Κουλ;

Καθόμουν σήμερα το πρωί στις κερκίδες και φιλοσοφούσα. Άλλοι ηρεμούν στη θάλασσα, άλλοι στις καφετέριες, άλλοι καλλιεργώντας φυτά, εγώ σήμερα απήλαυσα μερικές στιγμές ηρεμίας και περισυλλογής στις κερκίδες. 
Η δράση παιζόταν στο διπλανό χώρισμα και το σύνηθες παρεάκι κάθονταν παραπέρα.. ευκαιρία για λίγο πραγματικό χρόνο με τον εαυτό μου. 
Ζεστό καφεδάκι, ζεστό πρωινό, ζεστή καρδιά κι αναμονή για κάτι όμορφο. Στο μυαλό να έχουν σφηνωθεί συζητήσεις των τελευταίων δέκα ημερών κι εγώ να σκέφτομαι με τη σειρά μου τα γιατί που με ρώτησαν, αυτά που ρώτησα, αυτά που απαντήθηκαν, όλος ο κόσμος έχει βαλθεί να κάνει συζητήσεις βασισμένες στα γιατί. Γιατί αυτό, γιατί εκείνο και κόντρα ερωτήματα και κόντρα αναλύσεις. 
Τότε μου ήρθε μια φλασιά: τα "γιατί" είναι η μεγαλύτερη λούμπα των εποχών. 
Ναι, ναι, αυτά φταίνε για όλα. Όλα ξεκινάνε από ένα "γιατί" κι από ένα "επειδή" και γίνονται θύελλες αμφισβήτησης και αέναης παπαρολογίας με προοπτική να πάρουμε απαντήσεις που στην ουσία δεν έχουν κανένα νόημα για μας. Γιατί αυτό που δεν έχουμε καταλάβει, είναι πως τα ομορφότερα "γιατί" είναι εκείνα στα οποία, όποια απάντηση και να πάρουμε στα αυτιά μας θα φαίνεται απίστευτη και αμφισβητήσιμη και χαζή. Που δεν θα μπορούμε να τα αιτιολογήσουμε και η απάντηση θα προκύπτει αβίαστα.

- Γιατί τι θα πει γιατί; Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. 

Κουλ; Για δοκιμάστε το...