Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι - γιατί όρθια δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, είμαι συνέχεια στο τρέξιμο όταν είμαι όρθια. Επίσης μερικές φορές και καθήμενη που είμαι το μυαλό παραμένει όρθιο και τρέχει..
Εκείνες λοιπόν τις λίγες στιγμές που κάθομαι και σκέφτομαι και προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλα αυτά που συμβαίνουν τα οποία δεν είναι και λίγα, τόσο στο μικρόκοσμό μου όσο και στη χώρα, στον κόσμο, στους άλλους, στον δίπλα..
Ως χώρα πχ.. κάναμε σου λέει ο άλλος, συγκυβέρνηση. Τι λε ρε παιδί μου..; σα να λέμε, μαζευτήκαμε όλα εδώ τα παιδάκια κι αποφασίσαμε οτι αφού δεν μπορούμε να τα μοιράσουμε (τα λεφτά, τα υπουργεία, τις μίζες, τις ντίζες, τη χασούρα, την καζούρα), ας κάτσουμε να τα μοιραστούμε. "Θα σε κάνω υπαρχηγό μου" είπε ο Αντωνάκης στον Βαγγελάκη κι εκείνος συμφώνησε αφού έβλεπε πια οτι ο κόσμος τσινάει, δεν τα κατεβάζει αμάσητα. Γιατί ο Βαγγελάκης μέσα στη γενικότερη λαμογιά που τον κυβερνάει, είναι έξυπνο παιδάκι κι αφού δεν τα κατάφερε μόνος του, κοίταξε να περισώσει οτι απέμεινε από εκείνη την παλιά αίγλη που γεύτηκε αλλά ποτέ δεν κέρδισε με το σπαθί του. Όταν κάτι σου χαρίζεται χωρίς να στο χρωστάει η ζωή με κάποιο τρόπο, τότε το αίσθημα του ανικανοποίητου, της μη επάρκειας σου είναι μεγάλο.. και συ βολεύεσαι με τα λίγα. Ο Αντωνάκης πάλι, φρόντισε απλά να βρει συνένοχο στο έγκλημα, να μη φάει το ξύλο μόνος του, να γλιτώσει λίγο κι από την κρεβατομουρμούρα. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι όμως που κάνεις την επιλογή του τι άνθρωπος θέλεις να είσαι. Όπως ο τρίτος της παρέας που πήρε την ομάδα του κι αποχαιρέτησε το παιχνίδι. "Δεν θα παίξω εγώ στο κυνηγητό σας, εμείς μπορούμε να παίξουμε και μόνοι μας." τους πέταξε στα μούτρα κι από δω παν κι άλλοι. Φυσικά υπάρχει πάντα το φυτάκι της παρέας.. αυτό που περιμένει στη γωνία όταν κουραστούν οι υπόλοιποι να βγει να φωνάξει, να τσιγκλίσει, να ρίξει ένα φυτίλι βρε παιδί μου, να κάνει λίγο το κομμάτι του!! κι ας λακίζει την τελευταία στιγμή κι ας ξέρει οτι ποτέ του δεν θα γίνει αυτό που ονειρευόταν οι άλλοι γι αυτόν.. και παραδίπλα οι τσαμπουκάδες που αφού δεν συμφωνούν με τους προηγούμενους, μπορούν να βοηθήσουν το δικό του σχέδιο κάνοντας απλά και μόνο αυτό που κάνουν οι άδειοι, ξεγάνωτοι τενεκέδες: φασαρία.
