Νομίζω οτι περνάμε κρίση.
Όχι εκείνη την κρίση την οικονομική αλλά μια άλλη, μια κρίση ανθρωπιστική. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να μη νοιάζονται, ανθρώπους που ισχυρίζονται οτι σ'αγαπούν, οτι σε καταλαβαίνουν κι όμως σε πληγώνουν. Και το χειρότερο; το ξέρουν πως το κάνουν, το κάνουν συνειδητοποιημένα. Θες από αδυναμία για τα δικά τους, θες από προσωπικές ανασφάλειες επιλέγουν να πληγώσουν εσένα παρά να χρειαστεί να αγγίξουν τα δικά τους θέματα.
Παλιότερα οι άνθρωποι δεν έκαναν έτσι. Παλιότερα θυμάμαι, όλοι ήταν συσπειρωμένοι να επουλώσουν το κοινό τραύμα, να γιατρέψουν την πληγή ή κι αν δεν μπορούσαν να θεραπεύσουν, στεκόταν ο ένας στον άλλο. Όπως κάνουν τα παιδιά, όταν πονάει το ένα κλαίει και το άλλο, χωρίς να ξέρει γιατί αλλά γιατί εκ φύσεως είναι ευαίσθητο, συμπονεί και άδολα αγαπάει.. σου λέει δεν μπορεί να κλαίει χωρίς λόγο το άλλο παιδάκι, θα κλάψω κι εγώ, δυο μαζί είναι καλύτερα,
[...] κόψε και μοίρασε στα δυο
πάντα η αγάπη θέλει δύο
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουν το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό[...]
Αλλά εμείς οι μεγάλοι, μόνο αμαρτίες ξέρουμε να μοιραζόμαστε.. ποτέ τα δύσκολα, ποτέ τα μεγάλα, μόνο τα ελαφρά για να λέμε οτι υπήρξαμε κι εμείς εκεί. Νιώθω οτι στην ουσία τον τελευταίο καιρό, οι απανταχού συμπαραστάτες δεν αγγίζουν το πρόβλημα, δεν είναι εκεί για να χαιδέψουν παρά για να δώσουν μια πιο δυνατή να πέσει ο άλλος κάτω, να μην ξανασηκώσει κεφάλι, έτσι για να νιώσουν κι αυτοί οτι έχουν κάτι παραπάνω βρε παιδί μου... Γιατί είναι σημείο των καιρών ο εγωισμός και η έλλειψη στόχων. Γιατί πρέπει να είναι συγκρίσιμοι με κάτι/κάποιον άλλο για να είναι καλοί, γιατί από μόνοι τους δεν ξέρουν πως να οριστούν ενώ αν συγκριθούν με κάτι/κάποιον άλλο, μπορούν να βρουν μέγεθος. Κι ας μην είναι συγκρίσιμοι, κι ας μιλάμε για ανθρώπους μοναδικούς κι όχι για πράγματα, αντικείμενα, ας μιλάμε για συναισθήματα και καρδιές.
Είμαι άνθρωπος της προόδου. Πιστεύω πάντα στην προσωπική εξέλιξη. Πιστεύω και οτι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αυτό πρέπει να συμβαίνει και με τις καρδιές μας, τα λόγια μας, τις έννοιες και τα λοιπά.
Πότε γίναμε τόσο παρτάκηδες, αναίσθητοι και ασύδωτα εγωκεντρικοί; Πότε ήταν η τελευταία φορά που συζητήσατε εσείς με έναν φίλο και δεν προέβαλε το δικό του πρόβλημα πάνω σας;
Και τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; αλλάζεις φίλους και το πιάνεις πάλι από την αρχή;
Πως αλλοτριωθήκαμε έτσι, "πως καταντήσαμε Μανώλη;" που λέει και το γνωστό απόφθεγμα.
Όχι εκείνη την κρίση την οικονομική αλλά μια άλλη, μια κρίση ανθρωπιστική. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να μη νοιάζονται, ανθρώπους που ισχυρίζονται οτι σ'αγαπούν, οτι σε καταλαβαίνουν κι όμως σε πληγώνουν. Και το χειρότερο; το ξέρουν πως το κάνουν, το κάνουν συνειδητοποιημένα. Θες από αδυναμία για τα δικά τους, θες από προσωπικές ανασφάλειες επιλέγουν να πληγώσουν εσένα παρά να χρειαστεί να αγγίξουν τα δικά τους θέματα.
Παλιότερα οι άνθρωποι δεν έκαναν έτσι. Παλιότερα θυμάμαι, όλοι ήταν συσπειρωμένοι να επουλώσουν το κοινό τραύμα, να γιατρέψουν την πληγή ή κι αν δεν μπορούσαν να θεραπεύσουν, στεκόταν ο ένας στον άλλο. Όπως κάνουν τα παιδιά, όταν πονάει το ένα κλαίει και το άλλο, χωρίς να ξέρει γιατί αλλά γιατί εκ φύσεως είναι ευαίσθητο, συμπονεί και άδολα αγαπάει.. σου λέει δεν μπορεί να κλαίει χωρίς λόγο το άλλο παιδάκι, θα κλάψω κι εγώ, δυο μαζί είναι καλύτερα,
[...] κόψε και μοίρασε στα δυο
πάντα η αγάπη θέλει δύο
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουν το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό[...]
Αλλά εμείς οι μεγάλοι, μόνο αμαρτίες ξέρουμε να μοιραζόμαστε.. ποτέ τα δύσκολα, ποτέ τα μεγάλα, μόνο τα ελαφρά για να λέμε οτι υπήρξαμε κι εμείς εκεί. Νιώθω οτι στην ουσία τον τελευταίο καιρό, οι απανταχού συμπαραστάτες δεν αγγίζουν το πρόβλημα, δεν είναι εκεί για να χαιδέψουν παρά για να δώσουν μια πιο δυνατή να πέσει ο άλλος κάτω, να μην ξανασηκώσει κεφάλι, έτσι για να νιώσουν κι αυτοί οτι έχουν κάτι παραπάνω βρε παιδί μου... Γιατί είναι σημείο των καιρών ο εγωισμός και η έλλειψη στόχων. Γιατί πρέπει να είναι συγκρίσιμοι με κάτι/κάποιον άλλο για να είναι καλοί, γιατί από μόνοι τους δεν ξέρουν πως να οριστούν ενώ αν συγκριθούν με κάτι/κάποιον άλλο, μπορούν να βρουν μέγεθος. Κι ας μην είναι συγκρίσιμοι, κι ας μιλάμε για ανθρώπους μοναδικούς κι όχι για πράγματα, αντικείμενα, ας μιλάμε για συναισθήματα και καρδιές.
Είμαι άνθρωπος της προόδου. Πιστεύω πάντα στην προσωπική εξέλιξη. Πιστεύω και οτι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αυτό πρέπει να συμβαίνει και με τις καρδιές μας, τα λόγια μας, τις έννοιες και τα λοιπά.
Πότε γίναμε τόσο παρτάκηδες, αναίσθητοι και ασύδωτα εγωκεντρικοί; Πότε ήταν η τελευταία φορά που συζητήσατε εσείς με έναν φίλο και δεν προέβαλε το δικό του πρόβλημα πάνω σας;
Και τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; αλλάζεις φίλους και το πιάνεις πάλι από την αρχή;
Πως αλλοτριωθήκαμε έτσι, "πως καταντήσαμε Μανώλη;" που λέει και το γνωστό απόφθεγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.