογα, τα υπονοούμενα και οι υποθέσεις αφορούν ανθρώπους που φοβούνται να πουν αλήθειες. Πες λοιπόν την αλήθεια σου και μη κρύβεσαι πίσω από ελιτίστκες δηλώσεις και "ψαγμένα" νοήματα. Μάθε οτι βασικό "προσόν" των ανθρώπων είναι να μαγειρεύουν τα πράγματα στο μυαλό τους όπως τους βολεύει και να βασίζουν τις απόψεις τους σε δικά τους βιώματα. 

Αν λοιπόν θέλεις να είσαι κι εσύ από εκείνους που απλώνουν ένα μυστήριο για να διατηρήσουν το απόλυτο τίποτα κρυμμένο, μπορείς. Δεν είσαι όμως το απόλυτο τίποτα όπως μαθαίνω, έχεις παρελθόν και μέλλον, στόχους και οράματα και μαζί έχεις κι ένα κάρο αδυναμίες που προσπαθείς απεγνωσμένα να μη ξεπηδούν πίσω από τις λέξεις σου. Ωστόσο ξεπηδούν, ξεχύνονται ποτάμι που θα σε παρασύρει γιατί η αλήθεια λάμπει πάντα στο τέλος και θα λάμψει μόλις αφεθείς και εκτεθείς. Πάρε τις αδυναμίες σου και κάνε τες προτέρημα. 
Και μη φοβηθείς ποτέ να πεις αλήθεια, όσο κι αν (σε) τσούζει. Μη ξεχνάς, όλα είναι δρόμος, το ξέρεις καλύτερα από μένα.

* στο κορίτσι 

Μη ρε...!

Εσύ μπορεί, εγώ όμως όχι! Δε φοβάμαι ρε και θα επιμείνω! 

Μη φοβάσαι ούτε εσύ!

Ο φόβος, του φόβου, τον φόβο, ω... φόβε;

Είναι μερικές φορές που τα γεγονότα και οι σκέψεις που τα ακολουθούν, γυρνάνε σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι, ένα μικρό λούνα παρκ στο μυαλό μου και πολλές μάλιστα φορές, μου είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο ακόμη κι όταν πνίγομαι στις δουλειές και τις υποχρεώσεις.  
Εδώ και μέρες σκέφτομαι γεγονότα και συμβάντα, τυχαία ή προσεκτικά σχεδιασμένα. Σκέφτομαι πως αντιδρούν συγκεκριμένοι άνθρωποι.. απλοί γνωστοί μου, άνθρωποι που ξέρω καλά, άνθρωποι που πίστευα πως ξέρω καλά. Παρατηρώ και καταγράφω όλον αυτόν τον αποπροσανατολισμό, το δεν ξέρω ποιος είμαι, που πάω, τι θέλω να/ή κάνω ή το ανάποδο και συνάμα μισοαστείο, ξέρω ακριβώς - και καλά - ποιος είμαι, που πάω και τι θέλω να/ή κάνω.  
Καταλήγω λοιπόν οτι πάρα πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, αντικρίζω ανθρώπους τόσο χαμένους στα διάφορα βασανιστικά της εποχής, στο εγώ τους, στα πρέπει τους, στα εξωπραγματικά στεγνά και απόλυτα θέλω τους. 
Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι θέλουν. Έχω υπάρξει ένας τέτοιος γι αρκετό καιρό και μπορώ να τους διαχειριστώ, φημίζομαι άλλωστε για την υπομονή μου. Δεν είναι κακό σε φάσεις της ζωής σου να μην ξέρεις τι θέλεις, ίσα ίσα θεωρώ οτι είναι οι πιο δημιουργικές φάσεις αυτές που σε σπρώχνουν να αυτοκριθείς, να αυτοαναλυθείς κι αφού ξεγυμνωθείς και φας και κανά δυο στραπάτσα, να αναγεννηθείς ως άλλος φοίνιξ. 
Με ενοχλούν όμως οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι λένε. Αυτοί που μεταθέτουν ευθύνες και δεν παίρνουν τα ρίσκα τους. Που δεν αναγνωρίζουν γιατί κάνουν όσα κάνουν και γιατί υποβάλλουν τον εαυτό τους σε διαδικασίες συγκάλυψης, προκειμένου να μη βρεθούν κάποτε υπόλογοι και χρειαστεί να παραδεχτούν οτι έσφαλαν. Ή, οτι σαν άνθρωποι κι αυτοί φοβήθηκαν. Κι είναι τόσο κρίμα να μη μπορείς να παραδεχτείς, έστω στον εαυτό σου, πως φοβάσαι. Είναι κρίμα κι άδικο να καταπατά κανείς το νο1 συναίσθημα κινητοποίησης. Αν δεν παραδεχτεί οτι φοβάται, αν δεν το δει μπροστά του, πως θα το νικήσει; 
Πως θα το μεταλλάξει σε κίνητρο, πως θα πάει μπροστά, πως θα γίνει καλύτερος; και πως να τον πιστέψουν οι υπόλοιποι όταν λέει οτι ξέρει που πάει κι έχει στόχους; Πως να του εμπιστευτούν τους δικούς τους φόβους και ανησυχίες και να υπολογίζουν σοβαρά  τη γνώμη του; Φοβάται. Ε και; Χιλιάδες άλλοι, στον κόσμο το ίδιο βιώνουν. Απλά το έχουν συνειδητοποιήσει και το δουλεύουν. Πάνω τους. Μέσα τους. Στο μυαλό, στην ψυχή τους, στην καρδιά τους. Και δεν μιλάνε, γιατί οι μεγαλύτερες διεργασίες γίνονται εκεί στα σκοτεινά, εκεί που είσαι ο φόβος σου κι εσύ. Αλλά το να μη το παραδέχεσαι, είναι το μεγαλύτερο λάθος...  Παραδέξου το, αποδέξου το και δούλεψε το, έτσι γίνονται τα πράγματα βήμα-βήμα. 











