Αέρας

Τώρα τελευταία κάθομαι στην πολυθρόνα μου και σκέφτομαι πολύ... συχνά αναρωτιέμαι τι έκανα, που πήγα, τι είδα, τι άκουσα.. Τι έκανα λάθος, τι έκανα σωστά, με ποιους ασχολούμαι, με ποιους ασχολήθηκα, με ποιους θέλω να ασχοληθώ και γιατί...
Σήμερα σκέφτομαι ποιοι ήταν οι λάθος άνθρωποι στη ζωή μου. Γιατί τους άφησα να κυριαρχήσουν, ποια ανάγκη με έσπρωξε να τους δώσω τόσο "αέρα". 

"Οι άνθρωποι απλώνονται μέχρι εκεί που τους αφήνεις." 
Έτσι είναι αλλά εγώ γιατί τους άφησα; Δεν ήξερα ποιο είναι το σωστό; Ήξερα... κι αν δεν ήταν το σωστό για τους άλλους ήξερα οτι ήταν το σωστό για μένα εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Κι όσο κι αν καταλάβαινα αυτά που μου έλεγαν απλά δεν ήθελα και στην τελική δεν με ενδιέφερε, να τα παραδεχτώ. Γιατί αυτό που έπρεπε να κάνω για μένα, αυτό πάντα έκανα. Λέω οτι στη ζωή μου είναι λίγα τα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει. Ένα-δυο το πολύ, ουσιαστικά. 
Στη λίστα τώρα έρχεται να προστεθεί κι ο "αέρας" που λέγαμε πριν...
Δεν είναι ότι σε απογοητεύουν οι άνθρωποι γιατί δεν ήταν οι "σωστές επιλογές". Είναι ότι όταν κάποιος παίρνει εξουσία που δεν του ανήκει, δεν την δικαιούται ή του χαρίζεται χωρίς να την αξίζει, καταλήγει να την εκμεταλλεύεται. Αυτό ισχύει κι έχει αποδειχτεί ανά τους αιώνες. Έτσι και οι άνθρωποι στους οποίους έδωσα εγώ εξουσία, την εκμεταλλεύτηκαν και την καταχράστηκαν. Φταίνε αυτοί; Φταίω εγώ; Τόση αξία είχε το να με εξουσιάσουν, να με διαμορφώσουν εκ νέου σύμφωνα με το δικό τους καλούπι και να με μεταλλάξουν σε κάτι που μοιάζει να κινείται, μοιάζει να αναπνέει, μοιάζει να ζει; Γιατί όταν άλλοι σε εξουσιάζουν, μοιάζεις, δεν είσαι. Και ποιος θέλει δίπλα του κάποιον που του μοιάζει; Κάποιον που δεν είναι μοναδικός, δεν είναι ιδιαίτερος, και κάθε άλλο παρά στον εαυτό του μοιάζει; 
Με τι έχει να κάνει το οτι δίνουμε χώρο στους άλλους;
Με την ανασφάλεια, είναι η πρώτη απάντηση που έρχεται στο μυαλό. Ανασφάλεια μήπως ο άλλος τα λέει καλύτερα, είναι λογικότερος και ίσως λίγο πιο σοφός. Ίσως και πιο έμπειρος από σένα που είσαι λίγο αφελής, είσαι λίγο εώς πολύ ρομαντικός, είσαι και λίγο ονειροπόλος... Γιατί πιστεύεις οτι δίνεις αέρα επειδή το να έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που σε εμπνέουν και τους θαυμάζεις, σε πάει μπροστά. Γιατί πρέπει να φτάσεις κι εσύ μπροστά ώστε να ταιριάξετε.  
Κι εκεί είναι που χάνεται το παιχνίδι. Σαν την παλιά καλή ελληνική ταινία που ο κος Σαμιωτάκης προσπαθούσε να ανέβει για να φτάσει την διδα Βασιλείου κι εκείνη προσπαθούσε να κατέβει για τον ίδιο λόγο. Μόνο που αυτός προσπαθούσε να ανέβει από τις σκάλες ενώ εκείνη κατέβαινε με το ασανσέρ. Έτσι κι εμείς προσπαθούμε να ανέβουμε, γρήγορα, άτσαλα, από τις σκάλες δρασκελώντας 3-3 τα σκαλοπάτια για να μπορέσουμε να φτάσουμε ψηλά. Όχι με το ασανσέρ, γιατί καταλήφθηκε από "εκείνους" που χωρίς να το αντιληφθούν, βουλιάζουν στην πιο γλυκιά εκδοχή της εξουσίας: το να εξουσιάζεις αυτούς που αγαπάς. 
Να 'ναι όλο αυτό ένα παιχνίδι; Ρόλος δεν είναι σίγουρα, τους ρόλους τους επιλέγεις κι αυτό όχι, δεν το επιλέγεις, αφήνεσαι σιγά σιγά και σε καταλαμβάνει κι εκείνοι απλώνονται, κι όλο απλώνονται 
Ώσπου μια μέρα ξυπνάς. Συνειδητοποιείς οτι τους έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου να ελέγχουν κάθε σου σκέψη, απόφαση, γνώμη και δεν σου αρέσει. Γιατί ακόμη κι αν κατέληξες να σκέφτεσαι σωστά, λογικά, με σοφία, δεν είσαι εσύ αυτός που σκέφτεται. Έχεις φτάσει δηλαδή, από το ένα άκρο στο άλλο. 

Τόμπολα.