Λαιφλαιτ

Αχα. 
Γιαπ. 
Γιες. Ιτ ιζ. 
Οη γιες ιτ ιζ. Είναι αυτό το κίτρινο, κατακίτρινο του ήλιου που σε αναγκάζει να χαμογελάσεις για να μη τυφλωθείς, η κίνηση είναι αντανακλαστική γιου νοου. Επίσης, είναι αυτές οι καυτές ακτίνες του που σε ζεσταίνουν και σε κάνουν να νιώθεις μια ραθυμία, μια βαρεμάρα, μια ανάγκη εσωτερική να ξαπλώσεις, να λιαστείς σαν γάτα, να αφεθείς στα χάδια τους.. και ξαπλώνεις.. και λιάζεσαι.. κι απλώνεις και λίγο αντηλιακό και σε ταξιδεύει η μυρωδιά του.. και ξεχνιέσαι ίσως για λίγο.. και τότε η ζωή σου φαίνεται καλύτερη στην παραλία.. 
Ώσπου ξαφνικά, ιν εν αι μπλινγκ, όλα σου ξανάρχονται στο μυαλό και ξαναζείς αυτά που ήθελες να διώξεις, ξανασκέφτεσαι αυτά που σε κρατάνε σε εγρήγορση, μετράς ξαναμετράς τα χρήματα που πιθανότατα έχεις προ-υπολογίσει για τα κοκτέιλ, τσεκάρεις το τηλέφωνο μήπως μέσα στην ήλιο-μαστούρα σου δεν άκουσες να καλεί και απλά νιώθεις σα να βρίσκεσαι και πάλι στο γραφείο αλλά με μαγιώ. Δε λέει. 
Λαιφ ιζ μπέτερ όταν μπορείς να τη ρυθμίζεις ώστε κάθε ώρα της να λάμπει.. όταν μπορείς να νιώθεις, να μυρίζεις, να γεύεσαι κάθε στιγμή και να μην αναπολείς τα καλύτερα που είχες πριν, να μη στεναχωριέσαι γι αυτά που άφησες πίσω, να μη ζεις περιμένοντας αυτά που θα έρθουν αλλά να ζεις το τώρα. Κι αν δεν λάμπει ο ήλιος να βρίσκεις τρόπους να λάμπεις εσύ ή να δανείζεσαι φως. Γιατί φως υπάρχει παντού. Υπάρχει στον πρωινό ήλιο, στο δρόμο το βράδυ, στις κολώνες που ενίοτε δεν έχουν λάμπες αλλά εμείς πάντα από συνήθεια "βλέπουμε" φως, υπάρχει στο φεγγάρι αλλά κυρίως υπάρχει μέσα μας. Κι όπως υπάρχει μέσα μας, είναι αυτό που θα φωτίζει κάθε φορά το μυαλό και την καρδιά μας και θα βοηθάει να έχουμε τα πάντα στη θέση τους.
"Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει" που λέει κι ο ποιητής..  

Θες να πάμε μια βόλτα στη πανσέληνο; κοζ λαιφ ιζ μπετερ αντερ δε μουν του.