Κι όποιος σ'αγαπάει, θα σταθεί δίπλα σου έτσι κι αλλιώς.  


       

Βρε λες...;

Στην αρχή διαβάζεις αυτό:

και νιώθεις ο,τι γράφτηκε για σένα κι αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάθε του λέξη... και σε πνίγουν οι αμφιβολίες, σε πιάνουν οι ανασφάλειες, τι έκανα λάθος, μήπως δεν έδειξα τι νιώθω, μήπως δεν κατάλαβε πόσο πολύ μου λείπει, πόσο υπερέβαλα τον εαυτό μου για το "μαζί" μας, πώς είναι δυνατόν να μην...; Πως, που, πότε, γιατί! Ουφ! κούραση φίλε... 

και μετά έρχεται αυτό: 

και λες "βρε, μπας και δεν είμαι εγώ αυτή που μπερδεύεται...;" μπας κι εγώ το έκανα σαφές, το είπα, το ξαναείπα και κυρίως το έδειξα με το να παραμένω σταθερή σε αυτά που λέω τόσο καιρό; σε αυτά που ζητάω τόσο καιρό; σε αυτά που προσφέρω τόσο καιρό; κι αν αυτά που προσφέρω είναι λίγα, γιατί στο καλό δεν ζητάει περισσότερα; πως κατέληξε στο συμπέρασμα οτι δεν έχω παραπάνω να δώσω ή να κάνω;

Και μετά θυμάσαι πως ότι ισχύει για τον άλλο, ισχύει και για σένα. Πως πρέπει κι εσύ να δείχνεις πως νιώθεις και πως αν νοιάζεσαι θα σηκώνεις κι εσύ το τηλέφωνο να πάρεις, κι οτι το σωστό είναι να μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις κι εσύ διάφορα για να κυλάει το θέμα. Και πως για να πετύχει το οτιδήποτε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους βασικό είναι να το θέλουν και οι δύο. Και να κάνουν βήματα, μια ο ένας, μια ο άλλος... έτσι για να υπάρχει ισορροπία βρε αδερφέ, να συναντηθείτε κάπου στο "μαζί" της υπόθεσης.

Και τότε σκέφτεσαι ο,τι μάλλον δεν σε θέλει και πολύ, αφού δεν συζητάτε γι αυτά που νιώθετε και δεν μιλάτε για αυτά που θέλετε και δεν αναλύετε αυτά που κάνετε γιατί μπορεί αυτά που έχει ο ένας στο μυαλό του ως τεράστια βήματα κι ενδείξεις κι αποδείξεις αγάπης, στον άλλο να φαίνονται μικρά κι απαραίτητα και το αντίστροφο, και στεκόσαστε στην επιφάνεια και τις απλές εντυπώσεις κι όχι την ουσία. 

Και μετά θυμάσαι όλα εκείνα για τα οποία τον ερωτεύτηκες κι όλα όσα έκανε ο ένας για τον άλλο τόσο καιρό κι όλα όσα σημαίνει ο ένας για τον άλλο τόσο καιρό και πως στο καλό πέρασε τόσος καιρός κι εύχεσαι να κάνει κι εκείνος το ίδιο. 

