Forbidden Lore "Ευχή για το 2017: Ο καθένας να ζήσει το όνειρό του. Κι αν δεν έχει ένα, να βρει!"

Διαβάστε το 2ο μέρος της συνέντευξης που μου παραχώρησαν οι Forbidden Lore όπως δημοσιεύτηκε στο site του  Eternal Radio.

Forbidden Lore Μέρος Β’

Από την Έλενα Ζαμζαρά

Ρωτώ περί συναυλιών για να μάθω πόσο έτοιμοι κι αποφασισμένοι είναι για τις δυσκολίες του επαγγέλματος και τη δουλειά μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, τι τους αρέσει, τι απολαμβάνουν και σε τι δίνουν σημασία οι ίδιοι πρώτα ως θεατές και κατά συνέπεια υπόσχονται στους δικούς τους, διότι πάντα μέσα από τα βιώματα μας αποδίδουμε τα μέγιστα. «Η καλύτερη συναυλία που θυμάμαι, ήταν και η πρώτη που παρακολούθησα, στο τότε Rockwave Festival όπου πήγα να δω Iron Maiden, με support Dreamtheater και In Flame. Οι Iron Maiden σε αυτή τη συναυλία δεν έπαιξαν ποτέ γιατί ο ντραμίστας έσπασε το χέρι του, οι Dreamtheater όμως έπαιζαν για ώρες κομμάτια δικά τους αλλά και των Maiden και θυμάμαι να θέλω να φύγω και να μη με αφήνει η «ψυχή» που έβγαινε στη σκηνή. Έμεινα επί ώρες όρθιος να παρακολουθώ, να διασκεδάζω και στο τέλος να μη μπορώ να πάρω τα πόδια μου και να αναπνεύσω από τη σκόνη γύρω μου. Στα 14 χρόνια πορείας μου, έχω παρακολουθήσει άπειρες συναυλίες και κάθε φορά το που εστιάζω είναι τελείως διαφορετικό. Από τα δικά μου live ωστόσο, επειδή τόσα χρόνια κινούμαι σε διάφορα είδη μουσικής δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Σίγουρα καθοριστικός παράγοντας είναι και ο χώρος, η σύνδεση και η ανταπόκριση από το κοινό» σκέφτεται φωναχτά ο Αργύρης κι ο Τίμος δίπλα του γελάει γιατί όπως λέει «τα δικά μου live, αν κι έχω καιρό να εμφανιστώ κάπου ζωντανά, δεν τα διασκεδάζω τόσο όσο διασκεδάζω κι απολαμβάνω το μετά. Το που θα πάμε, τι θα πιούμε, τι θα φάμε κυρίως και πόσο χαλαρός θα είμαι έχοντας πάνε όλα καλά. Η καλύτερη συναυλία που παρακολούθησα ήταν η τελευταία των Nightwish. Διασκέδασα γιατί ήταν υπέροχοι στη σκηνή, φάνηκε η δουλειά που έκαναν όσο καιρό τους ακολουθώ, πόσο αρτιότεροι είναι, πόσο έχουν προχωρήσει και εξελιχθεί τεχνικά, οργανωτικά και μεταξύ τους». Στην ίδια συναυλία που χωρίς να το έχουν κανονίσει παρευρέθηκαν όλοι τους, αναφέρεται και η Γεωργία «Ήταν ότι καλύτερο έχω δει. Έχω παρακολουθήσει και συμμετάσχει λόγω δουλειάς σε πάρα πολλές.. Halloween, Maiden, συμφωνικές, κλασσικές, live σε μουσικές σκηνές αλλά η συγκεκριμένη για μένα ήταν άψογη. Δεν τραγούδησα, δεν χόρεψα, παρατηρούσα τα πάντα από τεχνικής άποψης, από κίνηση, από στήσιμο, το κάλεσμα στον κόσμο και τη συμπεριφορά της ερμηνεύτριας, έμεινα βουβή. Για μένα αυτή η εμπειρία ήταν πιο ωφέλιμη κι από ένα πολύ πολύ καλό σεμινάριο!! Όσο για τις δικές μου παραστάσεις, την καθεμιά τη θυμάμαι για το δικό της λόγο: σκοπός, χώρος, μέρος, συνεργάτες όλα μετρούν, με περισσότερο βάρος στο αρτιότερο αποτέλεσμα. Όσο κόσμο και να μαζέψεις σε ένα live, η πρόκληση είναι αυτός που θα έρθει, να ακούσει μια εκτέλεση όσο πιο κοντά στο ηχογραφημένο γίνεται και να φύγει με τις καλύτερες δυνατόν εικόνες». 

