Forbidden Lore: "Μας ενδιαφέρει η επιτυχία αλλά το νόημα είναι να παραμένεις αυθεντικός"

Διαβάστε 
το πρώτο μέρος της συνέντευξης που μου παραχώρησαν οι Forbidden Lore όπως δημοσιεύτηκε στο site του Eternal Radio.

Forbidden Lore Μέρος Α’

Από την Έλενα Ζαμζαρά

Συνάντησα τους Forbidden Lore ένα απόγευμα με τσουχτερό κρύο, κάπου στις αρχές Δεκέμβρη. Νεοδημιουργημένη μπάντα, αποτελούμενη από τρία νέα παιδιά στα late ’20 τους, περίπου λίγο πιο επαγγελματίες από πολλούς «επαγγελματίες» της γενιάς μου, τη Γεωργία Μαυραντζά – γιατί οι κυρίες προηγούνται, τον Αργύρη Τσαγκαλίδη και τον Τιμολέοντα Αδαμόπουλο. Σε ένα χαλαρό και φιλόξενο χώρο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου ήρθαν ως φοιτητές και οι τρεις, σπούδασαν και δραστηριοποιούνται, βρεθήκαμε «μαγνητοφωνώντας» μια συζήτηση περίπου 1,5 ώρας κουβεντιάζοντας για την μπάντα, τα τρία ολόφρεσκα τραγούδια τους, τους στόχους και τα όνειρα τους, το τι εύχονται, τι ελπίζουν και τι περιμένουν. 

Τους ξεκινάω από τα βαθιά χωρίς καμιά ερώτηση, προκαλώντας τους να συστηθούν μέχρι να έρθουν οι καφέδες τους και το λόγο αναλαμβάνει η Γεωργία. Με ένα σύντομο βιογραφικό ως μπάντα, το οποίο έχω ήδη διαβάσει, μου μιλάει για τους ρόλους του καθενός «Ο ρόλος τους καθένα μας μέσα σε όλο αυτό είναι ξεκάθαρος. Εγώ είμαι στα φωνητικά, ο Αργύρης στο μπάσο, ο Τίμος στις κιθάρες, η μουσική σύνθεση είναι δουλειά των παιδιών ενώ στίχους γράφουμε όλοι και καμιά φορά όλοι μαζί» λέει γελώντας. Γνώριμοι από το σχολείο στη Λάρισα με τον Τίμο, μαζί σε μια σχολική μπάντα, χάθηκαν για λίγο στα φοιτητικά τους χρόνια. Δρόμοι παράλληλοι με σπουδές στην αιώνια φοιτητούπολη, πράγματα και θάματα, μουσικές σπουδές και τρανταχτές συνεργασίες έφεραν κοντά τη Γεωργία με τον Αργύρη από την Ξάνθη. Εμφανίσεις και λαιβ σε θρυλικές μουσικές σκηνές όπως το Malt ‘n’ Jazz, το Κόκκινο Βελούδο, το Φάνκυ κι ο Παπαγάλος, συμμετοχές σε μπάντες και συναυλίες, προσωπική πορεία και για τους τρεις με τον Τίμο να έχει επιστρέψει στη Λάρισα ώσπου πριν περίπου, ένα και κάτι χρόνο «χτυπάει το τηλέφωνο κι ο Τίμος μου λέει, έχω γράψει κάποια τραγούδια και τα φαντασιώθηκα με τη δική σου φωνή». Μέσα σε ένα βράδυ ο Τίμος μετακομίζει Θεσσαλονίκη και ξεκινάει μια συγκατοίκηση περίπου 6 μηνών όπου γράφουν, συνθέτουν, τραγουδάνε, ερμηνεύουν και δημιουργούν «στην πιο ώριμη μουσικά φάση τους». Οι κοινές ιδέες, μουσικά ερεθίσματα και η αστείρευτη φαντασία του Αργύρη και του Τίμου δένουν εκπληκτικά μεταξύ τους, πηγαίνοντας από μια δυνατή φιλία σε μια άψογη συνεργασία. 