Για να κρατήσει λίγο ακόμη ώστε μαζί να μάθετε να περπατάτε μαζί.. γιατί δεν τα ξέρεις όλα αλλά μπορείς πάντα να εύχεσαι να τα ζήσεις όλα.    

Τι λέει...

Τρέχοντας

Ημιχαλαρή η μέρα και ως είθισται τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες, οι σκέψεις χορεύουν, τα θέματα ξεπροβάλλουν ένα ένα - ή και όλα μαζί, με μένα τίποτα δεν είναι απίθανο - και προκαλούν για δράση. Θες να 'ναι κείνος ο πλανήτης που μπήκε στον Κριό που μεγεθύνει τα πάντα σαν προτζέκτορας στον τοίχο, θες να 'ναι ο αβέρτα χώρος που τους διαθέτω στο μυαλό μέσα, θες να 'ναι το σύγκρυο που νιώθω μέχρι και τα δαχτυλάκια των ποδιών μου, αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι. 
Κάπου διάβασα ο,τι η ουσία δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο να ταιριάξεις μαζί του αλλά έναν άνθρωπο που δεν θα μπορείς να είσαι μακριά του. 
Νομίζω συμφωνώ. Δεν είναι οτι με προκαλούν οι δυσκολίες, ίσα ίσα τις βαριέμαι και με κουράζουν. Είναι που πάντα στη ζωή μου θέλω να παθιάζομαι με ότι καταπιάνομαι και θέλω τα πράγματα να έρχονται αβίαστα, να είναι έντονα κι αξέχαστα. Να μπαίνω σε φάση απολογισμών και να συμπεριλαμβάνω τρέλες, στιγμές που ξεπερνούσα τον εαυτό μου κι ας έχω να θυμάμαι και μερικά στραπάτσα, so what; 

Ποια είναι η διαφορά του/της "γκόμενου/ας" από τον/την φίλο/η; Το συναίσθημα, το πάθος, ο φόβος μήπως κάποια μέρα ξυπνήσεις και δεν είναι εκεί. Ο φίλος ξέρεις οτι θα είναι, αλίμονο, δεν φοβάσαι. Ο Άλλος/η όμως..
Αχ αυτός ο Άλλος/η. Αυτός που δεν μπορείς να σκεφτείς να είσαι μακριά του.

Τέτοιους τύπους πρέπει να έχουμε στη ζωή μας, τελεία και παύλα, οτιδήποτε λιγότερο, πιο περίπλοκο  κλπ κλπ, στο καλό και να μας γράφει. 


*τρέχοντας στο διάδρομο προετοιμαζόμενη για αυτό

Συγχώρα με αγάπη μου, που ζούσα πριν σε γνωρίσω

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου...

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί...

Όλα μπορούσανε να γίνουνε

στον κόσμο αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες...

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου

αγαπημένη μου...

Μα και τι να πει κανείς...

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός

και τα μάτια σου τόσο μεγάλα...

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου

έζησα όλη τη ζωή...

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα

και τότε όλα τα βράδια

κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας...

Θάθελα να φωνάξω τ'ονομά σου,αγάπη,

μ' όλη μου τη δύναμη..

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,

καμιά ελπίδα να μη πεθάνει...

Θε μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο

μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων.

Συχώρα με, αγάπη μου,

που ζούσα πριν να σε γνωρίσω...

Μισώ τα μάτια μου,

που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου...

Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,

ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ' αναζητάω σαν τον τυφλό,

που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας

σ'ενα σπίτι που' πιασε φωτιά,

α, για να γεννηθείς εσύ

κι εγώ για να σε συναντήσω

γι αυτό έγινε ο κόσμος...

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο...

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί...

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό

έξω απ' την πόρτα σου,

εσύ θα ξέρεις,

πως πέθανε σφαγμένος

απ' τα μαχαίρια του φιλιού,

που ονειρευότανε για σένα..

Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ'αγγίζεις...

Τ. Λειβαδίτης

Συγχώρα με, δε φταίω. Δεν ήξερα ο,τι θα σε συναντήσω. 

