Forbidden Lore "Ευχή για το 2017: Ο καθένας να ζήσει το όνειρό του. Κι αν δεν έχει ένα, να βρει!"

Διαβάστε το 2ο μέρος της συνέντευξης που μου παραχώρησαν οι Forbidden Lore όπως δημοσιεύτηκε στο site του  Eternal Radio.

Forbidden Lore Μέρος Β’

Από την Έλενα Ζαμζαρά

Ρωτώ περί συναυλιών για να μάθω πόσο έτοιμοι κι αποφασισμένοι είναι για τις δυσκολίες του επαγγέλματος και τη δουλειά μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, τι τους αρέσει, τι απολαμβάνουν και σε τι δίνουν σημασία οι ίδιοι πρώτα ως θεατές και κατά συνέπεια υπόσχονται στους δικούς τους, διότι πάντα μέσα από τα βιώματα μας αποδίδουμε τα μέγιστα. «Η καλύτερη συναυλία που θυμάμαι, ήταν και η πρώτη που παρακολούθησα, στο τότε Rockwave Festival όπου πήγα να δω Iron Maiden, με support Dreamtheater και In Flame. Οι Iron Maiden σε αυτή τη συναυλία δεν έπαιξαν ποτέ γιατί ο ντραμίστας έσπασε το χέρι του, οι Dreamtheater όμως έπαιζαν για ώρες κομμάτια δικά τους αλλά και των Maiden και θυμάμαι να θέλω να φύγω και να μη με αφήνει η «ψυχή» που έβγαινε στη σκηνή. Έμεινα επί ώρες όρθιος να παρακολουθώ, να διασκεδάζω και στο τέλος να μη μπορώ να πάρω τα πόδια μου και να αναπνεύσω από τη σκόνη γύρω μου. Στα 14 χρόνια πορείας μου, έχω παρακολουθήσει άπειρες συναυλίες και κάθε φορά το που εστιάζω είναι τελείως διαφορετικό. Από τα δικά μου live ωστόσο, επειδή τόσα χρόνια κινούμαι σε διάφορα είδη μουσικής δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Σίγουρα καθοριστικός παράγοντας είναι και ο χώρος, η σύνδεση και η ανταπόκριση από το κοινό» σκέφτεται φωναχτά ο Αργύρης κι ο Τίμος δίπλα του γελάει γιατί όπως λέει «τα δικά μου live, αν κι έχω καιρό να εμφανιστώ κάπου ζωντανά, δεν τα διασκεδάζω τόσο όσο διασκεδάζω κι απολαμβάνω το μετά. Το που θα πάμε, τι θα πιούμε, τι θα φάμε κυρίως και πόσο χαλαρός θα είμαι έχοντας πάνε όλα καλά. Η καλύτερη συναυλία που παρακολούθησα ήταν η τελευταία των Nightwish. Διασκέδασα γιατί ήταν υπέροχοι στη σκηνή, φάνηκε η δουλειά που έκαναν όσο καιρό τους ακολουθώ, πόσο αρτιότεροι είναι, πόσο έχουν προχωρήσει και εξελιχθεί τεχνικά, οργανωτικά και μεταξύ τους». Στην ίδια συναυλία που χωρίς να το έχουν κανονίσει παρευρέθηκαν όλοι τους, αναφέρεται και η Γεωργία «Ήταν ότι καλύτερο έχω δει. Έχω παρακολουθήσει και συμμετάσχει λόγω δουλειάς σε πάρα πολλές.. Halloween, Maiden, συμφωνικές, κλασσικές, live σε μουσικές σκηνές αλλά η συγκεκριμένη για μένα ήταν άψογη. Δεν τραγούδησα, δεν χόρεψα, παρατηρούσα τα πάντα από τεχνικής άποψης, από κίνηση, από στήσιμο, το κάλεσμα στον κόσμο και τη συμπεριφορά της ερμηνεύτριας, έμεινα βουβή. Για μένα αυτή η εμπειρία ήταν πιο ωφέλιμη κι από ένα πολύ πολύ καλό σεμινάριο!! Όσο για τις δικές μου παραστάσεις, την καθεμιά τη θυμάμαι για το δικό της λόγο: σκοπός, χώρος, μέρος, συνεργάτες όλα μετρούν, με περισσότερο βάρος στο αρτιότερο αποτέλεσμα. Όσο κόσμο και να μαζέψεις σε ένα live, η πρόκληση είναι αυτός που θα έρθει, να ακούσει μια εκτέλεση όσο πιο κοντά στο ηχογραφημένο γίνεται και να φύγει με τις καλύτερες δυνατόν εικόνες». 

