Εν έτει 2014

Οι μεγαλύτεροι μου φόβοι, οι πιο μεγάλες επιτυχίες μου.

-Σιγά σιγά..
- Εγώ δν είμαι για σιγά σιγά.. Εγώ κλείνω τα μάτια και βουτάω,  είμαι για όλα ή τίποτα. Ότι φοβάμαι είναι αυτό που με ταΐζει, αυτό που με παρακινεί ..


Χρόνια πολλά!

Λέξεις

Χτες βράδυ

Ε ναι..

Μην έχοντας τα βασικά, τα όνειρα ντύνονται τις ανάγκες σου.

Ούτε καν μια κρέπα.

Δλδ, τα βασικά : ασφάλεια-τροφή-αγάπη. Και που θα πάει αυτή η δουλειά; γιατί εσύ, όποιος κι αν είσαι, αργείς. Κι αργείς χαρακτηριστικά κι εγώ σκορπίζομαι. 

Μου λείπουν οι αγκαλιές κι όλα αυτά που ονειρευόμουν οτι θα κάναμε όταν.. Όταν τελοσπάντων, αποφάσισα το βήμα. 

Είχα όνειρα, όμορφα και μεγάλα κι ας μη πραγματοποιήθηκαν, εγώ τα θυμόμουν και τα θυμάμαι κάθε στιγμή.

Αυτό είναι το νόημα άλλωστε, όσο κι αν κάποτε, κολλήσεις σε κάτι που δεν ικανοποιεί τα όνειρά σου -έστω και θελημένα - να μη τα αφήνεις πίσω. Μπορείς να παρασυρθείς αλλά τα όνειρα λένε, εκδικούνται. 

Μια ωραία μέρα σου χτυπάνε την πόρτα του μυαλού που είχες κλείσει. Πρώτα σαν εικόνες στο δρόμο, μετά σαν φλασαρισματα την ώρα που χαλαρώνεις, έπειτα σε τυχαία γεγονότα, σε περιγραφές στις σελίδες ενός βιβλίου, σε ανθρώπους γύρω σου..  

Και θυμάσαι. 

Και νιώθεις και πάλι έτοιμος. 

Οπότε, άντε μην αργείς και όπως θα 'ρχεσαι, φέρε κι εκείνη την κρέπα. 

Ξέρεις.. νουκρέμα-μπανάνα-μπισκότο.

Ε;

Neon

Μη...

Για μια κοκκινομάλλα, χαμογελαστή, μετρίου αναστήματος, με άποψη και ταπεραμέντο..

Διάβασε λίγο αυτό: Μια γυναίκα με άποψη και ταπεραμέντο

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να γνωρίσεις ανθρώπους. Ένας από αυτούς είναι να διαβάσεις τι γράφουν, αν γράφουν - κι αν βρεις ανθρώπους που γράφουν μη τους αφήσεις να περάσουν χωρίς να τους γνωρίσεις, είναι ταλέντο. Ακόμα και μπούρδες να γράφουν είναι η αλήθεια τους. Επίσης το πως εισπράττεις εσύ αυτά που γράφουν, είναι η δική σου αλήθεια.

Με αυτό τον τρόπο έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους τον τελευταίο καιρό και μ' αρέσει που υπάρχουν τόσοι πολλοί εκεί έξω που γράφουν.

Δεν έχω να σχολιάσω κάτι στο κείμενο που παραθέτω. Νομίζω όμως, ότι αν ήθελα κάπου να βάλω το όνομά μου, θα ήταν στη γυναίκα που περιγράφει. Είναι βασικό να καταλάβουμε εμείς οι άνθρωποι τη δύναμη που έχουμε μέσα μας να αλλάξουμε τα πράγματα. Αν λοιπόν ένα άντρας δεν μπορεί να δει τη φλόγα που κρύβει μια γυναίκα μέσα της, είναι γιατί δεν έμαθε, γιατί δεν ξέρει που να ψάξει.

Αν δε μπορείς να δεις τον άλλο όπως είναι, να τον "διαβάσεις" δεν είναι γιατί απαραίτητα δεν σου ανοίγεται αυτός ή γιατί δεν έχει κάτι να γράψει. Ίσως πάνω από όλα είναι γιατί δεν θέλεις ή δεν έχεις μάθει να διαβάζεις γενικότερα. Ούτε το ένα κακό, ούτε το άλλο. Το να μεταθέτεις τη δική σου αδυναμία είναι το κακό. 

Διάβασε, μάθε, κατέληξε σε συμπέρασμα. Όχι από κλισέ, όχι τυχαία, όχι βιαστικά, όχι από βιώματα άλλων. Πιάσε το πρέπει από το πι και γδάρε το μέχρι το γιώτα λέει ο ποιητής και πόσο μα πόσο δίκιο έχει. Κάνε τη δική σου τη ζωή και κάνε τα δικά σου λάθη. Κι όταν μάθεις να διαβάζεις, τότε θα μπορείς και να μιλήσεις. 

Να μαθαίνεις, να μαθαίνεις, να μαθαίνεις. 

Τότε δεν θα χάσεις ξανά, καμιά κοκκινομάλλα από τη ζωή σου. 

Να πως γεννιούνται τα αστέρια, λέει ο Νίτσε.

Είναι εκπληκτικά μερικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγεις, όταν προηγουμένως έχεις ανακτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και τις αξίες σου.
Έψαχνα η χαζή πόσο καιρό τώρα να βρω τις ισορροπίες μου, όταν ξέρω από πολύ μικρή πως μόνο μέσα στο χάος υπάρχει η τάξη. 
Μόνο μέσα στην αταξία βρίσκει κανείς το που ακριβώς πρέπει να είναι.  
Και μόνο αν το χάος είναι μέσα σου, μπορείς να δημιουργήσεις τάξη.

