Είναι περίεργο πως έρχεται πάντα η στιγμή που όλα αλλάζουν, πραγματικά είναι πολύ περίεργο.
Εκεί που είσαι σε μία κατάσταση άλφα, πες μια ονείρωξη, μια νιρβάνα, εκεί που γκρεμίζεται ο κόσμος σου όλος ή που νιώθεις χαμένος ή εκεί που νομίζεις πως ζεις το όνειρο της παιδικής σου ηλικίας ξυπνάς μια μέρα κι όλα έχουν πάρει το δρόμο τους διαφορετικά. Έχει γίνει ένα κλικ που σου επιτρέπει να δεις τα πράγματα καθαρά είτε να ξυπνήσεις από το λήθαργο είτε να ξυπνήσεις από το όνειρο.
Είναι περίεργο γιατί συμβαίνει έτσι απλά. Μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, όχι γιατί είμαι άπιστος Θωμάς και θέλω αποδείξεις - μεταξύ μας είμαι λίγο από αυτό αλλά με ένα ολίγον μαζοχιστικό τρόπο απαιτώ τις αποδείξεις να τις βιώνω. Δεν το πίστευα γιατί τα συναισθήματα μου είναι πάντα ακραία κι αδυνατούσα να αντιληφθώ πώς από το ύψος πας στο βάθος, πώς από το ζενίθ στο ναδίρ και πώς από την απόλυτη ενσυνείδηση πας στην απόλυτη αποστασιοποίηση. Μάλλον έχει να κάνει με τις εσωτερικές διεργασίες του καθενός αυτό, τον τρόπο που δουλεύουν τα πράγματα για τον καθένα, σιγά σιγά υπόγεια, στο πίσω μέρος του μυαλού, στην κάτω δεξιά κοιλία της καρδιάς. Θεωρώ πως ότι δουλειά ήταν να κάνει το δικό μου μυαλό, το έκανε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: μέρα με τη μέρα τραβούσε κι ένα εκατοστό της κουίντας ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μου η κεντρική σκηνή..
Να είναι αυτό το μυστικό; Το οτι πρέπει να βλέπεις τα τεκταινόμενα από πίσω, να τα παρατηρείς; Να είναι η ψυχραιμία το μόνο που χρειάζεται για να μπορείς να τα χειρίζεσαι; κι αν είσαι ψύχραιμος κι αποστασιοποιημένος αυτό τι σημαίνει; οτι ζεις παρακολουθώντας (;!) τη ζωή σου; αν δεν κλαις, δεν γελάς, δεν αγαπάς, δεν νιώθεις στο έπακρο μήπως απλά περνάνε τα χρόνια κι εσύ τα παρακολουθείς να φεύγουν, θεατής σε ένα έργο που πολύ θα ήθελες να έχεις γράψει κι όπως αποδεικνύεται μόνο διαβάζεις; Βέβαια και το να τα ζεις όλα μα όλα ή να τα παίζεις όλα για όλα είναι και παγίδα.. τι μένει για σένα, τι μένει στο τέλος..
Ψυχραιμία, μεγάλο προσόν κι όποιος το έχει να τα το χαίρεται, να το κρατάει και να το μοιράζει και σε μας που ενθουσιαζόμαστε και πέφτουμε με τα μούτρα! κι όταν ανακαλύπτουμε με τι ακριβώς ενθουσιαστήκαμε...
Αμπελοφιλοσοφίες τις στιγμές που η καθημερινότητα ετοιμάζεται να δώσει τη θέση της στις διακοπές, στη χαλάρωση και τη σκέψη πως στο τέλος όλα πάνε καλά.
Κι αν δεν πάνε καλά, δεν είναι το τέλος.
Εκεί που είσαι σε μία κατάσταση άλφα, πες μια ονείρωξη, μια νιρβάνα, εκεί που γκρεμίζεται ο κόσμος σου όλος ή που νιώθεις χαμένος ή εκεί που νομίζεις πως ζεις το όνειρο της παιδικής σου ηλικίας ξυπνάς μια μέρα κι όλα έχουν πάρει το δρόμο τους διαφορετικά. Έχει γίνει ένα κλικ που σου επιτρέπει να δεις τα πράγματα καθαρά είτε να ξυπνήσεις από το λήθαργο είτε να ξυπνήσεις από το όνειρο.
Είναι περίεργο γιατί συμβαίνει έτσι απλά. Μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, όχι γιατί είμαι άπιστος Θωμάς και θέλω αποδείξεις - μεταξύ μας είμαι λίγο από αυτό αλλά με ένα ολίγον μαζοχιστικό τρόπο απαιτώ τις αποδείξεις να τις βιώνω. Δεν το πίστευα γιατί τα συναισθήματα μου είναι πάντα ακραία κι αδυνατούσα να αντιληφθώ πώς από το ύψος πας στο βάθος, πώς από το ζενίθ στο ναδίρ και πώς από την απόλυτη ενσυνείδηση πας στην απόλυτη αποστασιοποίηση. Μάλλον έχει να κάνει με τις εσωτερικές διεργασίες του καθενός αυτό, τον τρόπο που δουλεύουν τα πράγματα για τον καθένα, σιγά σιγά υπόγεια, στο πίσω μέρος του μυαλού, στην κάτω δεξιά κοιλία της καρδιάς. Θεωρώ πως ότι δουλειά ήταν να κάνει το δικό μου μυαλό, το έκανε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: μέρα με τη μέρα τραβούσε κι ένα εκατοστό της κουίντας ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μου η κεντρική σκηνή..
Να είναι αυτό το μυστικό; Το οτι πρέπει να βλέπεις τα τεκταινόμενα από πίσω, να τα παρατηρείς; Να είναι η ψυχραιμία το μόνο που χρειάζεται για να μπορείς να τα χειρίζεσαι; κι αν είσαι ψύχραιμος κι αποστασιοποιημένος αυτό τι σημαίνει; οτι ζεις παρακολουθώντας (;!) τη ζωή σου; αν δεν κλαις, δεν γελάς, δεν αγαπάς, δεν νιώθεις στο έπακρο μήπως απλά περνάνε τα χρόνια κι εσύ τα παρακολουθείς να φεύγουν, θεατής σε ένα έργο που πολύ θα ήθελες να έχεις γράψει κι όπως αποδεικνύεται μόνο διαβάζεις; Βέβαια και το να τα ζεις όλα μα όλα ή να τα παίζεις όλα για όλα είναι και παγίδα.. τι μένει για σένα, τι μένει στο τέλος..
Ψυχραιμία, μεγάλο προσόν κι όποιος το έχει να τα το χαίρεται, να το κρατάει και να το μοιράζει και σε μας που ενθουσιαζόμαστε και πέφτουμε με τα μούτρα! κι όταν ανακαλύπτουμε με τι ακριβώς ενθουσιαστήκαμε...
Αμπελοφιλοσοφίες τις στιγμές που η καθημερινότητα ετοιμάζεται να δώσει τη θέση της στις διακοπές, στη χαλάρωση και τη σκέψη πως στο τέλος όλα πάνε καλά.
Κι αν δεν πάνε καλά, δεν είναι το τέλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.