Τους βλέπω όντως υποψιασμένους για το κόστος μιας επιτυχίας, αναγνωρίζω δε ότι αυτό οφείλεται στις γερές βάσεις που έχουν. «Ξεκινάμε και πάμε» φιλοσοφεί ο Τίμος «όταν είσαι σίγουρος για το υλικό πάνω στο οποίο δουλεύεις και το σέβεσαι, είσαι έτοιμος για την επιτυχία αλλά και η αποτυχία να έρθει, παίρνεις τα ρίσκα σου. Το ιδεατό είναι όλο αυτό να αποδώσει, να γίνει τεράστιο, να παίζουμε σε συναυλιακούς χώρους του εξωτερικού. Ωστόσο και η αποτυχία δεκτή. Όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να μη βάζεις ταβάνια στα όνειρα σου». «Ο Τίμος είναι ο λιγότερο προσγειωμένος από τους τρεις μας» γελάει η Γεωργία «αυτή είναι η στάση του γενικότερα στη ζωή. Κι εγώ κι ο Αργύρης κατανοούμε ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο να γίνει στην ελληνική πραγματικότητα του 2016, μπορεί να μη γίνει και ποτέ. Η προσπάθεια όμως που κάνουμε, το τι μαθαίνουμε μέσα από όλο αυτό και το τι προοπτικές ανοίγονται αξίζουν έστω και να δοκιμάσουμε» «Είναι κάτι από το οποίο μόνο κερδισμένος μπορείς να βγεις και αποδεικνύει αν θες ότι όλα φτιάχνονται με θέληση και δουλειά. Χειρότερο θα μου φαινόταν να σταματήσω κάποια στιγμή να έχω έμπνευση να γράψω παρά αυτό που γράφω να μην έχει επιτυχία» με προλαβαίνει ο Τίμος μιλώντας για φόβους που θα ήταν η επόμενη ερώτηση. Ο φόβος του Αργύρη περίπου παρόμοιος «Εξίσου σημαντικό με το να υπάρχει έμπνευση στη γραφή, θεωρώ το να υπάρχει η χημεία μεταξύ μας. Φόβος θα ήταν να μην υπάρχει πλέον ταύτιση στη μουσική, να χαλάσει η σχέση στην ομάδα και σε προσωπικό επίπεδο να μην έχω κάτι καινούριο να εξωτερικεύσω» κάτι που συμφωνούμε όλοι ότι θα σήμαινε γενικότερα πρόβλημα στην επικοινωνία και τη φιλία τους. Για τη Γεωργία, περισσότερο πρακτικά ο φόβος είναι ένας και μοναδικός «Το να χάσω για οιοιδήποτε λόγο τη φωνή μου και να μην μπορώ να τραγουδήσω ούτε στο μπάνιο μου, θα ήταν σα να χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Όσο έχω φωνή όλα γύρω μου είναι καλά.».

Υποψιάζομαι ότι το επόμενο διάστημα για τους Forbidden Lore, περιλαμβάνει πολύ τρέξιμο. Με επιβεβαιώνει η Γεωργία παρουσιάζοντας μου τα πλάνα τους «Βασικό μέλημα αυτή την εποχή είναι η προώθηση του ΕP-CD. Να ακουστεί όσο γίνεται περισσότερο, να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό, να ετοιμαστεί τουλάχιστον ένα video clip. Ως ανεξάρτητη παραγωγή είναι λίγο πιο δύσκολο, έχουμε όμως καλούς φίλους που μας στηρίζουν και μας βοηθούν. Ευχή όλων να ενδιαφερθούν εταιρίες παραγωγής για τη δουλειά μας, να υπάρξει διανομή. Τα πράγματα γενικά τρέχουν, εμείς παράλληλα δουλεύουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια και σαν ομάδα έχουμε βάλει πίσω ο καθένας τις προσωπικές του δουλειές. Είναι περίοδος συζητήσεων, δεν έχουμε προγραμματίσει κάποια εμφάνιση. Να σου πω την αλήθεια, αυτό δεν είναι και κάτι στα άμεσα σχέδια μας γιατί θέλουμε αυτό που θα παρουσιάσουμε είτε σε μια συναυλία, σε ένα χώρο ή σε μια εκδήλωση να είναι ολοκληρωμένο. Πρόκληση για μας θα είναι να συστηθούμε ζωντανά στο κοινό ως support μπάντα σε γνωστό συγκρότημα τους είδους μας κι αυτό όχι με 3 τραγούδια, θέλουμε να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένη δουλειά». 

Νιώθω πόσο δεμένοι είναι μεταξύ τους, πόσο συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον όντας τόσο φανερά διαφορετικοί και χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να τους γνωρίσω περισσότερο. Είναι φανερό πόσο αβίαστα ρέει αυτή η συνεργασία που μου θυμίζει το αγαπημένο μου κλισέ, μια φράση που άκουσα σε τυχαίο μέρος, σε άσχετη στιγμή κι όμως με επηρέασε άπειρα. «Θα με αγαπάς όταν δεν θα με χρειάζεσαι» εκφράζω και χαίρομαι που αντιλαμβάνονται με τη μία πως το εννοώ. «Ρόδα είναι και γυρίζει» λέει η Γεωργία και αναλύει ότι, αν και παλιότερα επέτρεπε στον εαυτό της να βουλιάζει σε μια αρνητική πραγματικότητα, πλέον το μότο έχει αποκτήσει άλλο νόημα και πιο θετική διάθεση. «Με υπομονή και ψυχραιμία χωρίς να μιζεριάζουμε και να θεωρούμε ότι το δικό μας πρόβλημα είναι το μεγαλύτερο, εγώ έφτασα σε ένα αρχικό στάδιο απάθειας» συνοψίζει ο Τίμος «κι ίσως αυτό να είναι και το μυστικό για να περνάς καλά». Η πίστη ότι τα πράγματα αλλάζουν βοηθάει, συμπληρώνω, με τον Αργύρη να καταλήγει πως «ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Κάποτε δεν το καταλάβαινα, τον προκαλώ, και με την πρώτη δυσκολία, ένιωθα πως έχουν πέσει στο κεφάλι μου όλες οι συμφορές του κόσμου. Με τα χέρια στις τσέπες και σηκωμένους ώμους πολύ απλά και ήρεμα εξηγεί «μα.. αν πιάσεις πάτο, μετά μόνο πάνω μπορείς να πας. Αν δεν χάσεις την αθώα παιδική ματιά και δεν αφεθείς στην κυνικότητα της εποχής, μπορείς να πιστέψεις ακόμα και στον Αι Βασίλη. Δεν μπορείς να είσαι μέσα στην τρελή χαρά όλη τη χρονιά ούτε εξίσου δοτικός αλλά ο συμβολισμός αποτελεί ορόσημο των γιορτινών ημερών». 