Άλλη μια φορά

Άλλη μια φορά συζητήσεις επί συζητήσεων για μια υπόθεση που δεν καταλήγει και συνάμα η λύση της είναι προφανής.
Τόσα πράγματα ειπωμένα, τόσες στιγμές, φάσεις, λάθη, πάθη, τόσα όμορφα κι όλα αυτά που δεν τολμάει κανείς να παραδεχτεί ούτε τη νύχτα στο τελευταίο τσιγάρο, αφήνοντας απλά ατέρμονα κι αφόρητα "γιατί". 
Γιατί να μην είναι αμοιβαίο, γιατί να μην βρίσκει ανταπόκριση, γιατί να ζητάς από τον άλλο να μπει σε διαδικασία στην οποία εσύ δεν είσαι πρόθυμος να μπεις. Δεν έχει να κάνει με εγωισμούς, έχει να κάνει με το τι αντέχει ο καθένας.   
Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί απλά συμβαίνει αλλά ούτε τα φυτά δεν ζουν χωρίς αγάπη, νερό και ήλιο.
Οπότε μη ρωτάμε γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να βολεύονται με τα ψίχουλα πια. Αδειάζουν και δεν φταίνε αυτοί γι αυτό, είναι έτσι που πρέπει να γίνει, γιατί μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί αυτή μια τέτοια κατάσταση.

Ποτέ κανείς δεν είπε οτι δεν τα θέλει όλα. Ποτέ δεν είπα οτι δεν τα θέλω όλα.
Πάντα όλοι, όλα τα θέλουν, πως μπορεί να είναι αλλιώς; Ημίμετρα; Άλλο ένα γιατί. Αποδέχεσαι οτι ο Άλλος δεν μπορεί παραπάνω κι απλά δηλώνεις οτι η ψυχή σου δεν μπορεί παρακάτω. Ίσως κάποτε αλλάξουν οι ισορροπίες και συναντηθείτε κάπου στη μέση αλλά το θέμα είναι να ανεβαίνεις, όχι να πέφτεις.. να γίνεσαι πάντα πιο ουσιαστικός. 

Μη στέκεσαι στην επιφάνεια. 
Στα μέσα είναι η ουσία κι όλα αυτά που ψάχνεις, στην αγάπη που υπάρχει κρυμμένη πίσω από τα πρέπει. 

Θύμωσα

Έχω θυμώσει τόσο πολύ. Αλλά δεν θα κάνω σε κανέναν τη χάρη να φοβηθώ. Σε κανέναν.

Δράσεις: 48α Δημήτρια 2013

Τι δεν πρέπει να χάσω από τα φετινά 48α Δημήτρια από τον Εξώστη.

Σταθείτε στο 1 και στο 2 και δεν θα το μετανιώσετε.
Το 1, αφορά την παράσταση του Ν. Καραθάνου, "Γκόλφω" που ακούγοντας το όνομα του και μόνο ξέρει κανείς οτι δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από υπέροχη ενώ το 2, έρχεται από την "Εταιρεία Θέατρου Χώρος", οι οποίοι πέρισυ παρουσίασαν την Εrofili Synopsis. 

Μη μου πείτε οτι δεν γλυκαθήκατε.  

Της λήθης το πηγάδι

Της παπαρούνας τον ανθό Να μην τον εμυρίσεις.

Γιατί σε μένα μάτια μου

Μια μέρα θα γυρίσεις.

Να μου γυρέψεις τη φωτιά Και του τρελού το χάδι.

Πάντα ζητούσες τα φιλιά

Που αφήνουνε σημάδι.

Τα χάδια μου τα πέταξα Στης λήθης το πηγάδι.

Να μην τα βρουν οι αγκαλιές

που βγαίνουνε σεργιάνι.

Με διαβατάρικα πουλιά Έρωτα να μην πιάνεις.

Γιατί είναι διαβατάρικα

Και γρήγορα τα χάνεις.

Και σου κουρσεύουν τη λαλιά Κι ανάσα πια δεν έχεις.

Κι όλο γυρίζεις το πρωί

Χάδι να μου γυρεύεις.

Τα χάδια μου τα πέταξα Στης λήθης το πηγάδι.

Να μην τα βρουν οι αγκαλιές

που βγαίνουνε σεργιάνι.

Αν μια λέξη αρκεί

Αν...

Αν μια στιγμή μπορεί

να τ’ αλλάξει όλα

μ’ ένα βλέμμα, μ’ ένα φιλί

Αν μια λέξη αρκεί

απ’ τα δυο σου χείλη

το φως να ντυθεί

Μέσα μου σε ζούσα

να σε βρω αργούσα

κι έτσι αργούσε κι ζωή

τα μικρά μετρούσα

μα ήρθες εσύ

Πώς μου ‘λειψες τόσο

μείνε να νιώσω

σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

Μοναξιά μου, καρδιά μου εσύ

συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ

Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

Από πριν.

