Γιατί

Χτες είχα μια πάρα πολύ όμορφη συζήτηση, από αυτές που κάνω πλέον κάθε δεύτερη Τετάρτη.
Μέσα στη κουβέντα λοιπόν, αναλύσαμε τα "θέλω" μας... 
"Ενδιαφέρον" θα μου πείτε, "και τι θες εσύ για να έχουμε καλό ρώτημα...!" Δεν τα είπα βέβαια, τα έγραψα και τα διάβασα όπως κάναμε όλοι όσοι ήμασταν παρόντες.

Τα "ενδιαφέροντα" για μένα δεν ήταν αυτά που θέλω κι αυτά που ψάχνω. Τα ενδιαφέροντα ήταν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα, οτι δηλαδή δεν μπορώ να μιλήσω και να εκφράσω αυτά που έχω στο μυαλό μου. Οτι θεωρώ πολλά πράγματα αυτονόητα ενώ δεν είναι έτσι. Τα τελευταία χρόνια μαλώνω με τη φίλη μου, κατηγορώντας την οτι δεν δέχεται τη διαφορετικότητα κι οτι προσπαθεί να επιβάλλει τη δική της αντίδραση στη ζωή των άλλων, όταν τελικά εγώ η ίδια αξιώνω οι  άνθρωποι να είναι όπως είμαι εγώ, να δρουν, να αντιδρούν, να σκέφτονται, να με υπολογίζουν, να μου φέρονται όπως τους φέρομαι εγώ, να είναι τα ίδια πράγματα σημαντικά γι αυτούς που είναι και για μένα και γενικότερα όλα να ξεκινάνε από τις δικές μου βάσεις. Κι όλο αυτό να είναι αυτονόητο!  
Ανέφεραν οι υπόλοιποι "θέλω αυτό" σκεφτόμουν εγώ "μα! υπάρχει κανείς που δεν θέλει αυτό;!"
Έλεγε ο ένας "θέλω ηρεμία" "μα! είναι δυνατόν να μη θέλει κάποιος ηρεμία?!"
Έλεγε η τρίτη "θέλω κάποιον να με κοιτάζει στα μάτια και να συνεννοούμαστε χωρίς να χρειαστεί να μιλήσουμε καν" "μα!; μα;!" φώναζα εγώ μες το μυαλό μου "αυτό δεν είναι πάντα το ιδανικό!;"
Ε λοιπόν. Ε. Όχι, δεν είναι αυτονόητο, όχι δεν είναι ιδανικό. Ούτε δεδομένο είναι. Που να ξέρει ο Άλλος τι έχεις στο μυαλό σου και τι σου λέει οτι αυτό που θεωρείς εσύ αυτονόητο, αυτός το ασπάζεται...;

Τη μεγαλύτερη δε σφαλιάρα, γιατί σαν μία τέτοια τη βίωσα, την πήρα όταν αφού ανέλυσα τι έχω να δώσω σε έναν άνθρωπο κι αυτά που ανέφερα ήταν μικρά, καθημερινά πράγματα που τα βρίσκεις σχεδόν παντού σε έναν φυσιολογικό κοινό άνθρωπο, με ρώτησαν "γιατί αυτός ο άνθρωπος να προτιμήσει εσένα;"

Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα να ψάχνω αυτή την απάντηση.