   

    

..κι ας με λένε τρελή!

Οι δύσκολοι χαρακτήρες λοιπόν, είναι που κάνουν τα πράγματα εύκολα.

Αγάπη με το ζόρι


αγάπη με το ζόρι, όχι δεν γίνεται εννοείται. 

Το μόνο που χρειάζεται για μένα είναι να στηρίζεις τις επιλογές σου. Την επιλογή της καρδιάς σου, της καύλας σου , του μυαλού σου. Να λες "αυτόν/αυτήν θέλω" και να το εννοείς. Τα εύκολα, τα βατά, τα "πρότυπα" είναι για τους μέτριους. 

Για τους μεγάλους, τους σοβαρούς είναι τα ουσιώδη.

Αν βρεθεί κάποιος να σου πει το οτιδήποτε γι αυτό που αγαπάς, πρέπει να μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Να το υπερασπιστείς και να το εξυψώσεις, να του δείξεις πόσο το γουστάρεις. 

Η καρδιά μου φτερούγισε διαβάζοντας αυτό το κείμενο, αναγνώρισα τον εαυτό μου. 'Όχι γιατί είμαι από κείνους που χρειάζονται εντάσεις για να νιώθουν ζωντανοί αλλά γιατί ξέρω τι σημαίνει να υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να ΘΕΛΕΙΣ να ζεις και να εξελίσσεσαι, να γίνεσαι καλύτερος. 

Γι αυτό όταν κάτι πρωτόγνωρο σου τυχαίνει, συμβαίνει ή βάλε όποιο άλλο ρήμα θες, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βουτήξεις μέσα του.

Και μάλιστα με τα μάτια ανοιχτά για να μη χάσεις το θέαμα.    

Πες μου όμως κάποιον που κέρδισε χωρίς να πολεμήσει.

"Πάντοτε πίστευα οτι ο έρωτας είναι γιορτή. Και πως αν στην πορεία σου βγει οτιδήποτε διαφορετικό, τότε δεν είναι έρωτας. Αλλά μιας και όσο ζεις μαθαίνεις, ήρθα σήμερα να σας πω πως ο έρωτας δεν είναι γιορτή. Ο έρωτας είναι πόλεμος.
 και κυρίως με τον εαυτό σου."




.

Πόσο κρατάει η ευτυχία, έχεις μετρήσει ποτέ;

[...] Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή.
Ερευνητής είναι καποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. Ούτε κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει, είναι μάλλον απλώς κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση.
Μια μέρα ο ερευνητής διαισθάνθηκε οτι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.
Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει.
Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος.
Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: "Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες".
Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε "Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες".
Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού.
Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια…
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή.
«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. "Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά;"

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε "Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω… Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει:
Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.
Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή;
Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού… Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;
Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;
Και ο γάμος των φίλων;
Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;
Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; Ώρες; Μέρες;
Έτσι, συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.

Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος που έχουμε ζήσει" [...]


Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να μετράς στιγμές που έζησες.. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να έχεις κοντά σου αυτούς με τους οποίους δημιουργείς τέτοιες στιγμές.


Ας δημιουργήσουμε. 

.

Η μεγαλύτερη μαγεία, η τέχνη της αποπλάνησης... 

....

New moon, new moves.

[...] Νέα Σελήνη στον Καρκίνο... ακόμα μία ευκαιρία να κρυφτείς πίσω από ένα ξεφτισμένο φουστάνι-μάσκα που σε προστατεύει από την απεικόνιση του ειδώλου σου σε έναν καθρέφτη που σε χαιρετά κάθε πρωί ως ονειροπόλο και σίγουρο/η για τις επιλογές και αποφάσεις σου και σε υποδέχεται κάθε βράδυ ως ηττημένο/η και κατώτερο/η των περιστάσεων απέναντι στην προοπτική να μιλήσεις μέσα από την καρδιά σου

Νέα Σελήνη στον Καρκίνο σε συνδυασμό με την τελευταία φορά που το Τ-τετράγωνο Άρη/Ουρανού/Πλούτωνα είναι ισχυρό... δυνατός/η δεν είναι αυτός/η που αλλάζει τον κόσμο επειδή έτσι ορίζουν οι ψηφιακοί του/ης γείτονες που διψούν για εντυπωσιακά τσιτάτα. Δυνατός/η είναι αυτός/η που γίνεται ο εαυτός του/ης σε έναν κόσμο που αλλάζει επειδή απλά ακολουθεί τη νομοτελειακή αρχή του σύμπαντος περί αέναης εξέλιξης. 

Με λίγα λόγια, συμμάζεψε αυτό το καημένο σου κομμάτι που άφησες πίσω σου όταν προσπάθησες να γίνεις σαν όλους τους άλλους, γιατί η δύναμη που κρύβει αυτό το μικρό κομμάτι είναι η ουσία της ύπαρξης σου που σε κάνει μοναδικό/η και ξεχωριστό/η. Και σε λίγο καιρό, με το Δία στο Λέοντα, σημασία έχει να βρεις το Άγιο Δισκοπότηρο που σε συμπληρώνει και όχι αυτό που σε έπεισαν πως σε συμπληρώνει, ώστε να γίνεις και εσύ ένα/μία με τη μάζα [...]

Signingstars.gr - New Moon 27/6

Με το "θα", δεν πήγε κανείς μπροστά.

