Τρόπος

Θα δοκιμάσω και τον δικό σου τρόπο. 
Δεν θα σου αρέσει βέβαια αλλά.. έτσι είναι μάτια μου, λένε "ότι δίνεις, αυτό παίρνεις", αν κι εμένα δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η φράση μου κάνει τελείως εκδικητική, πιφ!. Όμως όταν βάζεις τα πρέπει πάνω από τα θέλω κάποια στιγμή το "πρέπει" σου θα ευθυγραμμιστεί με το "θέλω" σου. Μακάρι δηλαδή να γίνει έτσι γιατί αν δεν πετύχει η συνταγή σου, θα κλαις με μαύρο δάκρυ.. όπως σε είδα πολλές φορές να κάνεις.
Το κακό είναι πως εγώ ξέρω.. κι εσύ απλά δεν θες να το δεις. Θα πονέσεις, λυπάμαι. Και να πω οτι δεν το έχεις ξαναπεράσει... δεν μπορώ να καταλάβω γιατί επιλέγεις τον πόνο, γιατί πάντα θέλεις να ζεις έτσι...  

Ίσως κι ο δικός μου τρόπος να είναι λάθος. 
Εγώ βάζω τα "θέλω" μπροστά κι είναι τελείως αδύνατο να καταλάβω πως μπορεί ένας άνθρωπος να καταπιέζεται τόσο. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ή αυτό που λες αποτελεί απλά μια δικαιολογία ή έχει να κάνει με την ηλικία. Αν και, εγώ ήμουν από μικρή έτσι. 

Μάλλον πρέπει να αφήσουμε την ιστορία να δείξει.


Θα παραθέσω ένα κείμενο που έγραψε μια ιντερνετική περσόνα - μην αμφισβητείς κανέναν, από όπου και να ακούς τα λόγια του, μόνο σκέψου με αυτά.

Όταν στηρίζεις την ευτυχία σου, τις ελπίδες σου κλπ αποκλειστικά πάνω σε κάτι ή κάποιον, έστω κι ασυνείδητα το κάνεις από φόβο μην το χάσεις ή αν δεν το έχεις αποκτήσεις ακόμα, εστιάζεις στην έλλειψη του όταν σκέφτεσαι πχ μόλις γίνει αυτό θα είμαι καλά/χαρούμενος κλπ. Αυτό έλκει περισσότερο φόβο και περισσότερη έλλειψη αυτού που δεν έχεις, άρα κινδυνεύει να μην έρθει ποτέ.

Πρέπει να αισθάνεσαι καλά στο τώρα, και φυσικά να χαίρεσαι για όσα περιμένεις αλλά όχι εμμονικά και σαν να εξαρτώνται τα πάντα από αυτό. Χρειάζεται απόσχιση. Όταν αισθάνεσαι καλά στο τώρα και δεν είσαι πάντα στο περίμενε για να νιώσεις πλήρης, έλκεις περισσότερα που θα σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά στο τώρα. Ευθυγραμμίζεσαι με τη γενικότερη ευημερία κι ευτυχία σου, κι όχι με την έλλειψη αυτού που περιμένεις.

Μου άρεσαν αυτά που διάβασα, αυτό προσπαθώ να κάνω κι αυτό προσπαθώ να έχω ως τρόπο σκέψης, ως στάση ζωής. Να μην είμαι στο "περίμενε", να χαίρομαι το "τώρα". Επιστρέφω λοιπόν στο χτεσινό μου κείμενο και το αλλάζω:

"Σου χάρισα το γέλιο μου. Πρόσεξε πως θα το χρησιμοποιήσεις, μη το πετάξεις, μη το ευτελίσεις, δώσε του την αξία που αρμόζει στη ζωή σου"




* πρέπει να αρχίσω να διαβάζω ποίηση, φευ!