Τους βλέπω όντως υποψιασμένους για το κόστος μιας επιτυχίας, αναγνωρίζω δε ότι αυτό οφείλεται στις γερές βάσεις που έχουν. «Ξεκινάμε και πάμε» φιλοσοφεί ο Τίμος «όταν είσαι σίγουρος για το υλικό πάνω στο οποίο δουλεύεις και το σέβεσαι, είσαι έτοιμος για την επιτυχία αλλά και η αποτυχία να έρθει, παίρνεις τα ρίσκα σου. Το ιδεατό είναι όλο αυτό να αποδώσει, να γίνει τεράστιο, να παίζουμε σε συναυλιακούς χώρους του εξωτερικού. Ωστόσο και η αποτυχία δεκτή. Όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να μη βάζεις ταβάνια στα όνειρα σου». «Ο Τίμος είναι ο λιγότερο προσγειωμένος από τους τρεις μας» γελάει η Γεωργία «αυτή είναι η στάση του γενικότερα στη ζωή. Κι εγώ κι ο Αργύρης κατανοούμε ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο να γίνει στην ελληνική πραγματικότητα του 2016, μπορεί να μη γίνει και ποτέ. Η προσπάθεια όμως που κάνουμε, το τι μαθαίνουμε μέσα από όλο αυτό και το τι προοπτικές ανοίγονται αξίζουν έστω και να δοκιμάσουμε» «Είναι κάτι από το οποίο μόνο κερδισμένος μπορείς να βγεις και αποδεικνύει αν θες ότι όλα φτιάχνονται με θέληση και δουλειά. Χειρότερο θα μου φαινόταν να σταματήσω κάποια στιγμή να έχω έμπνευση να γράψω παρά αυτό που γράφω να μην έχει επιτυχία» με προλαβαίνει ο Τίμος μιλώντας για φόβους που θα ήταν η επόμενη ερώτηση. Ο φόβος του Αργύρη περίπου παρόμοιος «Εξίσου σημαντικό με το να υπάρχει έμπνευση στη γραφή, θεωρώ το να υπάρχει η χημεία μεταξύ μας. Φόβος θα ήταν να μην υπάρχει πλέον ταύτιση στη μουσική, να χαλάσει η σχέση στην ομάδα και σε προσωπικό επίπεδο να μην έχω κάτι καινούριο να εξωτερικεύσω» κάτι που συμφωνούμε όλοι ότι θα σήμαινε γενικότερα πρόβλημα στην επικοινωνία και τη φιλία τους. Για τη Γεωργία, περισσότερο πρακτικά ο φόβος είναι ένας και μοναδικός «Το να χάσω για οιοιδήποτε λόγο τη φωνή μου και να μην μπορώ να τραγουδήσω ούτε στο μπάνιο μου, θα ήταν σα να χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Όσο έχω φωνή όλα γύρω μου είναι καλά.».

Υποψιάζομαι ότι το επόμενο διάστημα για τους Forbidden Lore, περιλαμβάνει πολύ τρέξιμο. Με επιβεβαιώνει η Γεωργία παρουσιάζοντας μου τα πλάνα τους «Βασικό μέλημα αυτή την εποχή είναι η προώθηση του ΕP-CD. Να ακουστεί όσο γίνεται περισσότερο, να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό, να ετοιμαστεί τουλάχιστον ένα video clip. Ως ανεξάρτητη παραγωγή είναι λίγο πιο δύσκολο, έχουμε όμως καλούς φίλους που μας στηρίζουν και μας βοηθούν. Ευχή όλων να ενδιαφερθούν εταιρίες παραγωγής για τη δουλειά μας, να υπάρξει διανομή. Τα πράγματα γενικά τρέχουν, εμείς παράλληλα δουλεύουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια και σαν ομάδα έχουμε βάλει πίσω ο καθένας τις προσωπικές του δουλειές. Είναι περίοδος συζητήσεων, δεν έχουμε προγραμματίσει κάποια εμφάνιση. Να σου πω την αλήθεια, αυτό δεν είναι και κάτι στα άμεσα σχέδια μας γιατί θέλουμε αυτό που θα παρουσιάσουμε είτε σε μια συναυλία, σε ένα χώρο ή σε μια εκδήλωση να είναι ολοκληρωμένο. Πρόκληση για μας θα είναι να συστηθούμε ζωντανά στο κοινό ως support μπάντα σε γνωστό συγκρότημα τους είδους μας κι αυτό όχι με 3 τραγούδια, θέλουμε να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένη δουλειά». 