Έχουμε πιει, έχουνε καπνίσει, έχουμε γράψει ήδη 01:20’, έχουμε συμφωνήσει ότι άνθρωπος που τρώει κι άνθρωπος που γελάει δεν μπορεί παρά καλός να είναι, έχουμε φιλοσοφήσει και σαν κλείσιμο ζητάω μια ευχή για τις γιορτινές μέρες. Η έκπληξη έρχεται άμεσα και συγχρονισμένα: «Να διατηρήσουμε την αλληλεγγύη που αχνοφαίνεται τα τελευταία χρόνια, να καλλιεργήσουμε την δημιουργικότητα και την φαντασία μας» «Να εξωτερικεύσουμε την καλλιτεχνία που ο καθένας κρύβει μέσα του, γιατί όλοι έχουμε τέτοιο κομμάτι και να ζήσει ο καθένας το όνειρό του, γιατί όταν ονειρεύεσαι ζεις» «Κι αν δεν έχει ένα όνειρο, εύχομαι να το βρει!» μου λένε κι άντε τώρα σας προκαλώ να βρείτε ποιος είπε τι! Δική μου ευχή κι έτσι κλείσαμε και τη συνέντευξη «να ζούμε και λίγο το τώρα μας. Έχουμε παρελθόν που δεν μπορεί να αλλάξει, έχουμε όνειρα για τα οποία αξίζει και να ματώσουμε ακόμη αλλά αυτό που μετράει και αξίζει να απολαμβάνουμε είναι πάντα το τώρα».

Καλές γιορτές!

Forbidden Lore: "Μας ενδιαφέρει η επιτυχία αλλά το νόημα είναι να παραμένεις αυθεντικός"

Διαβάστε 
το πρώτο μέρος της συνέντευξης που μου παραχώρησαν οι Forbidden Lore όπως δημοσιεύτηκε στο site του Eternal Radio.

Forbidden Lore Μέρος Α’

Από την Έλενα Ζαμζαρά

Συνάντησα τους Forbidden Lore ένα απόγευμα με τσουχτερό κρύο, κάπου στις αρχές Δεκέμβρη. Νεοδημιουργημένη μπάντα, αποτελούμενη από τρία νέα παιδιά στα late ’20 τους, περίπου λίγο πιο επαγγελματίες από πολλούς «επαγγελματίες» της γενιάς μου, τη Γεωργία Μαυραντζά – γιατί οι κυρίες προηγούνται, τον Αργύρη Τσαγκαλίδη και τον Τιμολέοντα Αδαμόπουλο. Σε ένα χαλαρό και φιλόξενο χώρο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου ήρθαν ως φοιτητές και οι τρεις, σπούδασαν και δραστηριοποιούνται, βρεθήκαμε «μαγνητοφωνώντας» μια συζήτηση περίπου 1,5 ώρας κουβεντιάζοντας για την μπάντα, τα τρία ολόφρεσκα τραγούδια τους, τους στόχους και τα όνειρα τους, το τι εύχονται, τι ελπίζουν και τι περιμένουν. 

Τους ξεκινάω από τα βαθιά χωρίς καμιά ερώτηση, προκαλώντας τους να συστηθούν μέχρι να έρθουν οι καφέδες τους και το λόγο αναλαμβάνει η Γεωργία. Με ένα σύντομο βιογραφικό ως μπάντα, το οποίο έχω ήδη διαβάσει, μου μιλάει για τους ρόλους του καθενός «Ο ρόλος τους καθένα μας μέσα σε όλο αυτό είναι ξεκάθαρος. Εγώ είμαι στα φωνητικά, ο Αργύρης στο μπάσο, ο Τίμος στις κιθάρες, η μουσική σύνθεση είναι δουλειά των παιδιών ενώ στίχους γράφουμε όλοι και καμιά φορά όλοι μαζί» λέει γελώντας. Γνώριμοι από το σχολείο στη Λάρισα με τον Τίμο, μαζί σε μια σχολική μπάντα, χάθηκαν για λίγο στα φοιτητικά τους χρόνια. Δρόμοι παράλληλοι με σπουδές στην αιώνια φοιτητούπολη, πράγματα και θάματα, μουσικές σπουδές και τρανταχτές συνεργασίες έφεραν κοντά τη Γεωργία με τον Αργύρη από την Ξάνθη. Εμφανίσεις και λαιβ σε θρυλικές μουσικές σκηνές όπως το Malt ‘n’ Jazz, το Κόκκινο Βελούδο, το Φάνκυ κι ο Παπαγάλος, συμμετοχές σε μπάντες και συναυλίες, προσωπική πορεία και για τους τρεις με τον Τίμο να έχει επιστρέψει στη Λάρισα ώσπου πριν περίπου, ένα και κάτι χρόνο «χτυπάει το τηλέφωνο κι ο Τίμος μου λέει, έχω γράψει κάποια τραγούδια και τα φαντασιώθηκα με τη δική σου φωνή». Μέσα σε ένα βράδυ ο Τίμος μετακομίζει Θεσσαλονίκη και ξεκινάει μια συγκατοίκηση περίπου 6 μηνών όπου γράφουν, συνθέτουν, τραγουδάνε, ερμηνεύουν και δημιουργούν «στην πιο ώριμη μουσικά φάση τους». Οι κοινές ιδέες, μουσικά ερεθίσματα και η αστείρευτη φαντασία του Αργύρη και του Τίμου δένουν εκπληκτικά μεταξύ τους, πηγαίνοντας από μια δυνατή φιλία σε μια άψογη συνεργασία. 

