"Έχεις πει, αν κατάλαβα καλά, ότι οι άνθρωποι μας φέρονται άσχημα, αδιάφορα, εγωιστικά κλπ επειδή τους το επιτρέπουμε, και συμφωνώ μαζί σου. Η ερώτησή μου λοιπόν, και ρωτάω επειδή θέλω πραγματικά και σοβαρά να μάθω, είναι : με ποιόν/ους τρόπο/ους, να μην αφήνεις κάποιον να σου συμπεριφέρεται με τρόπο/ους που δεν θες, σε ασήμαντα αλλά και σημαντικά θέματα και σε σχέσεις πάσης φύσεως; Δηλαδή, πώς γίνεται αυτό. Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)"
Για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, δεν είναι 100% στο χέρι μας το πώς θα μας φερθεί ο άλλος, όμως κανείς δεν έχει μονοδιάστατο χαρακτήρα, οπότε αν μας φέρονται άσχημα, αξίζει να ασχοληθούμε με το αν βγάζουμε τον κακό εαυτό του άλλου.
Τον κακό εαυτό του άλλου τον βγάζεις όταν δεν θέτεις τα όρια σου. Τα όριά σου τα ξέρεις πολύ καλά. Ξέρεις πότε αισθάνεσαι ότι σε εκμεταλλεύονται , πότε σου λένε κολακείες ή ψέματα, πότε έχουν υπερβολικές απαιτήσεις και ποιες υποχωρήσεις σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα με τον εαυτό σου. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε πρέπει να βρίσκεις τη δύναμη να λες «όχι» με ψυχραιμία και να μην υποχωρείς με τίποτα. Το ένα είναι πολύ δύσκολο, το άλλο είναι ακόμη πιο δύσκολο, γιατί η παγίδα είναι η εξής: νομίζουμε ότι αν πούμε το «ναι», ο άλλος θα μείνει μαζί μας επειδή φερόμαστε «καλά», ενώ αν πούμε «όχι», θα μας εγκαταλείψουν.
Στην πραγματικότητα, όποιος μένει επειδή λέμε «ναι», το κάνει επειδή του αρέσει να πατάει στο χαλάκι, και όποιος φεύγει με τα «όχι», το κάνει επειδή έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα. Αυτός που κάθεται μετά τις αρνήσεις, είναι αυτός που σέβεται τα όρια, και αυτός που αξίζει και την προσοχή μας.
Πηγή: Αγαπητή Α, μπα
Αύριο θα είναι μια σημαντική μέρα για μένα, ίσως η σημαντικότερη μετά τη γέννηση του παιδιού μου.. Η συγκεκριμένη συζήτηση περί ορίων μου ήρθε λίγο σαν πληρωμένη απάντηση σε αυτά που νιώθω για το γεγονός. Ίσως λίγα περισσότερα "ναι", ίσως λίγα περισσότερα "όχι" μπορεί τα πράγματα να μην έφταναν εδώ.
Το γεγονός οτι έφτασαν, καθιστά άσκοπο να τα αναλύσω.. κι άστοχο.
Μηδενίζεις στροφόμετρο και ξεκινάς από την αρχή. Σαν τα αυτοκίνητα.
* Την "Αγαπητή Α, μπα" (Λένα Φουτσιτζή) την ανακάλυψα πριν κανένα τετράμηνο και την διαβάζω όποτε θέλω να επεκτείνω τη σκέψη μου. Δεν υπάρχει ούτε ένα κειμενάκι της, ούτε ένα τόσο δα, που να μη με έκανε να το σκεφτώ δις. Δεν ξέρω τι δείχνει αυτό για τον δικό μου τρόπο σκέψης αλλά ο δικός της μου αρέσει και χαίρομαι που με τα περισσότερα που γράφει, συμφωνώ.Όταν κάποια στιγμή βρεθώ στην Ν.Υ όπου κατοικεί πλέον, θα επιδιώξω να τη βρω.
ampa on fb
Για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, δεν είναι 100% στο χέρι μας το πώς θα μας φερθεί ο άλλος, όμως κανείς δεν έχει μονοδιάστατο χαρακτήρα, οπότε αν μας φέρονται άσχημα, αξίζει να ασχοληθούμε με το αν βγάζουμε τον κακό εαυτό του άλλου.
Τον κακό εαυτό του άλλου τον βγάζεις όταν δεν θέτεις τα όρια σου. Τα όριά σου τα ξέρεις πολύ καλά. Ξέρεις πότε αισθάνεσαι ότι σε εκμεταλλεύονται , πότε σου λένε κολακείες ή ψέματα, πότε έχουν υπερβολικές απαιτήσεις και ποιες υποχωρήσεις σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα με τον εαυτό σου. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε πρέπει να βρίσκεις τη δύναμη να λες «όχι» με ψυχραιμία και να μην υποχωρείς με τίποτα. Το ένα είναι πολύ δύσκολο, το άλλο είναι ακόμη πιο δύσκολο, γιατί η παγίδα είναι η εξής: νομίζουμε ότι αν πούμε το «ναι», ο άλλος θα μείνει μαζί μας επειδή φερόμαστε «καλά», ενώ αν πούμε «όχι», θα μας εγκαταλείψουν.
Στην πραγματικότητα, όποιος μένει επειδή λέμε «ναι», το κάνει επειδή του αρέσει να πατάει στο χαλάκι, και όποιος φεύγει με τα «όχι», το κάνει επειδή έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα. Αυτός που κάθεται μετά τις αρνήσεις, είναι αυτός που σέβεται τα όρια, και αυτός που αξίζει και την προσοχή μας.
Πηγή: Αγαπητή Α, μπα
Αύριο θα είναι μια σημαντική μέρα για μένα, ίσως η σημαντικότερη μετά τη γέννηση του παιδιού μου.. Η συγκεκριμένη συζήτηση περί ορίων μου ήρθε λίγο σαν πληρωμένη απάντηση σε αυτά που νιώθω για το γεγονός. Ίσως λίγα περισσότερα "ναι", ίσως λίγα περισσότερα "όχι" μπορεί τα πράγματα να μην έφταναν εδώ.
Το γεγονός οτι έφτασαν, καθιστά άσκοπο να τα αναλύσω.. κι άστοχο.
Μηδενίζεις στροφόμετρο και ξεκινάς από την αρχή. Σαν τα αυτοκίνητα.
* Την "Αγαπητή Α, μπα" (Λένα Φουτσιτζή) την ανακάλυψα πριν κανένα τετράμηνο και την διαβάζω όποτε θέλω να επεκτείνω τη σκέψη μου. Δεν υπάρχει ούτε ένα κειμενάκι της, ούτε ένα τόσο δα, που να μη με έκανε να το σκεφτώ δις. Δεν ξέρω τι δείχνει αυτό για τον δικό μου τρόπο σκέψης αλλά ο δικός της μου αρέσει και χαίρομαι που με τα περισσότερα που γράφει, συμφωνώ.Όταν κάποια στιγμή βρεθώ στην Ν.Υ όπου κατοικεί πλέον, θα επιδιώξω να τη βρω.
ampa on fb
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.