Κρίση

Νομίζω οτι περνάμε κρίση. 
Όχι εκείνη την κρίση την οικονομική αλλά μια άλλη, μια κρίση ανθρωπιστική. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να μη νοιάζονται, ανθρώπους που ισχυρίζονται οτι σ'αγαπούν, οτι σε καταλαβαίνουν κι όμως σε πληγώνουν. Και το χειρότερο; το ξέρουν πως το κάνουν, το κάνουν συνειδητοποιημένα. Θες από αδυναμία για τα δικά τους, θες από προσωπικές ανασφάλειες επιλέγουν να πληγώσουν εσένα παρά να χρειαστεί να αγγίξουν τα δικά τους θέματα. 
Παλιότερα οι άνθρωποι δεν έκαναν έτσι. Παλιότερα θυμάμαι, όλοι ήταν συσπειρωμένοι να επουλώσουν το κοινό τραύμα, να γιατρέψουν την πληγή ή κι αν δεν μπορούσαν να θεραπεύσουν, στεκόταν ο ένας στον άλλο. Όπως κάνουν τα παιδιά, όταν πονάει το ένα κλαίει και το άλλο, χωρίς να ξέρει γιατί αλλά γιατί εκ φύσεως είναι ευαίσθητο, συμπονεί και άδολα αγαπάει.. σου λέει δεν μπορεί να κλαίει χωρίς λόγο το άλλο παιδάκι, θα κλάψω κι εγώ, δυο μαζί είναι καλύτερα, 

[...] κόψε και μοίρασε στα δυο
πάντα η αγάπη θέλει δύο
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουν το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό[...]

Αλλά εμείς οι μεγάλοι, μόνο αμαρτίες ξέρουμε να μοιραζόμαστε.. ποτέ τα δύσκολα, ποτέ τα μεγάλα, μόνο τα ελαφρά για να λέμε οτι υπήρξαμε κι εμείς εκεί. Νιώθω οτι στην ουσία τον τελευταίο καιρό, οι απανταχού συμπαραστάτες δεν αγγίζουν το πρόβλημα, δεν είναι εκεί για να χαιδέψουν παρά για να δώσουν μια πιο δυνατή να πέσει ο άλλος κάτω, να μην ξανασηκώσει κεφάλι, έτσι για να νιώσουν κι αυτοί οτι έχουν κάτι παραπάνω βρε παιδί μου... Γιατί είναι σημείο των καιρών ο εγωισμός και η έλλειψη στόχων. Γιατί πρέπει να είναι συγκρίσιμοι με κάτι/κάποιον άλλο για να είναι καλοί, γιατί από μόνοι τους δεν ξέρουν πως να οριστούν ενώ αν συγκριθούν με κάτι/κάποιον άλλο, μπορούν να βρουν μέγεθος. Κι ας μην είναι συγκρίσιμοι, κι ας μιλάμε για ανθρώπους μοναδικούς κι όχι για πράγματα, αντικείμενα, ας μιλάμε για συναισθήματα και καρδιές. 
Είμαι άνθρωπος της προόδου. Πιστεύω πάντα στην προσωπική εξέλιξη. Πιστεύω και οτι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αυτό πρέπει να συμβαίνει και με τις καρδιές μας, τα λόγια μας, τις έννοιες και τα λοιπά. 
Πότε γίναμε τόσο παρτάκηδες, αναίσθητοι και ασύδωτα εγωκεντρικοί; Πότε ήταν η τελευταία φορά που συζητήσατε εσείς με έναν φίλο και δεν προέβαλε το δικό του πρόβλημα πάνω σας;   
Και τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; αλλάζεις φίλους και το πιάνεις πάλι από την αρχή; 
Πως αλλοτριωθήκαμε έτσι, "πως καταντήσαμε Μανώλη;" που λέει και το γνωστό απόφθεγμα.

Δράσεις Πικ νικ Urban Festival 2013

Μπορεί το καλοκαίρι να τελειώνει και να μην έχουμε τη δυνατότητα να πάμε άλλο με τα κουβαδάκια μας στις παραλίες αλλά ο Έλληνας πάντα θα περνάει καλά.

Πάρτε κουβερτούλες, μαξιλαράκια, μπολ με κεφτεδάκια (ναι, γιατί όχι; κρίση έχουμε!!) και τα λέμε στην Αρχαία Ρωμαική Αγορά όπου διοργανώνεται το  Πικ Νικ Urban Festival 2013 για 2η χρονιά. 

 fb

Το πρόγραμμα μπορείτε να το βρείτε εδώ (πατήστε πάνω στο μαύρο τετράγωνο) 

Άντε, σας έφτιαξα πάλι!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εντιτ, εντιτ, εντιτ!!!
Άμα ψάχνεις, βρίσκεις δε λένε; Ένα pdf με μαζωμένα τα δρώμενα του τριημέρου, όλα δωρεάν με εξαίρεση το από πάνω πικ νικ.
Κώλο δεν θα βάλουμε κάτω.