Είναι πολύ πολύ σημαντικό να μην έχει κάποιος απωθημένα! 
Πόσο χαίρομαι για όλα όσα έχω ζήσει στη ζωή μου!! 

Μη ζεις στο παρελθόν, μη ζεις στο μέλλον. 
Παρατήρησε το παρελθόν, Ζήσε στο παρόν, Προγραμμάτισε το μέλλον.
Αλλά μη χάνεις το χρόνο σου, τώρα είναι η ώρα να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου.

και γλέντα το καλοκαίρι σου!!   

Ανακαλύπτοντας την.. Αμερική, λυτρώνει κανείς την ψυχή του.

Τελευταία νιώθω κάπως σα να έχω ανακαλύψει την Αμερική.

Ίσως γι άλλους να φαίνεται οτι αυτά που σκέφτομαι θα έπρεπε να τα έχω σκεφτεί και επεξεργαστεί πολύ νωρίτερα αλλά εγώ απλώς επιβεβαιώνω οτι τους δρόμους και τις μάχες μας, τα διασχίζουμε όλοι ο καθένας στο δικό του χρόνο.

Τώρα πλέον αντιμετωπίζω τους φόβους μου η ίδια, τολμώ να αποτραβηχτώ και να κοιτάξω το κάθε τι από απόσταση και αποκρυσταλλωμένο, κάτι καθόλου εύκολο για έναν τόσο συναισθηματικό τύπο σαν εμένα! 

Ισχύει όντως αυτό που λένε οτι μόνο αν αντικρύσεις τους φόβους σου κατάματα και προσπαθήσεις έστω να τους αντιμετωπίσεις, λυτρώνεσαι. Ειλικρινά, είναι λύτρωση. Ε και πως να το κάνουμε, το να το καταφέρνεις, είναι ένα έξτρα βοήθημα στην αυτοεκτίμηση σου.. 

 

Ωριμότητα είναι αυτό που άλλοι λένε ενσυναίσθηση.

Είναι κάτι που πάντα είχα, που πάντα με εξέφραζε.. να προσπαθώ να καταλάβω τους άλλους, να παρατηρήσω και να κατανοήσω τι τους κάνει να φέρονται όπως φέρονται και μελετώντας τις διαφορές στις συμπεριφορές να καταλάβω τη μοναδικότητα μου. Ποτέ μα ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να πληγώσω εγώ τον άλλο, ίσως γιατί έχω η ίδια πληγωθεί πολύ. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησαν να δυναμώνουν τόσο τα συναισθήματα μου, σαν πάντα είχαν μεγάλο ύψος, μεγάλο βάθος, ένταση και δυναμικότητα. Δεν με ενδιέφερε να τα τιθασεύσω παρά να τα βιώσω.

Όλο αυτό δε, γινόταν ασυνείδητα και ασυναίσθητα.

Και ξαφνικά, εκεί γύρω στα 37 κοντά, έχοντας χάσει για αρκετό καιρό την εμπιστοσύνη στο ένστικτο και τον εαυτό μου οδηγήθηκα να κάνω αυτό που δεν ήθελα ποτέ και δεν περίμενα κιόλας ποτέ οτι θα κάνω.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, έτσι είναι όταν παγώνουν οι καρδιές ε;

Ενδιαφέρον συναίσθημα ομολογώ. Όχι οτι δεν το έχω ξαναβιώσει, απλά μάλλον δεν ήμουν ποτέ πριν τόσο "μεγάλη" για να καταλάβω. Όπως και να έχει οι αξίες μου παραμένουν σταθερές, σημασία είχε κι έχει πάντα το ταξίδι και το δικό μου νόημα στη ζωή είναι να είμαι χαρούμενη. Πνευματικός και συναισθηματικός άνθρωπος γαρ, ίσως πλούσια από χρήματα να μη γίνω ποτέ ωστόσο έχω ζήσει τόσο πλούσια συναισθήματα, τόσο "γεμάτες" καταστάσεις που χαμογελάω. Η δική μου εσωτερική αναζήτηση άρχισε όταν σταμάτησα να χαμογελάω κι είμαι χαρούμενη που πλέον τα καταφέρνω άνετα. Γι αυτό στεναχωριέμαι όταν βλέπω άλλους να μην.. Κυριολεκτικά δεν αντέχω τους ανθρώπους που διαιωνίζουν καταστάσεις, που δεν δουλεύουν πρώτα τον εαυτό τους, με πνίγουν, με θλίβουν και καμιά φορά με μιζεριάζουν κιόλας. 
Δεν ξέρω αν είναι ωριμότητα να φεύγεις από ανθρώπους ή το να φεύγεις σημαίνει οτι τα παρατάς. Ξέρω οτι αν θέλεις πραγματικά να κάνεις κάτι διαφορετικό πρεπει να αλλάξεις εσύ συμπεριφορά και φυσικά να ξέρεις τι θέλεις. Αν ξέρεις τι θέλεις, ξέρεις και πως να το επικοινωνήσεις και πως να το δείξεις και πως να το μιλήσεις και ξέρεις και πως να μη σε πληγώσει το να θέλει ο άλλος κάτι διαφορετικό και σίγουρα σε τέτοια περίπτωση η εκδίκηση είναι το τελευταίο που σκέφτεσαι!   

Χαλαρά, ήρεμα κι όμορφα θα καταλήξω με λόγια γραμμένα από μια άλλη ψυχή: 

“Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις…Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι…Δε με ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου…Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις…Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει…
Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρεύεσαι το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης,αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.

Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου “Ναι είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας


Με συγκίνησαν οι λέξεις γιατί είναι σα να τους δίνω μορφή κι είναι πολύ ωραίο να αναγνωρίζεις συναισθήματα, σημαίνει οτι τα έχεις αποστηθίσει, οτι σου έχουν γίνει βίωμα. Χαλαρά λοιπόν οι εκδικήσεις, μακριά από μας! Οι δι-εκδικήσεις από την άλλη.. θεμιτές και καλοδεχούμενες..!
  

Anges et daimones

"Αν ήθελε", σκέφτηκαν και οι δύο.

Σκορπίσματα του... Μάη.

~ Πόσο θέλω να μ' αγαπάς...
τότε θα είναι κάθε μέρα Πρωτομαγιά.

~ Μου λείπεις. 
Όχι όλα όσα θα κάναμε "αν" αλλά όσα έχουμε κάνει μαζί. 

~ Αναρωτιέμαι πως και πότε θα εξαργυρωθούν όλες αυτές οι καλημέρες και οι καληνύχτες που περίμενα και περιμένω ακόμα, τι μου χρωστάει το σύμπαν; 

~ Να κάνω μια βόλτα σκέφτομαι, θέλω να γεμίσουν τα μάτια μου ήλιο.

~ Δεν είναι οτι δεν θέλω να ακούσω τη φωνή σου, η αλήθεια είναι οτι την ακούω συνέχεια έτσι κι αλλιώς. Είναι οτι μου λέει λάθος πράγματα, κατέληξες σε λάθος συμπεράσματα σε σχέση με αυτά που θέλω να ακούω, γιατί το έκανες αυτό; You can do much better. 

~ Κάτι βλακείες χαζεύω στην τηλεόραση, μάλλον σκορπάω το χρόνο μου τζάμπα γι ακόμη μια φορά, αφού το ξέρω τα καλούπια δεν μου ταιριάζουν.

~ "Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος όχι όταν ο άλλος του δίνει την ελευθερία, αλλά όταν ο ίδιος βάζει νόμους και κανόνες μέσα του και τους τηρεί χωρίς κανείς να του το επιβαλλεί." 
Τάδε έφη Δημ. Λιαντίνης. Γι αυτό δεν ζήτησα, γι αυτό δεν ζητάω. Γιατί ο καθένας που θέλει, κάνει. Όταν δεν κάνω είναι όχι γιατί δεν θέλω αλλά γιατί συνειδητοποιώ οτι δεν θέλει ο άλλος. 

~ Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου και δεν τα ξέρεις ενώ ήσουν το πρώτο άτομο με το οποίο ήθελα να μοιραστώ τη χαρά μου. Αυτό με στεναχωρεί.. Σε ποιο σημείο χάθηκε η μαγεία; πότε;

~ Θα πάω βόλτα τώρα και θα γυρίσω πίσω σε αυτό που πάντα ήμουν. Ανακτώ την εμπιστοσύνη που μου είχα σιγά σιγά, μεγάλο πράγμα η εμπιστοσύνη, να θυμηθώ να γράψω και γι αυτήν. Θα έπρεπε να με ακούω παραπάνω γμτ, να ένα λάθος μου.

~ Θέλω να μου λες "καλό μήνα" κάθε μήνα. Ελπίζω να θέλεις κι εσύ και να συμβεί. 

Σε δρόμους, σε πλατείες και στενά.

Άκου φίλη, σημασία έχει να αγαπάς.

Άκου φίλη...Δύσκολα χωρίς αυτόν!
Αλλά ούτε μ'αυτόν...
Τον διεκδίκησα όσο κανέναν
μου τ'άργησε τα χατήρια μου...
Και δεν με νοιάζει τίποτα,δεκάρα δε δίνω....
Να εκτεθώ στα μάτια του...παντού να το πω...
Φώναξέ τες όλες...
Να μάθουν πως το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο
της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται....
Τα 'κανα και τα δύο...Μου άργησε το χατήρι μου....
Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ,ποτέ δεν θα τον αγαπώ
γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς...
Μπορείς και μένεις....Αυτό είναι όλο!
Σημασία έχει να είσαι ήρεμη...Ψέματα...
Σημασία έχει ν'αγαπάς...Δεν ξέρω....Μπερδεύτηκα....
Φθινόπωρο σε λίγο φίλη...Εξαγνιστική βροχή...

Να μη με δει να κλαίω...

Θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο και να του φωνάξω..:
"Hλίθιε..Τιποτ'άλλο...Μόνο...ηλίθιε σ'αγαπώ"...

Μ. Κ.

Όταν δεν χρειάζεται να πεις κάτι απλά γίνεσαι.

[...] Στον έρωτα εμένα κάνε με κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια. Και τότε η καλύτερη σου είναι η καλύτερη μου. Αλλά ομόκεντρο. Αλλιώς ζηλεύω. Κι όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη.
Κι όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα. [...]

Όπως το λέει η Μαλβίνα.. Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη, επικίνδυνη.
Και τότε τα καταστρέφω όλα. ..

Fuck Butterflies

Ακόμα κι ενώ δεν φοβάμαι γενικότερα, όταν μ' αγκαλιάζεις είναι αλλιώς.

