Ωριμότητα είναι αυτό που άλλοι λένε ενσυναίσθηση.

Είναι κάτι που πάντα είχα, που πάντα με εξέφραζε.. να προσπαθώ να καταλάβω τους άλλους, να παρατηρήσω και να κατανοήσω τι τους κάνει να φέρονται όπως φέρονται και μελετώντας τις διαφορές στις συμπεριφορές να καταλάβω τη μοναδικότητα μου. Ποτέ μα ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να πληγώσω εγώ τον άλλο, ίσως γιατί έχω η ίδια πληγωθεί πολύ. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησαν να δυναμώνουν τόσο τα συναισθήματα μου, σαν πάντα είχαν μεγάλο ύψος, μεγάλο βάθος, ένταση και δυναμικότητα. Δεν με ενδιέφερε να τα τιθασεύσω παρά να τα βιώσω.

Όλο αυτό δε, γινόταν ασυνείδητα και ασυναίσθητα.

Και ξαφνικά, εκεί γύρω στα 37 κοντά, έχοντας χάσει για αρκετό καιρό την εμπιστοσύνη στο ένστικτο και τον εαυτό μου οδηγήθηκα να κάνω αυτό που δεν ήθελα ποτέ και δεν περίμενα κιόλας ποτέ οτι θα κάνω.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, έτσι είναι όταν παγώνουν οι καρδιές ε;

Ενδιαφέρον συναίσθημα ομολογώ. Όχι οτι δεν το έχω ξαναβιώσει, απλά μάλλον δεν ήμουν ποτέ πριν τόσο "μεγάλη" για να καταλάβω. Όπως και να έχει οι αξίες μου παραμένουν σταθερές, σημασία είχε κι έχει πάντα το ταξίδι και το δικό μου νόημα στη ζωή είναι να είμαι χαρούμενη. Πνευματικός και συναισθηματικός άνθρωπος γαρ, ίσως πλούσια από χρήματα να μη γίνω ποτέ ωστόσο έχω ζήσει τόσο πλούσια συναισθήματα, τόσο "γεμάτες" καταστάσεις που χαμογελάω. Η δική μου εσωτερική αναζήτηση άρχισε όταν σταμάτησα να χαμογελάω κι είμαι χαρούμενη που πλέον τα καταφέρνω άνετα. Γι αυτό στεναχωριέμαι όταν βλέπω άλλους να μην.. Κυριολεκτικά δεν αντέχω τους ανθρώπους που διαιωνίζουν καταστάσεις, που δεν δουλεύουν πρώτα τον εαυτό τους, με πνίγουν, με θλίβουν και καμιά φορά με μιζεριάζουν κιόλας. 
Δεν ξέρω αν είναι ωριμότητα να φεύγεις από ανθρώπους ή το να φεύγεις σημαίνει οτι τα παρατάς. Ξέρω οτι αν θέλεις πραγματικά να κάνεις κάτι διαφορετικό πρεπει να αλλάξεις εσύ συμπεριφορά και φυσικά να ξέρεις τι θέλεις. Αν ξέρεις τι θέλεις, ξέρεις και πως να το επικοινωνήσεις και πως να το δείξεις και πως να το μιλήσεις και ξέρεις και πως να μη σε πληγώσει το να θέλει ο άλλος κάτι διαφορετικό και σίγουρα σε τέτοια περίπτωση η εκδίκηση είναι το τελευταίο που σκέφτεσαι!   

Χαλαρά, ήρεμα κι όμορφα θα καταλήξω με λόγια γραμμένα από μια άλλη ψυχή: 

“Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις…Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι…Δε με ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου…Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις…Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει…
Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρεύεσαι το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης,αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.

Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου “Ναι είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας


Με συγκίνησαν οι λέξεις γιατί είναι σα να τους δίνω μορφή κι είναι πολύ ωραίο να αναγνωρίζεις συναισθήματα, σημαίνει οτι τα έχεις αποστηθίσει, οτι σου έχουν γίνει βίωμα. Χαλαρά λοιπόν οι εκδικήσεις, μακριά από μας! Οι δι-εκδικήσεις από την άλλη.. θεμιτές και καλοδεχούμενες..!