Ειλικρινά τώρα... αυτό μας αξίζει; αυτοί είναι οι άνθρωποι που εμπιστευτήκαμε, στους οποίους αφήσαμε τις τύχες μας, τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας; γιατί αυτό που λένε "οτι γίνει για μένα χωρίς εμένα" για εμάς τη γενιά των 35-44, έχει ήδη γίνει κι είναι εδώ. Ο μόνιμος καυγάς με τη μάνα μου είναι πάνω στο οτι "αν θες μπορείς να δημιουργήσεις". Ε δεν μπορείς ρε μάνα.. δεν μπορείς. Ακόμη κι εγώ που παίρνω έναν αναλογικά καλό μισθό κι έχω ένα κεραμίδι να βάλω το παιδί και το κεφάλι μου μέσα, και υπό συνθήκες παρελθόντων χρόνων τώρα θα είχα δημιουργήσει, θα είχα μαζέψει και 5 φράγκα για τις σπουδές του και θα περνούσα και λίγο καλά, ζορίζομαι. Ζορίζομαι πολύ... και ψάχνω κάποιον να κατηγορήσω ρε γμτο, για όλα αυτά αλλά ποιος θα μου δώσει δίκιο; υπάρχουν τόσοι άλλοι που περνάν χειρότερα αλλά στον δικό μου μικρόκοσμο, εγώ αγχώνομαι και καίγομαι.. κι όχι από τον ήλιο..!
Γλίστρησε λέει κι έπεσε ο τσολιάς την ώρα της αλλαγής φρουράς.. πόσα χρόνια είχα να συμβεί αυτό, συνέβη ποτέ στο παρελθόν άραγε; και το οτι έπεσε τη μέρα αυτή να είναι τυχαίο; να είναι ένα σημάδι του σύμπαντος; να θέλει κάτι να μας πει; έπεσε η ελλαδίτσα, διαλυθήκαμε, βαρεθήκαμε να ασχολούμαστε και σαν αποκαμωμένοι γονείς μπροστά σε ανούσιους παιδικούς καυγάδες είπαμε "κάνετε οτι θέλετε!"; Παραιτηθήκαμε;
Εκείνο το καταπληκτικό "ωρέ που πάμε...; που πάμε;;" μάλλον πάλιωσε και πλέον δεν έχει που πάμε, αλλά που φτάσαμε.
Φτάσαμε στο μικρόκοσμό μας εκεί που την τύχη μας την φτιάχνουμε μόνοι μας.
to be continued
Εκείνες λοιπόν τις λίγες στιγμές που κάθομαι και σκέφτομαι και προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλα αυτά που συμβαίνουν τα οποία δεν είναι και λίγα, τόσο στο μικρόκοσμό μου όσο και στη χώρα, στον κόσμο, στους άλλους, στον δίπλα..
Ως χώρα πχ.. κάναμε σου λέει ο άλλος, συγκυβέρνηση. Τι λε ρε παιδί μου..; σα να λέμε, μαζευτήκαμε όλα εδώ τα παιδάκια κι αποφασίσαμε οτι αφού δεν μπορούμε να τα μοιράσουμε (τα λεφτά, τα υπουργεία, τις μίζες, τις ντίζες, τη χασούρα, την καζούρα), ας κάτσουμε να τα μοιραστούμε. "Θα σε κάνω υπαρχηγό μου" είπε ο Αντωνάκης στον Βαγγελάκη κι εκείνος συμφώνησε αφού έβλεπε πια οτι ο κόσμος τσινάει, δεν τα κατεβάζει αμάσητα. Γιατί ο Βαγγελάκης μέσα στη γενικότερη λαμογιά που τον κυβερνάει, είναι έξυπνο παιδάκι κι αφού δεν τα κατάφερε μόνος του, κοίταξε να περισώσει οτι απέμεινε από εκείνη την παλιά αίγλη που γεύτηκε αλλά ποτέ δεν κέρδισε με το σπαθί του. Όταν κάτι σου χαρίζεται χωρίς να στο χρωστάει η ζωή με κάποιο τρόπο, τότε το αίσθημα του ανικανοποίητου, της μη επάρκειας σου είναι μεγάλο.. και συ βολεύεσαι με τα λίγα. Ο Αντωνάκης πάλι, φρόντισε απλά να βρει συνένοχο στο έγκλημα, να μη φάει το ξύλο μόνος του, να γλιτώσει λίγο κι από την κρεβατομουρμούρα. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι όμως που κάνεις την επιλογή του τι άνθρωπος θέλεις να είσαι. Όπως ο τρίτος της παρέας που πήρε την ομάδα του κι αποχαιρέτησε το παιχνίδι. "Δεν θα παίξω εγώ στο κυνηγητό σας, εμείς μπορούμε να παίξουμε και μόνοι μας." τους πέταξε στα μούτρα κι από δω παν κι άλλοι. Φυσικά υπάρχει πάντα το φυτάκι της παρέας.. αυτό που περιμένει στη γωνία όταν κουραστούν οι υπόλοιποι να βγει να φωνάξει, να τσιγκλίσει, να ρίξει ένα φυτίλι βρε παιδί μου, να κάνει λίγο το κομμάτι του!! κι ας λακίζει την τελευταία στιγμή κι ας ξέρει οτι ποτέ του δεν θα γίνει αυτό που ονειρευόταν οι άλλοι γι αυτόν.. και παραδίπλα οι τσαμπουκάδες που αφού δεν συμφωνούν με τους προηγούμενους, μπορούν να βοηθήσουν το δικό του σχέδιο κάνοντας απλά και μόνο αυτό που κάνουν οι άδειοι, ξεγάνωτοι τενεκέδες: φασαρία.
Ειλικρινά τώρα... αυτό μας αξίζει; αυτοί είναι οι άνθρωποι που εμπιστευτήκαμε, στους οποίους αφήσαμε τις τύχες μας, τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας; γιατί αυτό που λένε "οτι γίνει για μένα χωρίς εμένα" για εμάς τη γενιά των 35-44, έχει ήδη γίνει κι είναι εδώ. Ο μόνιμος καυγάς με τη μάνα μου είναι πάνω στο οτι "αν θες μπορείς να δημιουργήσεις". Ε δεν μπορείς ρε μάνα.. δεν μπορείς. Ακόμη κι εγώ που παίρνω έναν αναλογικά καλό μισθό κι έχω ένα κεραμίδι να βάλω το παιδί και το κεφάλι μου μέσα, και υπό συνθήκες παρελθόντων χρόνων τώρα θα είχα δημιουργήσει, θα είχα μαζέψει και 5 φράγκα για τις σπουδές του και θα περνούσα και λίγο καλά, ζορίζομαι. Ζορίζομαι πολύ... και ψάχνω κάποιον να κατηγορήσω ρε γμτο, για όλα αυτά αλλά ποιος θα μου δώσει δίκιο; υπάρχουν τόσοι άλλοι που περνάν χειρότερα αλλά στον δικό μου μικρόκοσμο, εγώ αγχώνομαι και καίγομαι.. κι όχι από τον ήλιο..!
Γλίστρησε λέει κι έπεσε ο τσολιάς την ώρα της αλλαγής φρουράς.. πόσα χρόνια είχα να συμβεί αυτό, συνέβη ποτέ στο παρελθόν άραγε; και το οτι έπεσε τη μέρα αυτή να είναι τυχαίο; να είναι ένα σημάδι του σύμπαντος; να θέλει κάτι να μας πει; έπεσε η ελλαδίτσα, διαλυθήκαμε, βαρεθήκαμε να ασχολούμαστε και σαν αποκαμωμένοι γονείς μπροστά σε ανούσιους παιδικούς καυγάδες είπαμε "κάνετε οτι θέλετε!"; Παραιτηθήκαμε;
Εκείνο το καταπληκτικό "ωρέ που πάμε...; που πάμε;;" μάλλον πάλιωσε και πλέον δεν έχει που πάμε, αλλά που φτάσαμε.
Φτάσαμε στο μικρόκοσμό μας εκεί που την τύχη μας την φτιάχνουμε μόνοι μας.
to be continued
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.