Ημιχαλαρή η μέρα και ως είθισται τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες, οι σκέψεις χορεύουν, τα θέματα ξεπροβάλλουν ένα ένα - ή και όλα μαζί, με μένα τίποτα δεν είναι απίθανο - και προκαλούν για δράση. Θες να 'ναι κείνος ο πλανήτης που μπήκε στον Κριό που μεγεθύνει τα πάντα σαν προτζέκτορας στον τοίχο, θες να 'ναι ο αβέρτα χώρος που τους διαθέτω στο μυαλό μέσα, θες να 'ναι το σύγκρυο που νιώθω μέχρι και τα δαχτυλάκια των ποδιών μου, αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι.
Κάπου διάβασα ο,τι η ουσία δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο να ταιριάξεις μαζί του αλλά έναν άνθρωπο που δεν θα μπορείς να είσαι μακριά του.
Νομίζω συμφωνώ. Δεν είναι οτι με προκαλούν οι δυσκολίες, ίσα ίσα τις βαριέμαι και με κουράζουν. Είναι που πάντα στη ζωή μου θέλω να παθιάζομαι με ότι καταπιάνομαι και θέλω τα πράγματα να έρχονται αβίαστα, να είναι έντονα κι αξέχαστα. Να μπαίνω σε φάση απολογισμών και να συμπεριλαμβάνω τρέλες, στιγμές που ξεπερνούσα τον εαυτό μου κι ας έχω να θυμάμαι και μερικά στραπάτσα, so what;
Ποια είναι η διαφορά του/της "γκόμενου/ας" από τον/την φίλο/η; Το συναίσθημα, το πάθος, ο φόβος μήπως κάποια μέρα ξυπνήσεις και δεν είναι εκεί. Ο φίλος ξέρεις οτι θα είναι, αλίμονο, δεν φοβάσαι. Ο Άλλος/η όμως..
Αχ αυτός ο Άλλος/η. Αυτός που δεν μπορείς να σκεφτείς να είσαι μακριά του.
*τρέχοντας στο διάδρομο προετοιμαζόμενη για αυτό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.