«Μέσα από αυτή τη μπάντα, λέει ο Αργύρης, εγώ εκπληρώνω το παιδικό όνειρο να είμαι δημιουργός κι όχι εκτελεστής. Με τη συμμετοχή μου σε πολλά σχήματα ερμηνεύοντας κομμάτια άλλων καλλιτεχνών, πάντα ένιωθα την ανάγκη να βγάλω από το μυαλό μου τη δική μου μουσική, να παρασύρω τον κόσμο από τα προβλήματά του όπως το παθαίνω εγώ πάνω στη σκηνή αλλά μέσα από έναν διαφορετικό ήχο». Με επιρροές από την metal, rock, hard rock αλλά και την progressive σκηνή, τα βιώματα και τις εικόνες στο κεφάλι τους, έμπνευση τα παιδιά μπορεί να αντλήσουν από το οτιδήποτε. Από μια τυχαία μουσική στο δρόμο, από το ηχόχρωμα μια διαφορετικής φωνής ή «ακόμη κι από την απόλαυση που μου δίνει ένα ταψί καλό φαγητό» αναφέρει ο καλοφαγάς της σύνθεσης, Τίμος. Η μπάντα τρώει θα πω εγώ και φαίνονται ήδη αρκετά «γεμάτοι» σε εμπειρία ώστε να μου εξηγήσουν πως φτιάχτηκαν αυτά τα τρία πρώτα, χαρακτηριστικά αισιόδοξα δείγματα της δουλειάς τους: τα «Endless Run», «Shadows on Ice» και «Grace in our Fall». Συνεχίζει ο Τίμος και λέει «Το πρώτο πράγμα που έφτιαξα στο μυαλό μου ήταν εικόνα. 12 εικόνες-τραγούδια που μοιράστηκα με τον Αργύρη και βήμα-βήμα, πλάνο-πλάνο μπήκαν οι νότες σε μια σειρά». Δεν θέλουν να μου αποκαλύψουν την υπόθεση όλων των τραγουδιών ή το concept του LP παρόλα αυτά «σίγουρα τα 3 που κυκλοφόρησαν έχουν σύνδεση, αρχή, μέση και τέλος, στοιχεία από ένα φανταστικό παραμύθι σε κλασσική διπολική ροή.. καλό/ κακό, ήρωας/ ηρωίδα, δράμα, μυστήριο, τραγική ειρωνεία, περιπέτεια κι έρωτα» συμπληρώνει η Γεωργία. Αναρωτώμενη αν θα μπορούσε η δουλειά τους να αποτελεί ένα soundtrack, τα αγόρια ενθουσιάζονται και η λάμψη στα μάτια γίνεται εμφανής ακόμη και στο ημίφως του χώρου. «Σαφώς και θα μπορούσε κι είμαστε ιδιαιτέρως θετικοί προς αυτή την κατεύθυνση καθώς αγαπάμε τα soundtrack, όπως και το theatrical musical. Ωστόσο δεν είναι κάτι που θέλουμε να μας χαρακτηρίσει, είναι ένα πρώτο δείγμα συλλογικής δουλειάς κι ίσως το που θα φτάσουμε, είναι ένας γρίφος που θέλουμε να αφεθούμε να ανακαλύψουμε γιατί.. είναι ωραίοι οι γρίφοι.» 

