Αι στο καλό!!

Ξεκίνησα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη σήμερα γιατί έχω καιρό να τις καταγράψω αλλά δεν μπορώ γιατί είναι μεγάλη η χαρά μου! Χαχ! 
Χτες ήταν μια γεμάτη μέρα, πηγαίνοντας από δουλειά σε δραστηριότητα, από δραστηριότητα σε δουλειά κ.ο.κ. Το τέλος της ημέρας με βρήκε με μια φίλη να μοιράζομαι σκέψεις, ανησυχίες αλλά και τους προβληματισμούς μας. Τι σημαντικό αυτό το "μας" στο τέλος της ημέρας... 
Σήμερα, προβλεπόταν πάλι να είναι μια μέρα γεμάτη, με συναντήσεις, με δουλειές του σπιτιού, με ψώνια κι όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν τα Σαββατιάτικα πρωινά σχεδόν από τη μέρα που τελειώνει κανείς το σχολείο! 
Κι όμως! 
Άνοιξα τα μάτια μου νωρίτερα από ότι υπολόγιζα και το μυαλό μου δουλεύοντας με χίλιες στροφές, υπολόγισε ώρες και περιθώρια. "Έχεις να κάνεις αυτό κι αυτό, δεν μου βγαίνουν οι ώρες, σήκω, θα καθυστερήσεις και θα τρέχεις μετά." 
Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν κάποιος που ανέλαβε μια υποχρέωση μου και προσφέρθηκε να με βοηθήσει, προλαβαίνοντας να κανονίσει πριν από μένα για μένα! Καλό ε; Μην ήταν το σύμπαν; Μην ήταν η έμπνευση που έχω και πρέπει να της δώσω μορφή; 
Αν κρίνουμε μόνο εκ του αποτελέσματος, αυτό είναι οτι έχω δυο ωρίτσες να απολαύσω το καφεδάκι μου, να ασχοληθώ με το χόμπυ μου και να χαλαρώσω.
Και να κρυφογελάσω για την καλή μου τύχη!

Δεν το λες κι άσχημο από το πουθενά! 





* Θέλω να καταγράφω τις σκέψεις μου πια, να τις εξωτερικεύω και να βγαίνουν από το μυαλό μου. Άλλοι κάθονται και τα λένε στον καθρέφτη τους, εγώ ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα είδωλα...