Είναι μερικές φορές που τα γεγονότα και οι σκέψεις που τα ακολουθούν, γυρνάνε σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι, ένα μικρό λούνα παρκ στο μυαλό μου και πολλές μάλιστα φορές, μου είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο ακόμη κι όταν πνίγομαι στις δουλειές και τις υποχρεώσεις.
Εδώ και μέρες σκέφτομαι γεγονότα και συμβάντα, τυχαία ή προσεκτικά σχεδιασμένα. Σκέφτομαι πως αντιδρούν συγκεκριμένοι άνθρωποι.. απλοί γνωστοί μου, άνθρωποι που ξέρω καλά, άνθρωποι που πίστευα πως ξέρω καλά. Παρατηρώ και καταγράφω όλον αυτόν τον αποπροσανατολισμό, το δεν ξέρω ποιος είμαι, που πάω, τι θέλω να/ή κάνω ή το ανάποδο και συνάμα μισοαστείο, ξέρω ακριβώς - και καλά - ποιος είμαι, που πάω και τι θέλω να/ή κάνω.
Καταλήγω λοιπόν οτι πάρα πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, αντικρίζω ανθρώπους τόσο χαμένους στα διάφορα βασανιστικά της εποχής, στο εγώ τους, στα πρέπει τους, στα εξωπραγματικά στεγνά και απόλυτα θέλω τους.
Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι θέλουν. Έχω υπάρξει ένας τέτοιος γι αρκετό καιρό και μπορώ να τους διαχειριστώ, φημίζομαι άλλωστε για την υπομονή μου. Δεν είναι κακό σε φάσεις της ζωής σου να μην ξέρεις τι θέλεις, ίσα ίσα θεωρώ οτι είναι οι πιο δημιουργικές φάσεις αυτές που σε σπρώχνουν να αυτοκριθείς, να αυτοαναλυθείς κι αφού ξεγυμνωθείς και φας και κανά δυο στραπάτσα, να αναγεννηθείς ως άλλος φοίνιξ.
Με ενοχλούν όμως οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι λένε. Αυτοί που μεταθέτουν ευθύνες και δεν παίρνουν τα ρίσκα τους. Που δεν αναγνωρίζουν γιατί κάνουν όσα κάνουν και γιατί υποβάλλουν τον εαυτό τους σε διαδικασίες συγκάλυψης, προκειμένου να μη βρεθούν κάποτε υπόλογοι και χρειαστεί να παραδεχτούν οτι έσφαλαν. Ή, οτι σαν άνθρωποι κι αυτοί φοβήθηκαν. Κι είναι τόσο κρίμα να μη μπορείς να παραδεχτείς, έστω στον εαυτό σου, πως φοβάσαι. Είναι κρίμα κι άδικο να καταπατά κανείς το νο1 συναίσθημα κινητοποίησης. Αν δεν παραδεχτεί οτι φοβάται, αν δεν το δει μπροστά του, πως θα το νικήσει;
Πως θα το μεταλλάξει σε κίνητρο, πως θα πάει μπροστά, πως θα γίνει καλύτερος; και πως να τον πιστέψουν οι υπόλοιποι όταν λέει οτι ξέρει που πάει κι έχει στόχους; Πως να του εμπιστευτούν τους δικούς τους φόβους και ανησυχίες και να υπολογίζουν σοβαρά τη γνώμη του; Φοβάται. Ε και; Χιλιάδες άλλοι, στον κόσμο το ίδιο βιώνουν. Απλά το έχουν συνειδητοποιήσει και το δουλεύουν. Πάνω τους. Μέσα τους. Στο μυαλό, στην ψυχή τους, στην καρδιά τους. Και δεν μιλάνε, γιατί οι μεγαλύτερες διεργασίες γίνονται εκεί στα σκοτεινά, εκεί που είσαι ο φόβος σου κι εσύ. Αλλά το να μη το παραδέχεσαι, είναι το μεγαλύτερο λάθος... Παραδέξου το, αποδέξου το και δούλεψε το, έτσι γίνονται τα πράγματα βήμα-βήμα.