«Μέσα από αυτή τη μπάντα, λέει ο Αργύρης, εγώ εκπληρώνω το παιδικό όνειρο να είμαι δημιουργός κι όχι εκτελεστής. Με τη συμμετοχή μου σε πολλά σχήματα ερμηνεύοντας κομμάτια άλλων καλλιτεχνών, πάντα ένιωθα την ανάγκη να βγάλω από το μυαλό μου τη δική μου μουσική, να παρασύρω τον κόσμο από τα προβλήματά του όπως το παθαίνω εγώ πάνω στη σκηνή αλλά μέσα από έναν διαφορετικό ήχο». Με επιρροές από την metal, rock, hard rock αλλά και την progressive σκηνή, τα βιώματα και τις εικόνες στο κεφάλι τους, έμπνευση τα παιδιά μπορεί να αντλήσουν από το οτιδήποτε. Από μια τυχαία μουσική στο δρόμο, από το ηχόχρωμα μια διαφορετικής φωνής ή «ακόμη κι από την απόλαυση που μου δίνει ένα ταψί καλό φαγητό» αναφέρει ο καλοφαγάς της σύνθεσης, Τίμος. Η μπάντα τρώει θα πω εγώ και φαίνονται ήδη αρκετά «γεμάτοι» σε εμπειρία ώστε να μου εξηγήσουν πως φτιάχτηκαν αυτά τα τρία πρώτα, χαρακτηριστικά αισιόδοξα δείγματα της δουλειάς τους: τα «Endless Run», «Shadows on Ice» και «Grace in our Fall». Συνεχίζει ο Τίμος και λέει «Το πρώτο πράγμα που έφτιαξα στο μυαλό μου ήταν εικόνα. 12 εικόνες-τραγούδια που μοιράστηκα με τον Αργύρη και βήμα-βήμα, πλάνο-πλάνο μπήκαν οι νότες σε μια σειρά». Δεν θέλουν να μου αποκαλύψουν την υπόθεση όλων των τραγουδιών ή το concept του LP παρόλα αυτά «σίγουρα τα 3 που κυκλοφόρησαν έχουν σύνδεση, αρχή, μέση και τέλος, στοιχεία από ένα φανταστικό παραμύθι σε κλασσική διπολική ροή.. καλό/ κακό, ήρωας/ ηρωίδα, δράμα, μυστήριο, τραγική ειρωνεία, περιπέτεια κι έρωτα» συμπληρώνει η Γεωργία. Αναρωτώμενη αν θα μπορούσε η δουλειά τους να αποτελεί ένα soundtrack, τα αγόρια ενθουσιάζονται και η λάμψη στα μάτια γίνεται εμφανής ακόμη και στο ημίφως του χώρου. «Σαφώς και θα μπορούσε κι είμαστε ιδιαιτέρως θετικοί προς αυτή την κατεύθυνση καθώς αγαπάμε τα soundtrack, όπως και το theatrical musical. Ωστόσο δεν είναι κάτι που θέλουμε να μας χαρακτηρίσει, είναι ένα πρώτο δείγμα συλλογικής δουλειάς κι ίσως το που θα φτάσουμε, είναι ένας γρίφος που θέλουμε να αφεθούμε να ανακαλύψουμε γιατί.. είναι ωραίοι οι γρίφοι.» 

