[..] σβήνω - γράφω.
Μέρες τώρα βλέπω ότι έχω καιρό να γράψω κείμενο. Είναι μόνο μερικές φωτογραφίες που με προκαλούν και ίσως καλύπτουν αυτά που θέλω να πω. Στεναχωριέμαι όμως γιατί μάλλον ξαναπέφτω σε εκείνη τη -γνωστή δική μου- παγίδα, του να μη μπορώ να μετατρέψω τις σκέψεις και τα αισθήματά μου σε λέξεις.
Πιέστηκα σήμερα να ξεκινήσω και στην αρχή, έγραφα κι έσβηνα, έγραφα κι έσβηνα, τι να πω, μπερδεύτηκα! Μετά όμως συνειδητοποίησα οτι με τη μία φίλη μου μιλούσα πριν στο τηλέφωνο 1 ώρα (ω ναι..) και την άλλη θα τη συναντήσω σε λίγο, κάτι που σημαίνει άλλο τόσο μπουρου-μπουρου. Ότι δηλαδή αυτά που με προβλημάτισαν χτες, σήμερα, τις προηγούμενες μέρες και γι αύριο, μεθαύριο, τα είπα, τα εξέφρασα και τα έχω συζητήσει ήδη.
Και πόσο τυχερή νιώθω να ξέρατε... πόσο τυχερή που επιτέλους βρέθηκαν στη ζωή μου άνθρωποι να μπορώ να μιλήσω μαζί τους για το κάθετι μικρούλι, ουσιαστικό κι ανούσιο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως το ελάχιστο, θα με ακούσουν. Τι καταπληκτικό συναίσθημα να μπορεί κάποιος να ακούει έστω κι αν γνωρίζεις οτι δεν συμφωνεί. Τι γενναιόδωρος άνθρωπος είναι αυτός που σου διαθέτει έτσι αγάπη..
Θυμάμαι κι εκείνους τους άλλους.. που με ζόριζαν, που με έκαναν να στέκω μουγκή να μη βγαίνει ούτε αλήθεια, ούτε ψέμα, ούτε λέξη από τα χείλη μου.. που τελικά ήμουν απλά ένας τοίχος γι αυτούς για να χτυπάνε πάνω μου, όσα δεν τολμούσαν να χτυπήσουν εσωτερικά. Όχι, δεν κλαίγομαι, ούτε μετανιώνω. Απλά τελείωσα με τέτοιους τύπους και κρατάω μόνο τους άλλους, τους ωραίους, τους ξηγημένους, που προσπαθούν να τα βρουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά να επηρεάσουν τρίτους.
Έχω ταιριάξει με ανθρώπους αμφιλεγόμενους, που γνώρισα σε περιβάλλοντα που δεν φαντάζεται ο νους, σάμπως έτσι δε με χαρακτήριζαν κι εμένα στην αρχή; Κι έμειναν οι άλλοι, εκείνοι οι "straight", οι "mainstream", οι "της γενιάς τους" να με κοιτούν αποχαυνωμένοι να προχωράω.
Η φίλη μου η Αθηνά λέει ότι όση αγάπη και να πάρω αν δεν με αγαπήσω εγώ, δεν θα μου είναι ποτέ αρκετή κι όλο θα θέλω περισσότερο κι όλο θα φαίνομαι εγωίστρια και απαιτητική και θα τα θέλω όλα, και το "όλα" δεν θα μου είναι ποτέ αρκετό. Την πιστεύω και την εμπιστεύομαι, δίκιο έχει το έχω δει. Και η Μαλβίνα έλεγε, οτι δεν υπάρχουν κακοί και καλοί, υπάρχουν αυτοί που αγαπήθηκαν κι αυτοί που δεν πήραν ποτέ αγάπη. Σοφές είναι και οι δύο.
Ρε φίλε οτι και να συζητήσω πάλι για αγάπη καταλήγω να μιλάω.. φθου μου..