Ήρθες μια μέρα ξαφνικά
Κι όλα πήραν νόημα ξανά
 Έγινες ο ήλιος το πρωί 
Γέμισες τη κάθε μου στιγμή 
Ίσως να υπάρχουνε φορές
 που θα με γυρίζουνε στο χθες
 Όμως πια το ξέρω πως εσύ 
Είσαι πάντα στο πλευρό μου 
Είσαι το άλλο το μισό μου 
Είσαι ό,τι είχα φανταστεί 
Δεν με νοιάζει ό,τι και να γίνει 
Δεν με νοιάζει τι θα μείνει 
Όταν με κοιτάζεις μοιάζει ο κόσμος
 να ομορφαίνει πιο πολύ 
Δε με νοιάζει ο χρόνος τι θα φέρει
 Ποιος αλήθεια να το ξέρει
 όταν μ' αγκαλιάζεις δεν φοβάμαι τη ζωή 
Ήρθες και μπορώ να ονειρευτώ 
Ήρθες και έχω μάθει να αγαπώ
 Κι όλα αυτά αγάπη μου γιατί 
Είσαι πάντα στο πλευρό μου 
Είσαι το άλλο το μισό μου
 Είσαι ό,τι είχα φανταστεί 
Δεν με νοιάζει ό,τι και να γίνει 
Δεν με νοιάζει τι θα μείνει 
Όταν με κοιτάζεις μοιάζει ο κόσμος 
να ομορφαίνει πιο πολύ 
Δε με νοιάζει ο χρόνος τι θα φέρει 
Ποιος αλήθεια να το ξέρει 

όταν μ' αγκαλιάζεις δεν φοβάμαι τη ζωή.

Ματαιότης ματαιοτήτων.. τα πάντα (;)

Αυτές τις μέρες, βαριέμαι να γράψω. 

Βασικά, τον τελευταίο καιρό είναι λίγα τα πράγματα που με ενθουσιάζουν. 

Όχι πως δεν είναι γεμάτες οι μέρες μου αντίθετα, τρέχω και δεν προλαβαίνω σε όμορφες δραστηριότητες, ενδιαφέρουσες με ωραίους και ενδιαφέροντες ανθρώπους.. αλλά μια κούραση ψυχική, μια συνεχής τρεχάλα στο νου μου και μια αγωνία στα μάτια μου κάνει μπαμ από χιλιόμετρα.

Εντούτοις, οι φίλοι μου λένε οτι είμαι σε καλό δρόμο: όταν αμφισβητείς τα πάντα και τείνεις να παρατηρείς ματαιότητα σε όλα λένε, είσαι σε καλό δρόμο. Γιατί τότε, λένε ανακαλύπτεις την ουσία.  

Μάλιστα..

Τι να πω εγώ τώρα, να αμφισβητήσω τους γνώστες; 

Όταν τολμάς να ρωτάς, σου αξίζουν απαντήσεις.

Καλημέρα, καιρό έχω να γράψω οπότε προέκυψαν διάφορα. 

Έχω ξαναδεί τούτη δω την εικονίτσα (sic) και νομίζω οτι σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Πρέπει να επιμένουμε γι αυτά που αγαπάμε αλλά, ως γενικότερα μάλλον υπερβολικός άνθρωπος, προβληματίζομαι έντονα για το εξής: έχει νόημα να παλεύεις και να προσπαθείς για κάτι όταν η ουσία του αξίζει. Όταν υπάρχει σύμπνοια απόψεων κι όταν υπάρχει κοινή οπτική για το θέμα.
Γενικότερα μιλώντας, είναι το ιδεατό να μην τα παρατάς. Ούτε από τα όνειρά σου, ούτε από τα στάνταρ που εσύ θέτεις κάθε φορά, ούτε από αυτά που θέλεις να πετύχεις. Συνήθως δε, λένε, τη στιγμή που αποφασίζεις να τα παρατήσεις είναι που είσαι πιο κοντύτερα από ποτέ. 
Όταν όμως πρόκειται για σχέσεις ανθρώπων, υπάρχει πάντα η αντίδραση, υπάρχει πάντα η γνώμη κι άποψη του άλλου και τα συναισθήματά του κι όλα όσα έχουμε αναφέρει κατά καιρούς και γενικά ρε παιδί μου, δεν είσαι μόνος, είναι πάντα δύο σε μια σχέση, τα πάντα είναι δράση κι αντίδραση ή αντίδραση στη δράση. 
Μπορείς λοιπόν πάντα να αναλάβεις την ευθύνη γι αυτά που σκέφτεσαι, νιώθεις και πράττεις αλλά ποτέ γι αυτά που αντιστοιχούν στο έτερο μέλος της σχέσης. Γι' αυτό είναι με τον εαυτό σου που πρέπει να είσαι ειλικρινής κι είναι με τον εαυτό σου η σύσκεψη που πρέπει να κάνεις για να αποφασίσεις πως συνεχίζεις. 
Το μόνο που μπορείς να ζητήσεις από τον άλλο είναι να είναι το ίδιο ειλικρινής κι αυτός και να θέλει τα ίδια με σένα. Το αν έχει συνέχεια ή νόημα η όλη υπόθεση είναι άλλη συζήτηση και μεταξύ μας είναι τελείως προσωπική υπόθεση για τον καθένα. 

Οπότε μη ζητάς από άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά: αν θέλεις να κάνεις κάτι, καν' το. Αν θέλεις να ζητήσεις κάτι, ζήτα το. Αν θέλεις να μιλήσεις, μίλα, αν θέλεις να δεις κάποιον, έλα δες τον. Μη περιμένεις την άδεια ή την επιβεβαίωσή ή τη σιγουριά της αποδοχής για να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου κι αυτός να είναι ο δρόμος σου πάντα. Γιατί εγώ (και κάθε εγώ) παλεύω με τους δικούς μου δαίμονες και τις δικές μου ανασφάλειες, γιατί εγώ έχω τις δικές μου ευθύνες να αναλογιστώ. 
Απλά πρέπει να είσαι πάντα έντιμος και ειλικρινής ώστε να μην κοροιδέψεις κανέναν, κυρίως τον εαυτό σου.