Πιάνοντας λίγο πιο συναισθηματικό τέμπο, τους ζητάω να μου πουν πως νιώθουν τώρα που ακούν τη μουσική τους στα ραδιόφωνα. Ο Αργύρης επαναλαμβάνει πως «ο λόγος που παίζεις μουσική είναι η δημιουργία, να εκτονωθείς, να εκφραστείς και να μοιραστείς ότι υπάρχει μέσα σου και γιατί όχι ο κόσμος να ταυτιστεί με αυτό» κι ο Τίμος συμπληρώνει «φυσικά και η αποδοχή των ακροατών είναι το θετικότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να υπάρχει κι εννοείται ότι όταν δημιουργείς, ιδανικό είναι να αποκτήσεις οπαδούς. Ωστόσο στην ελληνική πραγματικότητα και ειδικά σε αυτή την πρώτη δουλειά, μάθαμε και πολλά από τα «αναγκαία κακά» της διαδικασίας. Όλο αυτό το εγχείρημα είναι δικής μας παραγωγή, η ηχοληψία, η ηχογράφηση των demo, η μίξη, τα promo, οι φωτογραφήσεις και κυρίως το να δώσουμε το δικό μας διαφορετικό ήχο είναι κάτι που σε έναν δημιουργό ακούγεται λίγο πεζό κι ίσως ακόμη κουραστικό, ωστόσο τώρα που είναι αρχή είναι σημαντικό για μας –καθότι όλοι τελειομανείς, να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα». Μιλάνε όλοι μαζί γι’ αυτό που αγαπούν, κι εγώ σκέφτομαι ότι ένα από τα δυσκολότερα σε αυτή τη ζωή είναι να σταματήσεις το παιδί που ονειρεύεται, και πάλι καλά να λέμε! «Τα σχόλια και τα μηνύματα που έρχονται στο you tube, στη σελίδα του συγκροτήματος στο fb από γνωστούς, φίλους κι όσους μας έχουν ακούσει, είναι μέχρι στιγμής πολύ θετικά» ξεκινάει η Γεωργία «και μας χαροποιεί το ότι είναι από όλο τον κόσμο ακόμη κι από χώρες που το συμφωνικό metal, δεν ανήκει στην μουσική τους κουλτούρα.» Παίρνει πάσα ο Αργύρης και συμπληρώνει «ο δικός μας ήχος, παρότι σκληρός και metal, δεν ακολουθεί το γνωστό μοτίβο. Μέσα από τα progressive στοιχεία και την έκταση της φωνής της Γεωργίας, βγαίνει ένα διαφορετικό άκουσμα που μπορεί και αρέσει σε ανθρώπους εκτός rock χώρου. Τόσο τεχνικά όσο δημιουργικά το συμφωνικό metal θα μπορούσε να συγκριθεί με την κλασσική μουσική, οπότε μέχρι ενός σημείου είναι γνώριμος ήχος σε πολύ κόσμο.» «Μας ακούει και μας έχει αποδεχτεί μέχρι και η μαμά μου» ψιθυρίζει ο Τίμος «που όλα αυτά τα χρόνια φώναζε και γκρίνιαζε, τώρα της αρέσει». Συμφωνώ κι επαυξάνω προσθέτοντας στις κριτικές οτι τα τραγούδια τους είναι πολύ κοντά σε αυτό που έχουμε ξανακούσει ωστόσο δεν είναι αυτό που έχουμε ξανακούσει. Θα με βγάλουν για πίτσα μου λένε από τον ενθουσιασμό τους, το έχω και σε ηχητικό τους απειλώ καθώς δεν αρνούμαι ποτέ μα ποτέ φαγητό! Επιστρέφω στα διαδικαστικά και καθώς κυλάει η συζήτηση καταλαβαίνω πόσο σεμνοί είναι όλοι τους και πόσο ρομαντικά προσεγγίζουν τη δουλειά τους. «Φυσικά και θα ήταν ότι καλύτερο να αναλάβει κάποιος παραγωγός ή μια εταιρεία τη δουλειά μας, ο κύριος τρόπος όμως για να παραχωρήσουμε τέτοιο δικαίωμα είναι να υπάρξει χημεία, συνεννόηση, καλή διάθεση και να δέσει με την φιλοσοφία της μπάντας. Σεβόμενοι την εμπειρία και μέσα από τα τόσα χρόνια συνεργασιών το πώς θα δουλέψει ένας ηχολήπτης και πόσο θα σεβαστεί από την πλευρά του τον ήχο μας, αυτόματα τον κάνει σχεδόν μέλος της μπάντας» σύμφωνα με τον Αργύρη. Συνεχίζει ο Τίμος λέγοντας «είμαστε δεμένη ομάδα, είμαστε πρώτα φίλοι και μετά συνεργάτες, μας ενδιαφέρει η επιτυχία αλλά το νόημα σε όλο αυτό είναι να παραμένεις αυθεντικός, κάτι σημαντικό να ξέρουν τόσο όσοι θα ασχοληθούν μαζί μας όσο και όσοι θα έρθουν να μας ακούσουν. Πάντα με ευγένεια, το ουσιαστικό είναι να σεβόμαστε την προσωπικότητα και να διατηρήσουμε την ακεραιότητα μας. Θα ξεχωρίσω τον «μουσικό από τον «άνθρωπο», θα εκτιμήσω τη δουλειά του κι ίσως μια κακή συμπεριφορά θα με απογοητεύσει αλλά δεν θα αλλάξω αυτό που είμαι για την επιτυχία». Εδώ η Γεωργία αναφέρει το χαρακτηριστικό παράδειγμα του αγαπημένου της συγκροτήματος, των Nightwish «όσο και να τους παρακολουθώ χρόνια, με την προηγούμενη τραγουδίστρια στα φωνητικά με είχαν χάσει. Ενώ ωρίμασαν και έβγαζαν καλύτερο ήχο μουσικά, δεν μπόρεσε να περάσει όλο αυτό στο κοινό. Τώρα που τα φωνητικά ανέλαβε η Floor Jansen, σε κερδίζει χωρίς καν να βγει φωνή. Από τη δική μου πλευρά, λόγο για να μας ακούσει και να επικοινωνήσει κάποιος τη δουλειά μας προσωπικά μπορώ να βρω στο ότι δίνω τον καλύτερο μου εαυτό και ένθερμα υποστηρίζω αυτό που κάνουμε, τραγουδιστικά, μουσικά, εμπειρικά μέσα από τις μελωδίες και τις γνώσεις μου. Στόχος αποτελεί το να ζούμε από αυτό, όλοι μας έχουμε φαντασιωθεί τον εαυτό μας στη σκηνή να βρέχει, να οργιάζει ο κόσμος από κάτω, να τραγουδάει μαζί μας, να ευχαριστιέται κι εμείς από αυτό να παίρνουμε ακόμη περισσότερη δύναμη».

To be continued…

Current Line-Up:

Georgia Mavrantza – Vocals
Timoleon Adamopoulos – Guitars
Argirios Tsagkalidis – Bass
Stelios Sioulas – Drums


Fb Page: https://www.facebook.com/forbiddenlore.band
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCBfJG0dVyTsQTiBJrS_lhFA
Soundcloud: https://soundcloud.com/forbidden-lore-band-official
Myspace: https://myspace.com/forbidden.lore.official


Forbidden Lore EP track listing:

Endless Run
Shadows on Ice
Grace in our fall

Mixing/mastering by Timoleon Adamopoulos-Argirios Tsagkalidis
Cover Art by Timoleon Adamopoulos