Πιάνοντας λίγο πιο συναισθηματικό τέμπο, τους ζητάω να μου πουν πως νιώθουν τώρα που ακούν τη μουσική τους στα ραδιόφωνα. Ο Αργύρης επαναλαμβάνει πως «ο λόγος που παίζεις μουσική είναι η δημιουργία, να εκτονωθείς, να εκφραστείς και να μοιραστείς ότι υπάρχει μέσα σου και γιατί όχι ο κόσμος να ταυτιστεί με αυτό» κι ο Τίμος συμπληρώνει «φυσικά και η αποδοχή των ακροατών είναι το θετικότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να υπάρχει κι εννοείται ότι όταν δημιουργείς, ιδανικό είναι να αποκτήσεις οπαδούς. Ωστόσο στην ελληνική πραγματικότητα και ειδικά σε αυτή την πρώτη δουλειά, μάθαμε και πολλά από τα «αναγκαία κακά» της διαδικασίας. Όλο αυτό το εγχείρημα είναι δικής μας παραγωγή, η ηχοληψία, η ηχογράφηση των demo, η μίξη, τα promo, οι φωτογραφήσεις και κυρίως το να δώσουμε το δικό μας διαφορετικό ήχο είναι κάτι που σε έναν δημιουργό ακούγεται λίγο πεζό κι ίσως ακόμη κουραστικό, ωστόσο τώρα που είναι αρχή είναι σημαντικό για μας –καθότι όλοι τελειομανείς, να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα». Μιλάνε όλοι μαζί γι’ αυτό που αγαπούν, κι εγώ σκέφτομαι ότι ένα από τα δυσκολότερα σε αυτή τη ζωή είναι να σταματήσεις το παιδί που ονειρεύεται, και πάλι καλά να λέμε! «Τα σχόλια και τα μηνύματα που έρχονται στο you tube, στη σελίδα του συγκροτήματος στο fb από γνωστούς, φίλους κι όσους μας έχουν ακούσει, είναι μέχρι στιγμής πολύ θετικά» ξεκινάει η Γεωργία «και μας χαροποιεί το ότι είναι από όλο τον κόσμο ακόμη κι από χώρες που το συμφωνικό metal, δεν ανήκει στην μουσική τους κουλτούρα.» Παίρνει πάσα ο Αργύρης και συμπληρώνει «ο δικός μας ήχος, παρότι σκληρός και metal, δεν ακολουθεί το γνωστό μοτίβο. Μέσα από τα progressive στοιχεία και την έκταση της φωνής της Γεωργίας, βγαίνει ένα διαφορετικό άκουσμα που μπορεί και αρέσει σε ανθρώπους εκτός rock χώρου. Τόσο τεχνικά όσο δημιουργικά το συμφωνικό metal θα μπορούσε να συγκριθεί με την κλασσική μουσική, οπότε μέχρι ενός σημείου είναι γνώριμος ήχος σε πολύ κόσμο.» «Μας ακούει και μας έχει αποδεχτεί μέχρι και η μαμά μου» ψιθυρίζει ο Τίμος «που όλα αυτά τα χρόνια φώναζε και γκρίνιαζε, τώρα της αρέσει». Συμφωνώ κι επαυξάνω προσθέτοντας στις κριτικές οτι τα τραγούδια τους είναι πολύ κοντά σε αυτό που έχουμε ξανακούσει ωστόσο δεν είναι αυτό που έχουμε ξανακούσει. Θα με βγάλουν για πίτσα μου λένε από τον ενθουσιασμό τους, το έχω και σε ηχητικό τους απειλώ καθώς δεν αρνούμαι ποτέ μα ποτέ φαγητό! Επιστρέφω στα διαδικαστικά και καθώς κυλάει η συζήτηση καταλαβαίνω πόσο σεμνοί είναι όλοι τους και πόσο ρομαντικά προσεγγίζουν τη δουλειά τους. «Φυσικά και θα ήταν ότι καλύτερο να αναλάβει κάποιος παραγωγός ή μια εταιρεία τη δουλειά μας, ο κύριος τρόπος όμως για να παραχωρήσουμε τέτοιο δικαίωμα είναι να υπάρξει χημεία, συνεννόηση, καλή διάθεση και να δέσει με την φιλοσοφία της μπάντας. Σεβόμενοι την εμπειρία και μέσα από τα τόσα χρόνια συνεργασιών το πώς θα δουλέψει ένας ηχολήπτης και πόσο θα σεβαστεί από την πλευρά του τον ήχο μας, αυτόματα τον κάνει σχεδόν μέλος της μπάντας» σύμφωνα με τον Αργύρη. Συνεχίζει ο Τίμος λέγοντας «είμαστε δεμένη ομάδα, είμαστε πρώτα φίλοι και μετά συνεργάτες, μας ενδιαφέρει η επιτυχία αλλά το νόημα σε όλο αυτό είναι να παραμένεις αυθεντικός, κάτι σημαντικό να ξέρουν τόσο όσοι θα ασχοληθούν μαζί μας όσο και όσοι θα έρθουν να μας ακούσουν. Πάντα με ευγένεια, το ουσιαστικό είναι να σεβόμαστε την προσωπικότητα και να διατηρήσουμε την ακεραιότητα μας. Θα ξεχωρίσω τον «μουσικό από τον «άνθρωπο», θα εκτιμήσω τη δουλειά του κι ίσως μια κακή συμπεριφορά θα με απογοητεύσει αλλά δεν θα αλλάξω αυτό που είμαι για την επιτυχία». Εδώ η Γεωργία αναφέρει το χαρακτηριστικό παράδειγμα του αγαπημένου της συγκροτήματος, των Nightwish «όσο και να τους παρακολουθώ χρόνια, με την προηγούμενη τραγουδίστρια στα φωνητικά με είχαν χάσει. Ενώ ωρίμασαν και έβγαζαν καλύτερο ήχο μουσικά, δεν μπόρεσε να περάσει όλο αυτό στο κοινό. Τώρα που τα φωνητικά ανέλαβε η Floor Jansen, σε κερδίζει χωρίς καν να βγει φωνή. Από τη δική μου πλευρά, λόγο για να μας ακούσει και να επικοινωνήσει κάποιος τη δουλειά μας προσωπικά μπορώ να βρω στο ότι δίνω τον καλύτερο μου εαυτό και ένθερμα υποστηρίζω αυτό που κάνουμε, τραγουδιστικά, μουσικά, εμπειρικά μέσα από τις μελωδίες και τις γνώσεις μου. Στόχος αποτελεί το να ζούμε από αυτό, όλοι μας έχουμε φαντασιωθεί τον εαυτό μας στη σκηνή να βρέχει, να οργιάζει ο κόσμος από κάτω, να τραγουδάει μαζί μας, να ευχαριστιέται κι εμείς από αυτό να παίρνουμε ακόμη περισσότερη δύναμη».