[..] Για μένα, αυτό που συμβαίνει είναι πολύ γλυκό και τρυφερό και με κάνει να χαμογελάω.. για κάποιον άλλο μπορεί να ήταν διαφορετική η σημασία του ή αν θες οι συνέπειες. Ίσως τελικά οι διαφορές να είναι στο πως εισπράττουμε τα πράγματα κι όχι στο πως τα αντιλαμβανόμαστε. Είναι κάτι που συμβαίνει όταν δεν γνωρίζεις τον άλλο καλά.[..]  









Α και κάτι για να θυμόμαστε γενικά στη ζωή μας, εγώ το έχω υιοθετήσει πολλά χρόνια τώρα και με έχει βγάλει πολλές φορές από διλήμματα. Rules are for people who don't know what to do κι ακολουθούν σαν πρόβατα το "κοινώς αποδεκτό". Εγώ θα πω πως, εμείς φτιάχνουμε τους κανόνες μας, ο καθένας μοναδικούς κι οτι οι κανόνες υπάρχουν για να τους καταπατάμε. Στην τελική αυτά που μένουν, είναι αυτά που έχει ζήσει κανείς, όχι αυτά που δεν τόλμησε να ζήσει για να μη βρεθεί κάποιος να τον κρίνει.       







~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τεστ 1,2

Καλημέρα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εννοείται

Τι όμορφη εικονίτσα: 

Μπα

Λένε, μη παίρνεις αποφάσεις όταν είσαι ερωτευμένος, μεθυσμένος ή θυμωμένος.
Εγώ από την άλλη, λέω οτι σε μερικούς ανθρώπους- κυρίως αυτούς που δεν μιλάνε εύκολα ή πολύ, οι αποφάσεις που παίρνονται υπό τέτοιες συνθήκες, είναι συνήθως αυτές που ανταποκρίνονται στα πραγματικά συναισθήματά τους και στην τελική αυτές που δεν τολμούν να ανακοινώσουν ή να πράξουν. 

Ποιος πληρώνει τις αποφάσεις αυτές, δεν ξέρω.. ωστόσο χαίρομαι που υπάρχουν αυτά τα ολίγα πραγματούδια να μας ενεργοποιούν. Μόνο έτσι πάμε παρακάτω, με την ενεργοποίηση. Βέβαια το τι ενεργοποιεί τον καθένα είναι πάντα σχετικό. Άλλους μερικά "όχι", άλλους μερικά "ναι", άλλους λίγο πάτημα στον κάλο, άλλους λίγη αδιαφορία, λίγη παραπάνω σημασία, λίγη υπέρβαση των ορίων, άλλους τα τετράγωνα των άστρων, άλλους η βλακεία στον εγκέφαλο τους..

Το.. χμμ, άσχημο ας το πω, στην υπόθεση είναι οτι όλα ξεκινούν και καταλήγουν πάλι στο εγώ μας. Και σε περιπτώσεις ορίων, συνεργασιών και σχέσεων δεν χωράει το "εγώ", κάνει κακό να σκέφτεσαι μόνο το εγώ σου λένε, θα πρέπει να σκέφτεσαι και τον άλλο. Πως θα γίνει όμως; Εκεί την πατάνε όλοι. 

Πειράζει που εγώ βαρέθηκα να κρατάω ισορροπίες; 
Πειράζει που είμαι στο τσακ να γίνει το μπαμ;  
Μπα, δεν πειράζει γιατί ακριβώς όταν σκάνε οι βόμβες είναι οι πιο φωτεινές στιγμές.   

    

Ύπνος

Θέλει μόνο να κοιμηθεί. 
Ένα ολόκληρο οκτάωρο ύπνου ζητάει, χωρίς να έρθει να την σκουντήξει, να απαιτήσει την προσοχή της, να της μιλήσει, να την ξυπνήσει τελικά. 

Έναν ήρεμο ύπνο, χωρίς περίεργα όνειρα. 
Προτιμάει τα όνειρα της να είναι πολύχρωμα κι όχι μονόχρωμα σε εκείνο το κόκκινο του πάθους ή το μαύρο της απώλειας. 

Χωρίς διακοπές να είναι ο ύπνος της, όχι να ανοίξει απλά τα μάτια εκεί γύρω στις 4 και να αρχίσει πάλι ένα γαιτανάκι σκέψεων. Να μη ξυπνήσει και να σέρνεται το πρωί, σαν τα ζόμπυ που βλέπεις στις αμερικΛανιές να περιφέρουν αδιάφορα κενά σώματα. 

Θέλει μόνο να κοιμηθεί, συνεχόμενα μέχρι το πρωί! 
Δίπλα του. 
Γιατί έχει και ζωή να ζήσει. 

Άνθρωποι.

Άνθρωποι που πίστευες οτι δεν θα συναντήσεις ποτέ, άνθρωποι που θαυμάζεις για πολλούς απροσδιόριστους λόγους, άνθρωποι που σου δείχνουν τι πραγματικά αξίζει. 

"Υπέροχα" σκέφτεσαι. 'Υπέροχα κουκλίτσα μου, πάρε τώρα να 'χεις, που τόσο καιρό έδινες σημασία, αξία κι εμπιστοσύνη στη γνώμη τενεκέδων."

