Έχω ξαναμιλήσει για τα ζόρια (εκεί και για τα ζοριλίκια). Τώρα όμως είναι διαφορετικά. Τώρα αναρωτιέμαι γιατί ζορίζουμε μόνοι τους εαυτούς μας. Γιατί κάνουμε τα πράγματα δύσκολα και γιατί επιμένουμε να εμμένουμε σε υποθέσεις τελειωμένες/παγιωμένες/καταστροφικές/ανούσιες - σίγουρα όλοι βρίσκουμε μια λέξη-περιγραφή να κολλάει.
Γιατί; Γιατί να μη διευκολύνουμε τον εαυτό μας και να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας, ποια εσωτερική ανάγκη είναι αυτή που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε ή να δούμε την ουσία και την πραγματική υπόσταση των καταστάσεων;
Τι είναι που με κάνει να ζω μέσα στην αγωνία, τι είναι αυτό που συντηρεί τα πιο σκοτεινά μου ένστικτα; Κάποια στιγμή μου είπαν οτι μπλέκω σε παλιο-ιστορίες για να έχω κάτι να ασχολούμαι, για να διατηρώ εκείνο το ανικανοποίητο και να κυνηγάω εκείνο το άπιαστο.. Κι όμως, εγώ δεν έβλεπα ποτέ οτι κάτι μένει ανικανοποίητο, οτι κάτι είναι και μπορεί να παραμείνει άπιαστο. Ίσως γι αυτό - κι ας ακούγεται "άσχημο" όπως μου είπαν - οτι έχω ζητήσει στη ζωή μου, το έχω πάρει.
Μέχρι πότε μπορείς να στοχεύεις και πότε είναι που παραιτείσαι; Πότε είναι εκείνη η ώρα που αντιλαμβάνεσαι οτι δεν πάει άλλο και τζάμπα προσπαθείς, οτι κάτι δεν αλλάζει και πρέπει να αλλάξεις εσύ ή οτι αυτό που δεν αλλάζει, δεν είναι τελικά καθόλου το ίδιο που ήταν όταν άρχισες να ασχολείσαι μαζί του;
Είναι η ώρα που αρχίζεις να ζορίζεσαι, η ώρα που συνειδητοποιείς οτι δεν περνάς καλά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο ψηλά στοχεύεις ή πόσο άπιαστο είναι αυτό που κυνηγάς αλλά κυρίως με το πως νιώθεις με το όλο θέμα.
Αν το θέμα κούρασε, σταμάτα να ασχολείσαι.
Αν ζορίζεσαι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσεις.
Αν κάνεις πράγματα για πρώτη φορά που σε ξαφνιάζουν, κάτσε σκέψου: μ' αρέσει αυτό που κάνω; μ' αρέσει αυτό που έγινα; κι αν δεν σου αρέσει στην αρχή ή σου φαίνεται ξένο, αναρωτήσου αν μετά από αυτό έγινες καλύτερος/η ή όχι.
Αν δεν το ευχαριστιέσαι τι νόημα έχει, γιατί να επιμένεις; Μια ζυγαριά δεν είναι όλα;
Τα λέω γα να τα ακούσω, εννοείται αλλά προβληματίζομαι. Και προβληματίζομαι πολύ ρε γμτο, και δεν είναι και καιρός για προβληματισμούς τώρα μέσα στο καλοκαίρι.
Γιατί; Γιατί να μη διευκολύνουμε τον εαυτό μας και να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας, ποια εσωτερική ανάγκη είναι αυτή που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε ή να δούμε την ουσία και την πραγματική υπόσταση των καταστάσεων;
Τι είναι που με κάνει να ζω μέσα στην αγωνία, τι είναι αυτό που συντηρεί τα πιο σκοτεινά μου ένστικτα; Κάποια στιγμή μου είπαν οτι μπλέκω σε παλιο-ιστορίες για να έχω κάτι να ασχολούμαι, για να διατηρώ εκείνο το ανικανοποίητο και να κυνηγάω εκείνο το άπιαστο.. Κι όμως, εγώ δεν έβλεπα ποτέ οτι κάτι μένει ανικανοποίητο, οτι κάτι είναι και μπορεί να παραμείνει άπιαστο. Ίσως γι αυτό - κι ας ακούγεται "άσχημο" όπως μου είπαν - οτι έχω ζητήσει στη ζωή μου, το έχω πάρει.
Μέχρι πότε μπορείς να στοχεύεις και πότε είναι που παραιτείσαι; Πότε είναι εκείνη η ώρα που αντιλαμβάνεσαι οτι δεν πάει άλλο και τζάμπα προσπαθείς, οτι κάτι δεν αλλάζει και πρέπει να αλλάξεις εσύ ή οτι αυτό που δεν αλλάζει, δεν είναι τελικά καθόλου το ίδιο που ήταν όταν άρχισες να ασχολείσαι μαζί του;
Είναι η ώρα που αρχίζεις να ζορίζεσαι, η ώρα που συνειδητοποιείς οτι δεν περνάς καλά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο ψηλά στοχεύεις ή πόσο άπιαστο είναι αυτό που κυνηγάς αλλά κυρίως με το πως νιώθεις με το όλο θέμα.
Αν το θέμα κούρασε, σταμάτα να ασχολείσαι.
Αν ζορίζεσαι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσεις.
Αν κάνεις πράγματα για πρώτη φορά που σε ξαφνιάζουν, κάτσε σκέψου: μ' αρέσει αυτό που κάνω; μ' αρέσει αυτό που έγινα; κι αν δεν σου αρέσει στην αρχή ή σου φαίνεται ξένο, αναρωτήσου αν μετά από αυτό έγινες καλύτερος/η ή όχι.
Αν δεν το ευχαριστιέσαι τι νόημα έχει, γιατί να επιμένεις; Μια ζυγαριά δεν είναι όλα;
Τα λέω γα να τα ακούσω, εννοείται αλλά προβληματίζομαι. Και προβληματίζομαι πολύ ρε γμτο, και δεν είναι και καιρός για προβληματισμούς τώρα μέσα στο καλοκαίρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.