To be continued…

Current Line-Up:

Georgia Mavrantza – Vocals
Timoleon Adamopoulos – Guitars
Argirios Tsagkalidis – Bass
Stelios Sioulas – Drums


Fb Page: https://www.facebook.com/forbiddenlore.band
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCBfJG0dVyTsQTiBJrS_lhFA
Soundcloud: https://soundcloud.com/forbidden-lore-band-official
Myspace: https://myspace.com/forbidden.lore.official


Forbidden Lore EP track listing:

Endless Run
Shadows on Ice
Grace in our fall

Mixing/mastering by Timoleon Adamopoulos-Argirios Tsagkalidis
Cover Art by Timoleon Adamopoulos

12+1 μήνες ανεργίας

Άσχημο πράγμα η ανεργία.. ιδίως όταν έχεις μεγαλώσει σε χρόνια που όποιος δεν εργαζόταν ήταν τεμπέλης.. Γιατί στα χρόνια που μεγάλωσα εγώ, όντας 40, όποιος δεν δούλευε αυτό ήταν, όποιος έλεγε «δεν μπορώ να βρω να εργαστώ» ήταν Δακτυλοδεικτούμενος και κυριαρχούσε το γνωστό «όποιος θέλει να δουλέψει, βρίσκει δουλειά». Τώρα… τώρα είναι αλλιώς.. τώρα δεν υπάρχουν δουλειές.. τώρα όποιος εργάζεται σε ένα «ανεκτό» περιβάλλον δεν φεύγει από κει και οι σκεπτόμενοι εργοδότες δεν απολύουν. Τώρα είναι τύχη να ανοίξει μια καλή θέση και για πολλούς και διάφορους λόγους μπορεί να μένεις εκτός εργασιακού χώρου πολύ εύκολα.

Η προηγούμενη εργασιακή μου σχέση έληξε στις 13/11/2015, ένα περιβάλλον και μια εργασία που έδωσε ότι ήταν να δώσει, που είχε φτάσει στα όρια της. Μέχρι εκεί. Καμία εξέλιξη, καμία επιτυχία, κανένα στοίχημα.. μετά από περίπου 7 χρόνια στα ίδια μιζεριάζεις. Έκανα μέχρι το Μάρτη να αποτινάξω τη μιζέρια μιας τόσο πιεστικής καθημερινότητας, δεν μετάνιωσα στιγμή που έφυγα αλλά όταν έφυγα, ήμουν με την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς. Κι όμως, εγώ ηρέμησα. Ηρέμησα, μπόρεσα να δω ανθρώπους και καταστάσεις που ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά τα μάτια μου ήταν κλειστά. Μπόρεσα να ασχοληθώ με θέματα που πάντα έπρεπε κι όλο ανέβαλλα κι έλεγα «αργότερα, αργότερα έχουμε χρόνο» 

Κι όμως, δεν έχουμε χρόνο κι αυτό το συνειδητοποίησα σε μια περίοδο που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο να διαθέσω. Είμαι από τους ανθρώπους που υπό πίεση λειτουργούν καλύτερα, όταν δεν μου φτάνει ο χρόνος τον δημιουργώ, δεν αφήνω λεπτό να πάει ανεκμετάλλευτο και τρέχω χίλια project μαζί. Είμαι από τους ανθρώπους που σε αυτό που κάνουν είναι καλοί, που αγαπούν να εργάζονται και παίρνουν δύναμη από αυτό, είμαι όμως κι από αυτούς που παίρνουν ρίσκα και τινάζουν στον αέρα την ασφάλειά τους.. κι αυτό τόλμησα κι έκανα και τα πράγματα έφτασαν εδώ που έφτασαν.. Γιατί μετά από 12+1 μήνες ανεργίας βλέπω ότι αυτός ήταν ένας από τους καλύτερους χρόνους της ζωής μου.

Γιατί ασχολήθηκα ουσιαστικά με μένα, το παιδί μου, τον κόσμο μου, το συννεφάκι μου.

Γιατί εκτίμησα τους ανθρώπους γύρω μου και ξεχώρισα την ήρα από το στάρι.

Γιατί έμαθα να ξαναεμπιστεύομαι το ένστικτό μου.

Γιατί έμαθα ότι άνθρωποι με τα λόγια υπάρχουν πολλοί δίπλα σου αλλά άνθρωποι που χαίρονται με τη χαρά σου πολύ λίγοι κι οτι άνθρωποι που σου φέρθηκαν άσχημα και δεν έδειξαν τη συγγνώμη τους, θα το ξανακάνουν.

Γιατί έμαθα να φεύγω.

Γιατί έμαθα να υπολογίζω τους άλλους και τα συναισθήματα τους όπως είδα ότι έκαναν οι άνθρωποι που ονομάζω φίλους μου κι είδα ότι αυτοί στάθηκαν βράχοι, ενώ όσοι ήταν γύρω μου για τους δικούς τους λόγους απλά εξαφανίστηκαν.

Ότι θα σε βοηθήσει πραγματικά ένας χορτάτος άνθρωπος που δεν θα σου δημιουργήσει υποχρέωση και θα το νιώσεις, οτι ο καθένας έχει τον τρόπο του και πρέπει να τον σέβεσαι κι οτι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι σπουδαίοι.

Μέσα σε αυτό το χρόνο υπήρχαν φορές που είχα πολύ λίγα.. από χρήματα, ανθρώπους, συναισθήματα και φορές που είχα πάρα πολλά.. από απογοήτευση, γέλια, χαρές κι αγάπη. Μέσα σε αυτό το χρόνο πέρασαν άνθρωποι από τη ζωή μου και καταστάσεις άλλαξαν, έμειναν οι αληθινοί κι ως αθεράπευτα ρομαντική, επιλέγω να θυμάμαι τις ωραίες. Γνώρισα καινούριους ανθρώπους και βρέθηκα με παλιούς κι είναι όλοι τους αξιόλογοι. «Δεν είναι περίεργο;» θα αναρωτηθεί κανείς.. Όχι δεν είναι, γιατί μέσα σε αυτό το χρόνο έγινα καλύτερη.