Εμ, σου χρειαζότανε τελικά.. Ο άνθρωπος που έχει κάτι να πει, δεν κάνει φασαρία, δεν έχει ανάγκη να ακουστεί δυνατά, δυνατά ακούγεται μόνο ο άδειος τενεκές. Και το είχες καταλάβει βρε κουκλίτσα μου, κάτι είχες ψιλιαστεί..

Τεσπα, ότι έγινε, έγινε. Τώρα πρέπει να δεις με ποιο τρόπο αυτοί οι άνθρωποι θα γίνουν μέρος της ζωή σου.

YparxeiAgapi

#ΥπάρχειΑγάπη κι ας τη δείχνουμε με lacta που και που ..

Faith

μα η αλήθεια είναι να καταλάβει κανείς πρώτα, τι σημαίνει "love story" για τον καθένα.  
Δεν είναι τυχαίο που κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να τελειώσουν. 

Κουλ;

Καθόμουν σήμερα το πρωί στις κερκίδες και φιλοσοφούσα. Άλλοι ηρεμούν στη θάλασσα, άλλοι στις καφετέριες, άλλοι καλλιεργώντας φυτά, εγώ σήμερα απήλαυσα μερικές στιγμές ηρεμίας και περισυλλογής στις κερκίδες. 
Η δράση παιζόταν στο διπλανό χώρισμα και το σύνηθες παρεάκι κάθονταν παραπέρα.. ευκαιρία για λίγο πραγματικό χρόνο με τον εαυτό μου. 
Ζεστό καφεδάκι, ζεστό πρωινό, ζεστή καρδιά κι αναμονή για κάτι όμορφο. Στο μυαλό να έχουν σφηνωθεί συζητήσεις των τελευταίων δέκα ημερών κι εγώ να σκέφτομαι με τη σειρά μου τα γιατί που με ρώτησαν, αυτά που ρώτησα, αυτά που απαντήθηκαν, όλος ο κόσμος έχει βαλθεί να κάνει συζητήσεις βασισμένες στα γιατί. Γιατί αυτό, γιατί εκείνο και κόντρα ερωτήματα και κόντρα αναλύσεις. 
Τότε μου ήρθε μια φλασιά: τα "γιατί" είναι η μεγαλύτερη λούμπα των εποχών. 
Ναι, ναι, αυτά φταίνε για όλα. Όλα ξεκινάνε από ένα "γιατί" κι από ένα "επειδή" και γίνονται θύελλες αμφισβήτησης και αέναης παπαρολογίας με προοπτική να πάρουμε απαντήσεις που στην ουσία δεν έχουν κανένα νόημα για μας. Γιατί αυτό που δεν έχουμε καταλάβει, είναι πως τα ομορφότερα "γιατί" είναι εκείνα στα οποία, όποια απάντηση και να πάρουμε στα αυτιά μας θα φαίνεται απίστευτη και αμφισβητήσιμη και χαζή. Που δεν θα μπορούμε να τα αιτιολογήσουμε και η απάντηση θα προκύπτει αβίαστα.

- Γιατί τι θα πει γιατί; Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. 

Κουλ; Για δοκιμάστε το... 

Τι είναι έρωτας μωρό μου;

[...] κι όταν είσαι μέσα μου, κι είναι αυτό το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, το πόσο θέλω να σε νιώθω και να σε αγγίζω και να σε μυρίζω, τις ώρες εκείνες που το μόνο που θέλω να κοιτάω είναι τα μάτια μου μέσα στα μάτια σου και τα μάτια σου μέσα στα δικά μου κι όταν δεν αντέχουμε άλλο αυτή την τόση ευτυχία κι απλά ρίχνεις το κεφάλι μπροστά κι εμένα μου κόβεται η ανάσα, κι όταν σου μαγειρεύω, για να φας γιατί θέλω να σε φροντίσω, να σε προστατεύσω, να σε μεγαλώσω τότε είναι που νιώθω τόσο έρωτα, που πλημμυρίζει όλο μου το είναι κι είναι η στιγμή η πιο μαγική, η πιο γαλήνια, τότε που θέλω απλά να σε βάλω για ύπνο και να κάθομαι να σε κοιτάω, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

[...] κι όταν ξέρω οτι ζεις και κυκλοφορείς κοντά μου και σε νιώθω να περιφέρεσαι και να γελάς και να έχεις εμένα στο μυαλό σου κι αυτό με κάνει να χαμογελάω και το βράδυ πιάνεσαι από λεπτομέρειες και μου περιγράφεις εκείνες τις στιγμές που είδες κάτι και με θυμήθηκες κι εγώ χαμογελάω και σκέφτομαι τις πόσες φορές σε θυμάμαι κι εγώ μέσα στη κάθε μέρα από τα πιο άσχετα πιασμένη, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

[...] κι είναι κι αυτή η ζωγραφιά που βρήκα τυχαία σε ένα site κι ανατρίχιασα, γιατί μου θύμισε εκείνη τη νύχτα που, μετά από διαπραγματεύσεις ωρών, ήρθα σπίτι σου με βρεγμένα μαλλιά και ήταν τόση η λαχτάρα σου που πήρες το κεφάλι μου στα δυο σου χέρια και το κράτησες και με φίλησες ξανά και ξανά κι έτρεξες σα μικρό παιδί να χωθείς μέσα στα σεντόνια, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]  

[...] κι όταν δεν έχεις ανάγκη να το πεις πουθενά, γιατί εσύ ξέρεις αλλά είναι τόσο μεγάλη η χαρά σου που δεν κρύβεται, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...] 

