Άλλη μια φορά

Άλλη μια φορά συζητήσεις επί συζητήσεων για μια υπόθεση που δεν καταλήγει και συνάμα η λύση της είναι προφανής.
Τόσα πράγματα ειπωμένα, τόσες στιγμές, φάσεις, λάθη, πάθη, τόσα όμορφα κι όλα αυτά που δεν τολμάει κανείς να παραδεχτεί ούτε τη νύχτα στο τελευταίο τσιγάρο, αφήνοντας απλά ατέρμονα κι αφόρητα "γιατί". 
Γιατί να μην είναι αμοιβαίο, γιατί να μην βρίσκει ανταπόκριση, γιατί να ζητάς από τον άλλο να μπει σε διαδικασία στην οποία εσύ δεν είσαι πρόθυμος να μπεις. Δεν έχει να κάνει με εγωισμούς, έχει να κάνει με το τι αντέχει ο καθένας.   
Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί απλά συμβαίνει αλλά ούτε τα φυτά δεν ζουν χωρίς αγάπη, νερό και ήλιο.
Οπότε μη ρωτάμε γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να βολεύονται με τα ψίχουλα πια. Αδειάζουν και δεν φταίνε αυτοί γι αυτό, είναι έτσι που πρέπει να γίνει, γιατί μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί αυτή μια τέτοια κατάσταση.

Ποτέ κανείς δεν είπε οτι δεν τα θέλει όλα. Ποτέ δεν είπα οτι δεν τα θέλω όλα.
Πάντα όλοι, όλα τα θέλουν, πως μπορεί να είναι αλλιώς; Ημίμετρα; Άλλο ένα γιατί. Αποδέχεσαι οτι ο Άλλος δεν μπορεί παραπάνω κι απλά δηλώνεις οτι η ψυχή σου δεν μπορεί παρακάτω. Ίσως κάποτε αλλάξουν οι ισορροπίες και συναντηθείτε κάπου στη μέση αλλά το θέμα είναι να ανεβαίνεις, όχι να πέφτεις.. να γίνεσαι πάντα πιο ουσιαστικός. 

Μη στέκεσαι στην επιφάνεια. 
Στα μέσα είναι η ουσία κι όλα αυτά που ψάχνεις, στην αγάπη που υπάρχει κρυμμένη πίσω από τα πρέπει.