Τόλμησα, εμπιστεύτηκα, βγήκα σωστή. Βγήκα και λάθος αλλά έτσι πάει. Επιλέγω να ελπίζω. Δεν ξέρω που θα με πάει η ζωή αλλά τη ζω καλά, τη διασκεδάζω και την απολαμβάνω. Υπάρχουν άπειρα πράγματα να κάνεις εκεί έξω.. αν ξεκουνηθείς.. Σε αυτό το χρόνο που δεν κάνω τίποτα, έχω κάνει πάρα πολλά.

Ίσως έρχονται μέρες ακόμα πιο δύσκολες, πλησιάζουν άλλωστε και μέρες γιορτινές, ίσως αύριο βρω την εργασία των ονείρων μου. Ένα είναι σίγουρο: όλα δουλειά και αγάπη θέλουν… και γι’ αυτά, 12+1 μήνες ανεργίας μετά, είμαι έτοιμη.

Καλές γιορτές!

[ Μερικές σκέψεις μου για τη χρονιά που πέρασε και δημοσιεύτηκαν στο site του Eternal Radio ]

Αν είσαι σοφός, βρίσκεις τρόπο να μην μπαίνεις σε μάχη.

Όλη μέρα να βρίζεις κι όλη νύχτα να παρακαλάς.. κι αν ακουστούν οι ευχές στο σύμπαν, να μην ξέρεις ποιος εαυτός θα χαμογελάσει, ποιος θα κλάψει και ποιος θα αντιδράσει. Κι αν ακόμη αντιδράσει..

Γιατί έχεις μάθει να βάζεις τα συναισθήματα στον πάγο. Για όταν. 
Έτσι και τότε, τη στιγμή που θα 'ρθει αυτό το όταν, τα αντανακλαστικά σου είναι παγωμένα.
Όμως κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το ένστικτο σου! Δεν ξέρει, δεν ένιωσε, δεν είδε ούτε κι ο δίπλα μπόρεσε να αναγνωρίσει, δεν φτάνει να δει, δεν είδε ποτέ με τα δικά σου μάτια, ούτε ένιωσε με τη δική σου ψυχή.
Νοιάστηκες, αλλά βιάστηκες κιόλας!

Και τώρα πρέπει να ζεις για να ανασαίνεις, γιατί το αμέλησες πολύ καιρό.
Δεν υπάρχει λέξη αντίθετη του φόβου λένε. Την αίσθηση την ξέρεις όμως. 

Αν ήταν πόλεμος θα είχες νικήσει.
Και θα ήσουν ο χαμένος. 

Κυριακές

Όλου του κόσμου οι Κυριακές μαζεμένες σε μία.
Αυτή που δεν έζησες... κι αυτή που όταν την ζούσες δεν την γλεντούσες.
Το 'χουμε αυτό οι άνθρωποι να κολλάμε στα μισά... εκεί ακριβώς που είναι να κάνεις το μπρος ή το μείνε, εκεί κολλάμε.

Οι πιο δύσκολες αποφάσεις είναι οι προφανείς. 
Πάντα ξέρεις το σωστό να κάνεις.  
Πάντα υπάρχει εκείνος ο Άλλος να σου δείξει έναν άλλο τρόπο.

Όσο μεγαλώνω, τόσο σιγουρεύομαι.
Αρκεί το να θες. Πιο πολύ, να ξέρεις οτι το θες.

Ουσία (ες)

Love Letters

Ο έρωτας δεν σβήνει, μόνο καίγεται.

*Καμιά φορά λέξεις ενωμένες από άλλους, εκφράζουν ακριβώς αυτά που έχεις στο μυαλό και στην καρδιά σου. 
Λέξεις άξιες μνείας και αναμετάδοσης. 

Μαζί σαν ένας.

Όνειρα - Πραγματικότητα, 1-0

Από την εκπομπή μου στο Eternal Radio:
http://www.eternal-radio.net/

Γεννήθηκα το ΄76 στη Θεσσαλονίκη, εδώ που όλα είναι ωραία! Πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι έχω ωραία φωνή κι ότι λέω πολλά. Συνδυάζοντας τα με τις μουσικές που λατρεύω, έκανα το ραδιόφωνο πραγματικότητα μου! 
Δεν καπνίζω, δεν πίνω όμως τρώω και τελευταία άρχισα να παίρνω και ζακέτα -κυριολεκτικά και μεταφορικά. Καβούκι κι οχυρό μου είναι οι άνθρωποι που αγαπάω και με αγαπούν κι αν δεν τους το λέω, τους το γράφω σε post-it και blog.
Έχε στο νου σου πως αν μου μιλήσεις την ώρα που ακούω το εκάστοτε αγαπημένο μου κομμάτι, πιθανότατα δεν θα σου δώσω σημασία. Συγγνώμη αλλά όταν το ακούσεις στην εκπομπή θα το ευχαριστηθείς κι εσύ!

Συντονίσου! Κάθε Τετάρτη στις 18:00, κάθε Παρασκευή στις 20:00. 

Έλενα 

Μια εκπομπή που ήρθε να δικαιώσει το τρίπτυχο "live, love and rock'n'roll" μέσα από τραγούδια από τότε που ήμουν παιδί μέχρι τώρα που αρνούμαι να μεγαλώσω. Η "Κοκκινομάλλα" είναι εδώ για να δείξει ότι το ροκ είναι στάση ζωής ακόμη κι αν φοράς ψηλοτάκουνα και σημαίνει κυρίως να τολμάς. Δυνατές μουσικές και ροκ διασκευές που αξίζει να ακούσετε αλλά και μπαλάντες για να εκφράσουν το συναίσθημα που περισσεύει. 