Μουσικές και Δράσεις απο τον Δήμο Θεσσαλονίκης

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ωχ αμάν

Που λες, σκέφτομαι οτι δεν μπορεί, 

Δράσεις 3ο Φεστιβάλ Χορού

Ντάξει, δεν σας προλαβαίνω. Ακόμη κι έχετε κανονίσει, θα ξε-κανονίσετε.

Για τρίτη χρονιά στη Μονή Λαζαριστών, λαμβάνει χώρα το Φεστιβάλ Χορού 27-29/8.

Σύγχρονος χορός, θεατρικά δρώμενα κι ακροβασίες μπλεγμένα σε παραμύθια όπως αυτά που στήναμε μπροστά στην ντουλάπα αφήνοντας το μέσα μας, έξω!

Αναλυτικά:

Τρίτη 27/08: medDeT*/
Τετάρτη 28/08: "Λυδία Λίθος" & "Torus Knot" Dance Company
Πέμπτη 29/08: "Β+6" & "Κιναίσθηση"

 Μονή Λαζαριστών, Ώρα έναρξης: 21:30

Τιμή εισιτηρίου: 10 Ευρώ (γενική είσοδος), 7 Ευρώ (ανέργων, πολυτέκνων, φοιτητικό, μαθητικό, ΑΜΕΑ)

Δράσεις Πρόσκληση σε θεατρική ομάδα

Τι σας έχω, τι σας έχω! 

Η Αda Τsesmeli ανήσυχο πνεύμα όπως πάντα, ετοιμάζει καινούρια πραγματάκια και προ(σ)καλεί εφήβους ηλικίας 15-25 να συμμετέχουν στην ομάδα της, τον "Ουρανό Με Αστέρια". Μότο της ομάδας μας, όπως έχω ξαναπεί είναι το "Όμορφοι άνθρωποι κάνουν όμορφα πράγματα". 

Παραθέτω: 

ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ: Ανοιχτή πρόσκληση σε όλους τους εφήβους και νέους ηλικίας (15 - 25) του Δήμου Θερμαΐκού να συμμετέχουν στην εφηβική θεατρική ομάδα "Ουρανός με αστέρια". Εκεί που αδυνατεί το κράτος να παρέχει δωρεάν θεατρική παιδεία στους νέους έρχεται η ομάδα αυτή να συσπειρώσει, εμπνεύσει και δράσει για τους νέους του τόπου μας. Μοναδικές προϋποθέσεις συμμετοχής είναι η θέληση για γνώση και διάδοση της ιδεολογίας του εθελοντισμού. Απαραίτητη η συμμετοχή σας και στο δωρεάν τμήμα Αναγνωστικής Λέσχης. "Επιστήμη ποιητική ευδαιμονίας." μτφρ: η γνώση είναι δημιουργός της ευτυχίας
Για να δηλώστε συμμετοχή επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας .http://www.ouranosmeasteria.com/#!contact/c21nl

Απαραίτητη προυπόθεση (και συμβουλή) θέληση για δουλειά και καλή, πολύ καλή διάθεση, κάτι που θα ενισχυθεί έτσι κι αλλιώς εκεί πέρα!

Μια δοκιμή θα σας πείσει σίγουρα! 

Δράσεις Μερκούρεια 2013

Δράση δεν είναι αλλά είναι θέατρο που το αγαπώ.
Αναλυτικά το πρόγραμμα των Μερκουρείων 2013 στο Ανοιχτό Θέατρο Συκεών στο pdf που ακολουθεί. Στις τελευταίες σελίδες έχει και αναλυτικές πληροφορίες για το πως μπορείτε να πάτε. 

Μερκούρεια 2013 - Πρόγραμμα

Κόκκινο φόντο

Θα μπορούσε να κάθεται να τον κοιτάζει με τις ώρες.

Να τον παρακολουθεί να τρώει, 

να κοιμάται,

να ξυπνάει, 

να μιλάει, 

να δουλεύει, 

να χαλαρώνει, 

να περνάει χρόνο με τους φίλους του, 

να ονειρεύεται, 

να μιλάει γι' αυτά τα όνειρα, 

να κυκλοφορεί, 

να σχεδιάζει, 

να διασκεδάζει, 

να πηγαίνει στο γήπεδο, 

να βρίζει, 

να φωνάζει και να αλλάζει η χροιά της φωνής του από την ένταση, 

να υπάρχει,

να σκέφτεται,
να πετάγεται εκείνη η φλέβα,

να οδηγεί,
να αφήνει τη μυρωδιά του στο μαξιλάρι της,

να πίνει,

να μεθάει,

να ταξιδεύει,

να μιλάει στο τηλέφωνο περπατώντας παράλληλα με το βήμα που εκείνη λατρεύει,

να γδύνεται,
να κάνει ποδήλατο,

να ντύνεται,

να ξαπλώνει με κλειστά τα μάτια από την κούραση,

να κλείνει τα μάτια από ηδονή,

να αναστενάζει,

να κοιτάζεται στον καθρέφτη,

να κάνει εκείνη την δική του χαρακτηριστική κίνηση περνώντας το χέρι πάνω από τα μαλλιά και πάλι μπροστά,

