Όταν τολμάς να ρωτάς, σου αξίζουν απαντήσεις.

Καλημέρα, καιρό έχω να γράψω οπότε προέκυψαν διάφορα. 

Έχω ξαναδεί τούτη δω την εικονίτσα (sic) και νομίζω οτι σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Πρέπει να επιμένουμε γι αυτά που αγαπάμε αλλά, ως γενικότερα μάλλον υπερβολικός άνθρωπος, προβληματίζομαι έντονα για το εξής: έχει νόημα να παλεύεις και να προσπαθείς για κάτι όταν η ουσία του αξίζει. Όταν υπάρχει σύμπνοια απόψεων κι όταν υπάρχει κοινή οπτική για το θέμα.
Γενικότερα μιλώντας, είναι το ιδεατό να μην τα παρατάς. Ούτε από τα όνειρά σου, ούτε από τα στάνταρ που εσύ θέτεις κάθε φορά, ούτε από αυτά που θέλεις να πετύχεις. Συνήθως δε, λένε, τη στιγμή που αποφασίζεις να τα παρατήσεις είναι που είσαι πιο κοντύτερα από ποτέ. 
Όταν όμως πρόκειται για σχέσεις ανθρώπων, υπάρχει πάντα η αντίδραση, υπάρχει πάντα η γνώμη κι άποψη του άλλου και τα συναισθήματά του κι όλα όσα έχουμε αναφέρει κατά καιρούς και γενικά ρε παιδί μου, δεν είσαι μόνος, είναι πάντα δύο σε μια σχέση, τα πάντα είναι δράση κι αντίδραση ή αντίδραση στη δράση. 
Μπορείς λοιπόν πάντα να αναλάβεις την ευθύνη γι αυτά που σκέφτεσαι, νιώθεις και πράττεις αλλά ποτέ γι αυτά που αντιστοιχούν στο έτερο μέλος της σχέσης. Γι' αυτό είναι με τον εαυτό σου που πρέπει να είσαι ειλικρινής κι είναι με τον εαυτό σου η σύσκεψη που πρέπει να κάνεις για να αποφασίσεις πως συνεχίζεις. 
Το μόνο που μπορείς να ζητήσεις από τον άλλο είναι να είναι το ίδιο ειλικρινής κι αυτός και να θέλει τα ίδια με σένα. Το αν έχει συνέχεια ή νόημα η όλη υπόθεση είναι άλλη συζήτηση και μεταξύ μας είναι τελείως προσωπική υπόθεση για τον καθένα. 

Οπότε μη ζητάς από άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά: αν θέλεις να κάνεις κάτι, καν' το. Αν θέλεις να ζητήσεις κάτι, ζήτα το. Αν θέλεις να μιλήσεις, μίλα, αν θέλεις να δεις κάποιον, έλα δες τον. Μη περιμένεις την άδεια ή την επιβεβαίωσή ή τη σιγουριά της αποδοχής για να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου κι αυτός να είναι ο δρόμος σου πάντα. Γιατί εγώ (και κάθε εγώ) παλεύω με τους δικούς μου δαίμονες και τις δικές μου ανασφάλειες, γιατί εγώ έχω τις δικές μου ευθύνες να αναλογιστώ. 
Απλά πρέπει να είσαι πάντα έντιμος και ειλικρινής ώστε να μην κοροιδέψεις κανέναν, κυρίως τον εαυτό σου.

[..] Για μένα, αυτό που συμβαίνει είναι πολύ γλυκό και τρυφερό και με κάνει να χαμογελάω.. για κάποιον άλλο μπορεί να ήταν διαφορετική η σημασία του ή αν θες οι συνέπειες. Ίσως τελικά οι διαφορές να είναι στο πως εισπράττουμε τα πράγματα κι όχι στο πως τα αντιλαμβανόμαστε. Είναι κάτι που συμβαίνει όταν δεν γνωρίζεις τον άλλο καλά.[..]  









Α και κάτι για να θυμόμαστε γενικά στη ζωή μας, εγώ το έχω υιοθετήσει πολλά χρόνια τώρα και με έχει βγάλει πολλές φορές από διλήμματα. Rules are for people who don't know what to do κι ακολουθούν σαν πρόβατα το "κοινώς αποδεκτό". Εγώ θα πω πως, εμείς φτιάχνουμε τους κανόνες μας, ο καθένας μοναδικούς κι οτι οι κανόνες υπάρχουν για να τους καταπατάμε. Στην τελική αυτά που μένουν, είναι αυτά που έχει ζήσει κανείς, όχι αυτά που δεν τόλμησε να ζήσει για να μη βρεθεί κάποιος να τον κρίνει.       







~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~