Κι όποιος σ'αγαπάει, θα σταθεί δίπλα σου έτσι κι αλλιώς.
Εδώ και μέρες σκέφτομαι γεγονότα και συμβάντα, τυχαία ή προσεκτικά σχεδιασμένα. Σκέφτομαι πως αντιδρούν συγκεκριμένοι άνθρωποι.. απλοί γνωστοί μου, άνθρωποι που ξέρω καλά, άνθρωποι που πίστευα πως ξέρω καλά. Παρατηρώ και καταγράφω όλον αυτόν τον αποπροσανατολισμό, το δεν ξέρω ποιος είμαι, που πάω, τι θέλω να/ή κάνω ή το ανάποδο και συνάμα μισοαστείο, ξέρω ακριβώς - και καλά - ποιος είμαι, που πάω και τι θέλω να/ή κάνω.
Καταλήγω λοιπόν οτι πάρα πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, αντικρίζω ανθρώπους τόσο χαμένους στα διάφορα βασανιστικά της εποχής, στο εγώ τους, στα πρέπει τους, στα εξωπραγματικά στεγνά και απόλυτα θέλω τους.
Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι θέλουν. Έχω υπάρξει ένας τέτοιος γι αρκετό καιρό και μπορώ να τους διαχειριστώ, φημίζομαι άλλωστε για την υπομονή μου. Δεν είναι κακό σε φάσεις της ζωής σου να μην ξέρεις τι θέλεις, ίσα ίσα θεωρώ οτι είναι οι πιο δημιουργικές φάσεις αυτές που σε σπρώχνουν να αυτοκριθείς, να αυτοαναλυθείς κι αφού ξεγυμνωθείς και φας και κανά δυο στραπάτσα, να αναγεννηθείς ως άλλος φοίνιξ.
Με ενοχλούν όμως οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι λένε. Αυτοί που μεταθέτουν ευθύνες και δεν παίρνουν τα ρίσκα τους. Που δεν αναγνωρίζουν γιατί κάνουν όσα κάνουν και γιατί υποβάλλουν τον εαυτό τους σε διαδικασίες συγκάλυψης, προκειμένου να μη βρεθούν κάποτε υπόλογοι και χρειαστεί να παραδεχτούν οτι έσφαλαν. Ή, οτι σαν άνθρωποι κι αυτοί φοβήθηκαν. Κι είναι τόσο κρίμα να μη μπορείς να παραδεχτείς, έστω στον εαυτό σου, πως φοβάσαι. Είναι κρίμα κι άδικο να καταπατά κανείς το νο1 συναίσθημα κινητοποίησης. Αν δεν παραδεχτεί οτι φοβάται, αν δεν το δει μπροστά του, πως θα το νικήσει;
Πως θα το μεταλλάξει σε κίνητρο, πως θα πάει μπροστά, πως θα γίνει καλύτερος; και πως να τον πιστέψουν οι υπόλοιποι όταν λέει οτι ξέρει που πάει κι έχει στόχους; Πως να του εμπιστευτούν τους δικούς τους φόβους και ανησυχίες και να υπολογίζουν σοβαρά τη γνώμη του; Φοβάται. Ε και; Χιλιάδες άλλοι, στον κόσμο το ίδιο βιώνουν. Απλά το έχουν συνειδητοποιήσει και το δουλεύουν. Πάνω τους. Μέσα τους. Στο μυαλό, στην ψυχή τους, στην καρδιά τους. Και δεν μιλάνε, γιατί οι μεγαλύτερες διεργασίες γίνονται εκεί στα σκοτεινά, εκεί που είσαι ο φόβος σου κι εσύ. Αλλά το να μη το παραδέχεσαι, είναι το μεγαλύτερο λάθος... Παραδέξου το, αποδέξου το και δούλεψε το, έτσι γίνονται τα πράγματα βήμα-βήμα.
Κι όποιος σ'αγαπάει, θα σταθεί δίπλα σου έτσι κι αλλιώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.