να διπλώνει τα πόδια του σε στάσεις που κανείς άλλος δεν μπορεί,

να ηρεμεί εστιάζοντας το βλέμμα στην τηλεόραση χωρίς να καταλαβαίνει τι ακριβώς κοιτάει,

να νευριάζει,

να μπερδεύει τα λόγια του,

να αλλάζει τον τρόπο που μιλάει όταν θέλει να δώσει έμφαση σε αυτά που λέει, τονίζοντας το "σ" και το "ζ",

να θυμώνει όταν πιέζεται,

να γυαλίζουν τα μάτια του,

να σφίγγει τα χείλη σχηματίζοντας μικρές καρδούλες αφήνοντας τα δοντάκια να φαίνονται,

να κάθεται σιωπηλός την ώρα που αυτή ξέρει οτι το μυαλό του δουλεύει με χίλιες στροφές,

να γίνεται μικρό παιδί,

να γκρινιάζει,

να ζητάει,

να απαιτεί. 

Θέλει να τα κάνουν όλα αυτά μαζί, θέλει να είναι μέρος της ζωής του κι αυτός της δικής της. 

Είναι τρελά, αθεράπευτα κι αμετάκλητα ... "κάτι" μαζί του αλλά δεν ξέρει αν το δείχνει, αν αυτός έχει καταλάβει. Όταν της χαμογελάει ο κόσμος χάνεται γύρω της, τα πάντα μηδενίζουν, θέλει να φυλακίσει τις στιγμές, να κρατήσει το χρόνο να μη κυλήσει, να είναι δικός τους. Προσπαθεί να σκεφτεί, να μιλήσει, να εκφραστεί. Κι όταν νιώθει ότι αυτό θέλει κι αυτός, να είναι μαζί της, παίρνει δύναμη να ονειρεύεται οτι ζουν μαζί πολλές τέτοιες στιγμές, οτι μοιράζονται ευτυχία. 

Γιατί την κάνει ευτυχισμένη. 

Την κάνει να ξεχνάει το που, το πως, το γιατί, 

της χρωματίζει τη ζωή,

την κάνει να δίνει σημασία σε λεπτομέρειες, 

να αλλάζει κοσμοθεωρία, 

να εξελίσσεται, 

να γίνεται καλύτερη, 

να νοιάζεται,

να έχει υπομονή,

να ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά,

να χαλαρώνει,

να αφουγκράζεται την καρδιά της,

να νιώθει αληθινή,

να είναι ο εαυτός της,

να χαζογελάει με τον τρόπο του,

να ακούει τους άλλους,

να νιώθει αληθινά, 

να αγαπάει.

Τα έχει δει αυτά να συμβαίνουν, δεν της είναι κάτι πρωτόγνωρο, άγνωστο, να έχει συναισθήματα για κάποιον, δεν είναι δα κανένα κοριτσάκι. Όχι όμως έτσι, όχι όμως τόσο πολύ. Παρά τόσο, ώστε για πρώτη φορά να μην προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο, αλλά να δηλώνει παρούσα. 

Εκεί για ότι χρειαστεί, εκεί γι αυτόν κι αυτός εκεί γι αυτήν, μαζί, μέσα στον υπόλοιπο κόσμο. 
Είναι σημαντικός γι αυτήν.      

αν κι εγώ θα το έβαζα σε κόκκινο φόντο.