[...] κι όλα όσα ζήσαμε κι όλα όσα είπαμε κι όλα όσα κάναμε κι όλα όσα θα έρθουν, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

Εμείς οι δυο μαζί. Αυτό είναι έρωτας μωρό μου. 

Με Αγάπη

"Είχε πέσει βαθιά μέσα στα σκατά και το ήξερε. Είχε αρχίσει να χειμωνιάζει, τα χέρια του είχαν ήδη αρχίσει να ξεραίνονται και αυτήν την οδό Λένορμαν που διέσχιζε μόνο χάρμα δεν την έλεγες. Ο Τ. είχε αρχίσει να ξανακαπνίζει, να σιγοτραγουδάει κάτι ξεχασμένα κλισέ τραγουδάκια και να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο σε ελαφριές αγκαλιές. Και τον έπνιγαν αυτές, τον έπνιγαν οι γαμημένες οι αγκαλιές με αυτήν την μοναξιά που έκρυβαν κάτω από την αγωνία τους να γίνουν αρεστές, κρύβανε ζόρι και ανάγκη και αυτός δεν το 'χε, ένιωθε κρύος. Και ξενέρωτος και κάπως βαρετός. Σαν την κωλό- Λένορμαν ένοιωθε και έπρεπε να θυμηθεί να πάρει καμιά αλοιφή, τα χέρια του είχαν αρχίσει να βγάζουν πληγές από το κρύο. Και θες η μέρα που ήταν κάπως περίεργη, θες η Αθήνα που τον προκαλούσε να την δει αλλιώς, θες το μανταρίνι που μύριζε το χέρι του- κερασμένο από ένα σερβιτόρο που του το είχε φέρει μαζί με το ποτό του, ο Τ. γύρισε άρον άρον σπίτι, άνοιξε ένα παλιό φάκελο με γραπτά που είχε γράψει για την Π.Κ. από τον περασμένο Απρίλη και έκανε draganddrop το ακόλουθο:

Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να σκίσεις το δέρμα σου και να φωνάζεις “σε θέλω ολόκληρη, όπως είσαι;”

Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να αντέξεις να ξεστομίζεις, να φωνάζεις στον αέρα;

Τι είναι αυτό που όταν αργεί και δεν σου απαντάει, εσύ θέλεις να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, ξανά και ξανά;

Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις να κοιτάξεις άλλη, που θες να το φωνάζεις πως "είσαι η ωραιότερη, είσαι η Χιονάτη ανάμεσα σε 100 μάγισσες, είσαι το πρώτο μου φιλί που είχα ξεχάσει, είσαι χέρια ανοιχτά έξω από το αμάξι που τρέχει, είσαι το τραγούδι που ακούω συνέχεια σαν μαλάκας, είσαι τα ποιήματα των ποιητών που ήθελαν απλά να γοητεύουν, είσαι εσύ και είσαι υπεροχή είσαι, ανυπέρβλητη γαμώ την τρέλα μου είσαι, και ασυνάρτητη και δύσκολη να κατανοηθείς και καλικάτζαρος είσαι και μια φωνή που πια δεν έχω να φωνάξω πως σε θέλω, σε λαχταρώ, εκ πάγλου καλλονής- μα τι ωραία που τα λέω- ομορφιά μου!

Και ήρθε και η κώλο- Λένορμαν και γέμισε μανταρινιές. Και τι ωραία που μύριζαν."

Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/me-agapi-me-agapi-480#ixzz2t0m8YPMn

Το μεταφέρω αυτούσιο γιατί μίλησε στη καρδιά μου, ιδίως τα italics. Αφήστε που είναι η αντρική ματιά, αφήστε που σήμερα δεν είμαι καλά. Πφφφ...  

Ταμείο Θετικόν

Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου. Μέσα σε μία ώρα ένιωσα τόσο ανάμικτα συναισθήματα. 
Πήρα από την αρχή δυο ιστορίες παράλληλες και πάλι εγώ βγήκα κερδισμένη. Μάλλον "έκανα ταμείο" το λένε και ένιωσα τόσο τυχερή που το ταμείο μου είναι θετικό από συναισθήματα, αγάπη, στιγμές και βλέμματα.
Και σήμερα είμαι ακόμη πιο περήφανη γιατί αυτό που μετράει είναι να βρίσκεις τον εαυτό σου, να ανακαλύπτεις αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο κάθε στιγμή, κι εγώ είμαι σε πολύ καλό δρόμο, πραγματικά. Βρήκα και μια απάντηση σήμερα, σε μια ερώτηση που με βασάνιζε πολύ καιρό τώρα, παίζει να ήταν και ολόκληρος χρόνος. 
Χαίρομαι. 

Υ.γ.: εύχομαι τα καλύτερα ακόμη κι αν εσύ τα λες μόνο για να τα πεις
υ.γ.1: ζήλεψα ρε! αλλά μπράβο! να, γι' αυτό σου βγάζω λίγο το καπέλο.
υ.γ.2: δεν αναφέρομαι σε σένα ;)    

Ποιος

Θύμησέ μου, ποιος έπεσε στη φωτιά γι αυτήν εδώ την αγάπη..

Δύσκολες

Είναι δύσκολες λένε, οι ανθρώπινες σχέσεις. 
Είναι δύσκολο λένε, να βρεις κάποιον να ταιριάξεις.

Εγώ λέω οτι το πιο δύσκολο, είναι να αντιλαμβάνεσαι οτι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν που ταίριαξες.

Από την άλλη πάντα τα δύσκολα είναι η πρόκληση σε αυτή τη ζωή. Αρκεί να είναι αυτή η πρόκληση η ουσία των όσων θέλεις να ζήσεις.