Κόκκινο φόντο

Θα μπορούσε να κάθεται να τον κοιτάζει με τις ώρες.

Να τον παρακολουθεί να τρώει, 

να κοιμάται,

να ξυπνάει, 

να μιλάει, 

να δουλεύει, 

να χαλαρώνει, 

να περνάει χρόνο με τους φίλους του, 

να ονειρεύεται, 

να μιλάει γι' αυτά τα όνειρα, 

να κυκλοφορεί, 

να σχεδιάζει, 

να διασκεδάζει, 

να πηγαίνει στο γήπεδο, 

να βρίζει, 

να φωνάζει και να αλλάζει η χροιά της φωνής του από την ένταση, 

να υπάρχει,

να σκέφτεται,
να πετάγεται εκείνη η φλέβα,

να οδηγεί,
να αφήνει τη μυρωδιά του στο μαξιλάρι της,

να πίνει,

να μεθάει,

να ταξιδεύει,

να μιλάει στο τηλέφωνο περπατώντας παράλληλα με το βήμα που εκείνη λατρεύει,

να γδύνεται,
να κάνει ποδήλατο,

να ντύνεται,

να ξαπλώνει με κλειστά τα μάτια από την κούραση,

να κλείνει τα μάτια από ηδονή,

να αναστενάζει,

να κοιτάζεται στον καθρέφτη,

να κάνει εκείνη την δική του χαρακτηριστική κίνηση περνώντας το χέρι πάνω από τα μαλλιά και πάλι μπροστά,

να διπλώνει τα πόδια του σε στάσεις που κανείς άλλος δεν μπορεί,

να ηρεμεί εστιάζοντας το βλέμμα στην τηλεόραση χωρίς να καταλαβαίνει τι ακριβώς κοιτάει,

να νευριάζει,

να μπερδεύει τα λόγια του,

να αλλάζει τον τρόπο που μιλάει όταν θέλει να δώσει έμφαση σε αυτά που λέει, τονίζοντας το "σ" και το "ζ",

να θυμώνει όταν πιέζεται,

να γυαλίζουν τα μάτια του,

να σφίγγει τα χείλη σχηματίζοντας μικρές καρδούλες αφήνοντας τα δοντάκια να φαίνονται,

να κάθεται σιωπηλός την ώρα που αυτή ξέρει οτι το μυαλό του δουλεύει με χίλιες στροφές,

να γίνεται μικρό παιδί,

να γκρινιάζει,

να ζητάει,

να απαιτεί. 

Θέλει να τα κάνουν όλα αυτά μαζί, θέλει να είναι μέρος της ζωής του κι αυτός της δικής της. 

Είναι τρελά, αθεράπευτα κι αμετάκλητα ... "κάτι" μαζί του αλλά δεν ξέρει αν το δείχνει, αν αυτός έχει καταλάβει. Όταν της χαμογελάει ο κόσμος χάνεται γύρω της, τα πάντα μηδενίζουν, θέλει να φυλακίσει τις στιγμές, να κρατήσει το χρόνο να μη κυλήσει, να είναι δικός τους. Προσπαθεί να σκεφτεί, να μιλήσει, να εκφραστεί. Κι όταν νιώθει ότι αυτό θέλει κι αυτός, να είναι μαζί της, παίρνει δύναμη να ονειρεύεται οτι ζουν μαζί πολλές τέτοιες στιγμές, οτι μοιράζονται ευτυχία. 

Γιατί την κάνει ευτυχισμένη. 

Την κάνει να ξεχνάει το που, το πως, το γιατί, 

της χρωματίζει τη ζωή,

την κάνει να δίνει σημασία σε λεπτομέρειες, 

να αλλάζει κοσμοθεωρία, 

να εξελίσσεται, 

να γίνεται καλύτερη, 

να νοιάζεται,

να έχει υπομονή,

να ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά,

να χαλαρώνει,

να αφουγκράζεται την καρδιά της,

να νιώθει αληθινή,

να είναι ο εαυτός της,

να χαζογελάει με τον τρόπο του,

να ακούει τους άλλους,

να νιώθει αληθινά, 

να αγαπάει.

Τα έχει δει αυτά να συμβαίνουν, δεν της είναι κάτι πρωτόγνωρο, άγνωστο, να έχει συναισθήματα για κάποιον, δεν είναι δα κανένα κοριτσάκι. Όχι όμως έτσι, όχι όμως τόσο πολύ. Παρά τόσο, ώστε για πρώτη φορά να μην προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο, αλλά να δηλώνει παρούσα. 

Εκεί για ότι χρειαστεί, εκεί γι αυτόν κι αυτός εκεί γι αυτήν, μαζί, μέσα στον υπόλοιπο κόσμο. 
Είναι σημαντικός γι αυτήν.      

αν κι εγώ θα το έβαζα σε κόκκινο φόντο.