12+1 μήνες ανεργίας

Άσχημο πράγμα η ανεργία.. ιδίως όταν έχεις μεγαλώσει σε χρόνια που όποιος δεν εργαζόταν ήταν τεμπέλης.. Γιατί στα χρόνια που μεγάλωσα εγώ, όντας 40, όποιος δεν δούλευε αυτό ήταν, όποιος έλεγε «δεν μπορώ να βρω να εργαστώ» ήταν Δακτυλοδεικτούμενος και κυριαρχούσε το γνωστό «όποιος θέλει να δουλέψει, βρίσκει δουλειά». Τώρα… τώρα είναι αλλιώς.. τώρα δεν υπάρχουν δουλειές.. τώρα όποιος εργάζεται σε ένα «ανεκτό» περιβάλλον δεν φεύγει από κει και οι σκεπτόμενοι εργοδότες δεν απολύουν. Τώρα είναι τύχη να ανοίξει μια καλή θέση και για πολλούς και διάφορους λόγους μπορεί να μένεις εκτός εργασιακού χώρου πολύ εύκολα.

Η προηγούμενη εργασιακή μου σχέση έληξε στις 13/11/2015, ένα περιβάλλον και μια εργασία που έδωσε ότι ήταν να δώσει, που είχε φτάσει στα όρια της. Μέχρι εκεί. Καμία εξέλιξη, καμία επιτυχία, κανένα στοίχημα.. μετά από περίπου 7 χρόνια στα ίδια μιζεριάζεις. Έκανα μέχρι το Μάρτη να αποτινάξω τη μιζέρια μιας τόσο πιεστικής καθημερινότητας, δεν μετάνιωσα στιγμή που έφυγα αλλά όταν έφυγα, ήμουν με την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς. Κι όμως, εγώ ηρέμησα. Ηρέμησα, μπόρεσα να δω ανθρώπους και καταστάσεις που ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά τα μάτια μου ήταν κλειστά. Μπόρεσα να ασχοληθώ με θέματα που πάντα έπρεπε κι όλο ανέβαλλα κι έλεγα «αργότερα, αργότερα έχουμε χρόνο» 

Κι όμως, δεν έχουμε χρόνο κι αυτό το συνειδητοποίησα σε μια περίοδο που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο να διαθέσω. Είμαι από τους ανθρώπους που υπό πίεση λειτουργούν καλύτερα, όταν δεν μου φτάνει ο χρόνος τον δημιουργώ, δεν αφήνω λεπτό να πάει ανεκμετάλλευτο και τρέχω χίλια project μαζί. Είμαι από τους ανθρώπους που σε αυτό που κάνουν είναι καλοί, που αγαπούν να εργάζονται και παίρνουν δύναμη από αυτό, είμαι όμως κι από αυτούς που παίρνουν ρίσκα και τινάζουν στον αέρα την ασφάλειά τους.. κι αυτό τόλμησα κι έκανα και τα πράγματα έφτασαν εδώ που έφτασαν.. Γιατί μετά από 12+1 μήνες ανεργίας βλέπω ότι αυτός ήταν ένας από τους καλύτερους χρόνους της ζωής μου.

Γιατί ασχολήθηκα ουσιαστικά με μένα, το παιδί μου, τον κόσμο μου, το συννεφάκι μου.

Γιατί εκτίμησα τους ανθρώπους γύρω μου και ξεχώρισα την ήρα από το στάρι.

Γιατί έμαθα να ξαναεμπιστεύομαι το ένστικτό μου.

Γιατί έμαθα ότι άνθρωποι με τα λόγια υπάρχουν πολλοί δίπλα σου αλλά άνθρωποι που χαίρονται με τη χαρά σου πολύ λίγοι κι οτι άνθρωποι που σου φέρθηκαν άσχημα και δεν έδειξαν τη συγγνώμη τους, θα το ξανακάνουν.

Γιατί έμαθα να φεύγω.

Γιατί έμαθα να υπολογίζω τους άλλους και τα συναισθήματα τους όπως είδα ότι έκαναν οι άνθρωποι που ονομάζω φίλους μου κι είδα ότι αυτοί στάθηκαν βράχοι, ενώ όσοι ήταν γύρω μου για τους δικούς τους λόγους απλά εξαφανίστηκαν.

Ότι θα σε βοηθήσει πραγματικά ένας χορτάτος άνθρωπος που δεν θα σου δημιουργήσει υποχρέωση και θα το νιώσεις, οτι ο καθένας έχει τον τρόπο του και πρέπει να τον σέβεσαι κι οτι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι σπουδαίοι.

Μέσα σε αυτό το χρόνο υπήρχαν φορές που είχα πολύ λίγα.. από χρήματα, ανθρώπους, συναισθήματα και φορές που είχα πάρα πολλά.. από απογοήτευση, γέλια, χαρές κι αγάπη. Μέσα σε αυτό το χρόνο πέρασαν άνθρωποι από τη ζωή μου και καταστάσεις άλλαξαν, έμειναν οι αληθινοί κι ως αθεράπευτα ρομαντική, επιλέγω να θυμάμαι τις ωραίες. Γνώρισα καινούριους ανθρώπους και βρέθηκα με παλιούς κι είναι όλοι τους αξιόλογοι. «Δεν είναι περίεργο;» θα αναρωτηθεί κανείς.. Όχι δεν είναι, γιατί μέσα σε αυτό το χρόνο έγινα καλύτερη.

Τόλμησα, εμπιστεύτηκα, βγήκα σωστή. Βγήκα και λάθος αλλά έτσι πάει. Επιλέγω να ελπίζω. Δεν ξέρω που θα με πάει η ζωή αλλά τη ζω καλά, τη διασκεδάζω και την απολαμβάνω. Υπάρχουν άπειρα πράγματα να κάνεις εκεί έξω.. αν ξεκουνηθείς.. Σε αυτό το χρόνο που δεν κάνω τίποτα, έχω κάνει πάρα πολλά.

Ίσως έρχονται μέρες ακόμα πιο δύσκολες, πλησιάζουν άλλωστε και μέρες γιορτινές, ίσως αύριο βρω την εργασία των ονείρων μου. Ένα είναι σίγουρο: όλα δουλειά και αγάπη θέλουν… και γι’ αυτά, 12+1 μήνες ανεργίας μετά, είμαι έτοιμη.

Καλές γιορτές!

[ Μερικές σκέψεις μου για τη χρονιά που πέρασε και δημοσιεύτηκαν στο site του Eternal Radio ]