Νιώθω πόσο δεμένοι είναι μεταξύ τους, πόσο συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον όντας τόσο φανερά διαφορετικοί και χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να τους γνωρίσω περισσότερο. Είναι φανερό πόσο αβίαστα ρέει αυτή η συνεργασία που μου θυμίζει το αγαπημένο μου κλισέ, μια φράση που άκουσα σε τυχαίο μέρος, σε άσχετη στιγμή κι όμως με επηρέασε άπειρα. «Θα με αγαπάς όταν δεν θα με χρειάζεσαι» εκφράζω και χαίρομαι που αντιλαμβάνονται με τη μία πως το εννοώ. «Ρόδα είναι και γυρίζει» λέει η Γεωργία και αναλύει ότι, αν και παλιότερα επέτρεπε στον εαυτό της να βουλιάζει σε μια αρνητική πραγματικότητα, πλέον το μότο έχει αποκτήσει άλλο νόημα και πιο θετική διάθεση. «Με υπομονή και ψυχραιμία χωρίς να μιζεριάζουμε και να θεωρούμε ότι το δικό μας πρόβλημα είναι το μεγαλύτερο, εγώ έφτασα σε ένα αρχικό στάδιο απάθειας» συνοψίζει ο Τίμος «κι ίσως αυτό να είναι και το μυστικό για να περνάς καλά». Η πίστη ότι τα πράγματα αλλάζουν βοηθάει, συμπληρώνω, με τον Αργύρη να καταλήγει πως «ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Κάποτε δεν το καταλάβαινα, τον προκαλώ, και με την πρώτη δυσκολία, ένιωθα πως έχουν πέσει στο κεφάλι μου όλες οι συμφορές του κόσμου. Με τα χέρια στις τσέπες και σηκωμένους ώμους πολύ απλά και ήρεμα εξηγεί «μα.. αν πιάσεις πάτο, μετά μόνο πάνω μπορείς να πας. Αν δεν χάσεις την αθώα παιδική ματιά και δεν αφεθείς στην κυνικότητα της εποχής, μπορείς να πιστέψεις ακόμα και στον Αι Βασίλη. Δεν μπορείς να είσαι μέσα στην τρελή χαρά όλη τη χρονιά ούτε εξίσου δοτικός αλλά ο συμβολισμός αποτελεί ορόσημο των γιορτινών ημερών». 

Έχουμε πιει, έχουνε καπνίσει, έχουμε γράψει ήδη 01:20’, έχουμε συμφωνήσει ότι άνθρωπος που τρώει κι άνθρωπος που γελάει δεν μπορεί παρά καλός να είναι, έχουμε φιλοσοφήσει και σαν κλείσιμο ζητάω μια ευχή για τις γιορτινές μέρες. Η έκπληξη έρχεται άμεσα και συγχρονισμένα: «Να διατηρήσουμε την αλληλεγγύη που αχνοφαίνεται τα τελευταία χρόνια, να καλλιεργήσουμε την δημιουργικότητα και την φαντασία μας» «Να εξωτερικεύσουμε την καλλιτεχνία που ο καθένας κρύβει μέσα του, γιατί όλοι έχουμε τέτοιο κομμάτι και να ζήσει ο καθένας το όνειρό του, γιατί όταν ονειρεύεσαι ζεις» «Κι αν δεν έχει ένα όνειρο, εύχομαι να το βρει!» μου λένε κι άντε τώρα σας προκαλώ να βρείτε ποιος είπε τι! Δική μου ευχή κι έτσι κλείσαμε και τη συνέντευξη «να ζούμε και λίγο το τώρα μας. Έχουμε παρελθόν που δεν μπορεί να αλλάξει, έχουμε όνειρα για τα οποία αξίζει και να ματώσουμε ακόμη αλλά αυτό που μετράει και αξίζει να απολαμβάνουμε είναι πάντα το τώρα».

Καλές γιορτές!