  

Καμιά φορά

Καμιά φορά, οι ευκαιρίες που περιμένεις έρχονται στις πιο απλές περιπτώσεις. 
Έχω μια περίεργη ανακούφιση αυτές τις μέρες επειδή -εκ των πραγμάτων- κάτι δεν μπορώ να κάνω. Είναι μεγάλο θέμα τελικά να παίρνεις αποστάσεις από αυτά που σε ζορίζουν κι όταν αυτό συμβαίνει χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, είναι σαν αποκάλυψη. 
Για παράδειγμα, είναι εδώ μια φίλη κι εγώ αγχώνομαι "άντε γιατί δεν πάμε για καφέ, γιατί δεν ενδιαφέρεται, γιατί δεν με ψάχνει, πότε θα βρεθούμε, ωχ τώρα δεν μπορώ, ωχ τώρα δεν θέλω αλλά ας πάω μωρέ" γιατί-γιατί-γιατί και χίλιες μύριες σκέψεις και υποθέσεις και λοιπές θεωρίες. Ενώ τώρα που  οι περισσότεροι βολτάρουν, τώρα που είμαι "μοναχιά" σε μια πόλη όπου ακούς τον αέρα να κυλάει τη νύχτα, είμαι πιο ήρεμη..  παίρνω αποστάσεις και σκέφτομαι πιο καθαρά. 
Κατανοώ τα περισσότερα γιατί και πως κι είμαι πιο ήρεμη..
Κι όταν βολτάρω κι εγώ, είναι πιο όμορφα και το ευχαριστιέμαι περισσότερο! 

Έχω μια περίεργη ανακούφιση αυτές τις μέρες.
"Θα μ'αγαπάς όταν δεν θα με χρειάζεσαι" είχα ακούσει. Ταιριάζει. 

  

Στιγμές

One day

Ζόρια

Έχω ξαναμιλήσει για τα ζόρια (εκεί και για τα ζοριλίκια). Τώρα όμως είναι διαφορετικά. Τώρα αναρωτιέμαι γιατί ζορίζουμε μόνοι τους εαυτούς μας. Γιατί κάνουμε τα πράγματα δύσκολα και γιατί επιμένουμε να εμμένουμε σε υποθέσεις τελειωμένες/παγιωμένες/καταστροφικές/ανούσιες - σίγουρα όλοι βρίσκουμε μια λέξη-περιγραφή να κολλάει. 
Γιατί; Γιατί να μη διευκολύνουμε τον εαυτό μας και να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας, ποια εσωτερική ανάγκη είναι αυτή που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε ή να δούμε την ουσία και την πραγματική υπόσταση των καταστάσεων; 
Τι είναι που με κάνει να ζω μέσα στην αγωνία, τι είναι αυτό που συντηρεί τα πιο σκοτεινά μου ένστικτα; Κάποια στιγμή μου είπαν οτι μπλέκω σε παλιο-ιστορίες για να έχω κάτι να ασχολούμαι, για να διατηρώ εκείνο το ανικανοποίητο και να κυνηγάω εκείνο το άπιαστο.. Κι όμως, εγώ δεν έβλεπα ποτέ οτι κάτι μένει ανικανοποίητο, οτι κάτι είναι και μπορεί να παραμείνει άπιαστο. Ίσως γι αυτό - κι ας ακούγεται "άσχημο" όπως μου είπαν - οτι έχω ζητήσει στη ζωή μου, το έχω πάρει. 
Μέχρι πότε μπορείς να στοχεύεις και πότε είναι που παραιτείσαι; Πότε είναι εκείνη η ώρα που αντιλαμβάνεσαι οτι δεν πάει άλλο και τζάμπα προσπαθείς, οτι κάτι δεν αλλάζει και πρέπει να αλλάξεις εσύ ή οτι αυτό που δεν αλλάζει, δεν είναι τελικά καθόλου το ίδιο που ήταν όταν άρχισες να ασχολείσαι μαζί του;
Είναι η ώρα που αρχίζεις να ζορίζεσαι, η ώρα που συνειδητοποιείς οτι δεν περνάς καλά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο ψηλά στοχεύεις ή πόσο άπιαστο είναι αυτό που κυνηγάς αλλά κυρίως με το πως νιώθεις με το όλο θέμα. 
Αν το θέμα κούρασε, σταμάτα να ασχολείσαι.
Αν ζορίζεσαι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσεις.
Αν κάνεις πράγματα για πρώτη φορά που σε ξαφνιάζουν, κάτσε σκέψου: μ' αρέσει αυτό που κάνω;  μ' αρέσει αυτό που έγινα; κι αν δεν σου αρέσει στην αρχή ή σου φαίνεται ξένο, αναρωτήσου αν μετά από αυτό έγινες καλύτερος/η ή όχι.
Αν δεν το ευχαριστιέσαι τι νόημα έχει, γιατί να επιμένεις; Μια ζυγαριά δεν είναι όλα;  

Τα λέω γα να τα ακούσω, εννοείται αλλά προβληματίζομαι. Και προβληματίζομαι πολύ ρε γμτο, και δεν είναι και καιρός για προβληματισμούς τώρα μέσα στο καλοκαίρι.