<3
Μέρες τώρα βλέπω ότι έχω καιρό να γράψω κείμενο. Είναι μόνο μερικές φωτογραφίες που με προκαλούν και ίσως καλύπτουν αυτά που θέλω να πω. Στεναχωριέμαι όμως γιατί μάλλον ξαναπέφτω σε εκείνη τη -γνωστή δική μου- παγίδα, του να μη μπορώ να μετατρέψω τις σκέψεις και τα αισθήματά μου σε λέξεις.
Πιέστηκα σήμερα να ξεκινήσω και στην αρχή, έγραφα κι έσβηνα, έγραφα κι έσβηνα, τι να πω, μπερδεύτηκα! Μετά όμως συνειδητοποίησα οτι με τη μία φίλη μου μιλούσα πριν στο τηλέφωνο 1 ώρα (ω ναι..) και την άλλη θα τη συναντήσω σε λίγο, κάτι που σημαίνει άλλο τόσο μπουρου-μπουρου. Ότι δηλαδή αυτά που με προβλημάτισαν χτες, σήμερα, τις προηγούμενες μέρες και γι αύριο, μεθαύριο, τα είπα, τα εξέφρασα και τα έχω συζητήσει ήδη.
Και πόσο τυχερή νιώθω να ξέρατε... πόσο τυχερή που επιτέλους βρέθηκαν στη ζωή μου άνθρωποι να μπορώ να μιλήσω μαζί τους για το κάθετι μικρούλι, ουσιαστικό κι ανούσιο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως το ελάχιστο, θα με ακούσουν. Τι καταπληκτικό συναίσθημα να μπορεί κάποιος να ακούει έστω κι αν γνωρίζεις οτι δεν συμφωνεί. Τι γενναιόδωρος άνθρωπος είναι αυτός που σου διαθέτει έτσι αγάπη..
Θυμάμαι κι εκείνους τους άλλους.. που με ζόριζαν, που με έκαναν να στέκω μουγκή να μη βγαίνει ούτε αλήθεια, ούτε ψέμα, ούτε λέξη από τα χείλη μου.. που τελικά ήμουν απλά ένας τοίχος γι αυτούς για να χτυπάνε πάνω μου, όσα δεν τολμούσαν να χτυπήσουν εσωτερικά. Όχι, δεν κλαίγομαι, ούτε μετανιώνω. Απλά τελείωσα με τέτοιους τύπους και κρατάω μόνο τους άλλους, τους ωραίους, τους ξηγημένους, που προσπαθούν να τα βρουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά να επηρεάσουν τρίτους.
Έχω ταιριάξει με ανθρώπους αμφιλεγόμενους, που γνώρισα σε περιβάλλοντα που δεν φαντάζεται ο νους, σάμπως έτσι δε με χαρακτήριζαν κι εμένα στην αρχή; Κι έμειναν οι άλλοι, εκείνοι οι "straight", οι "mainstream", οι "της γενιάς τους" να με κοιτούν αποχαυνωμένοι να προχωράω.
Η φίλη μου η Αθηνά λέει ότι όση αγάπη και να πάρω αν δεν με αγαπήσω εγώ, δεν θα μου είναι ποτέ αρκετή κι όλο θα θέλω περισσότερο κι όλο θα φαίνομαι εγωίστρια και απαιτητική και θα τα θέλω όλα, και το "όλα" δεν θα μου είναι ποτέ αρκετό. Την πιστεύω και την εμπιστεύομαι, δίκιο έχει το έχω δει. Και η Μαλβίνα έλεγε, οτι δεν υπάρχουν κακοί και καλοί, υπάρχουν αυτοί που αγαπήθηκαν κι αυτοί που δεν πήραν ποτέ αγάπη. Σοφές είναι και οι δύο.
Ρε φίλε οτι και να συζητήσω πάλι για αγάπη καταλήγω να μιλάω.. φθου μου..
<3
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.