Be there! 





  

3 δεινά, ένας άθλος

Τρία είναι τα δεινά στην όμορφη αυτή ζωή που ζούμε:
Να ξεχάσεις από που έρχεσαι.
Να μετανιώνεις γι αυτά που έκανες
Να αλλάξεις για κάποιον που δεν το εκτιμά.

Δύσκολο, πολύ δύσκολο να επανέλθεις αν πέσεις σε ένα τέτοιο ατόπημα.
Επειδή τίποτα όμως δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να έχεις μάτια, καρδιά και μυαλό ανοιχτά για να μπορέσεις. Θέλει χρόνο, τρόπο και πίστη στον εαυτό σου.


Δεν πρέπει να ξεχνάς από που έρχεσαι.
Είμαστε αυτά που γίναμε μέρα με τη μέρα. Όχι, δεν γεννιόμαστε tabula rasa όπως πολλοί υποστηρίζουν, γεννιόμαστε με χαρακτήρα και συγκεκριμένες ποιότητες. Είμαι κι εγώ της σχολής "ο άνθρωπος δεν αλλάζει" πιστεύω όμως ακράδαντα οτι ο άνθρωπος αλλάζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με το πόσο τον ενδιαφέρει αυτό με το οποίο ασχολείται.Είτε αυτό είναι πράγμα, άνθρωπος, ιδέα τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων και ενθουσιασμού.
Αν ενθουσιαστείς και αυτό που σε ενθουσιάσει, καταφέρει να κρατήσει τον ενδιαφέρον σου τότε προσαρμόζεσαι και όλα πηγαίνουν καλά.
Ωστόσο το αν θα κρατήσει το ενδιαφέρον σου εξαρτάται από το τι κουβαλάς. Τι έχεις περάσει και τι μπορείς να καταλάβεις και να κατανοήσεις από αυτά που σου δίνει ο άλλος. Είναι πολλά αυτά που διαμορφώνουν χαρακτήρα, από τη μάνα μας μέχρι τους φίλους μας κι από το σχολείο μας μέχρι το χρώμα του σπιτιού μας. Κυρίως μας διαμορφώνει η αγάπη που πήραμε και ο τρόπος που σχετιστήκαμε. "Το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις!" λένε. Όταν όμως έχεις να κάνεις με ενήλικες έρχεσαι αντιμέτωπος και με ότι κουβαλάνε.

Δεν πρέπει να μετανιώνεις γι αυτά που έκανες.
Όλα όσα έκανες ήταν αυτά που ήθελες ή αυτά που δεν τόλμησες να μην κάνεις. Ο τρόπος που αντιδρούμε στα πράγματα είναι πάντα η εικόνα και η κατάστασή μας εκείνη τη δεδομένη περίοδο. Ήταν, είτε αυτό που θέλαμε πολύ ακόμη κι ας μη το παραδεχόμασταν ή γνωρίζαμε είτε ο φόβος μας να μην δράσουμε αλλιώς. Από τη μια λοιπόν πεπραγμένο άρα δεν αλλάζει, από την άλλη επιλογή άρα μάθημα. "Το γούσταρα, το έκανα, τέλος." 
Αν αναρωτηθείς ή αν σε πήγε σε λάθος δρόμο, ψάξε να βρεις αν απλά ήταν κάτι τολμηρό που δεν σου "βγήκε" ή αν φοβήθηκες να αντιδράσεις σε κάτι που έπρεπε. 

αλλά κυρίως, δεν πρέπει να αλλάξεις για κάποιον που δεν το εκτιμά

Εδώ δεν έχει λέξεις. 
Να μην αλλάξεις για κάποιον γενικότερα γιατί αυτό που τον τράβηξε σε σένα είναι αυτό που γνώρισε.
Να είσαι ο εαυτός σου σε καλύτερη εκδοχή, να γίνεσαι σοφότερος, γλυκύτερος και πιο αγαπησιάρης αλλά ποτέ, ποτέ μην αφεθείς να παρασυρθείς σε κάτι που δεν είσαι. Να δοκιμάζεις τα πάντα και να κρατάς αυτά που σου ταιριάζουν, όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι από σένα. 
Ιδίως άνθρωποι που δεν σε/το εκτιμούν.

Ένα από τα 7, το χειρότερο.

Τι να την κάνεις την περηφάνια;
Να μη μιλάς και να καίγεσαι, μεγαλύτερη κόλαση δεν υπάρχει.

Και τι κέρδισα γω με την περηφάνια μου που σε παράτησα να αγρυπνάς νύχτες και νύχτες ολάκερες χωρίς να σε βλέπω;
Τίποτα. Κέρδισα μόνο τη φωτιά που φούντωσε μεγαλύτερη μέσα μου.

Εσύ θαρρείς πως ο καιρός μπορεί να γιάνει, και τα ντουβάρια να κρύψουν πίσω τους τον καημό, μα είναι ψέμματα. Σα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο κανείς δεν μπορεί να το βγάλει.


(Ματωμένος Γάμος. Φ. Γκ. Λόρκα.)




* Σε αυτό το μαζί που ονειρεύεσαι

Τώρα είναι η ώρα. Ή αργά.

http://pillowfights.gr/strive_logia/item4642/Μια_αιτία_ένας_λόγος_κι_ένα_απωθημένο

Κι όμως

Στο χρωστάει η ζωή..

Βαριέσαι.
Σιχαίνεσαι.
Σιχαινεσαι τον εαυτό σου και τα ψεύτικα γέλια. Αναγνωρίζεις κάτι που δεν είσαι. Κάτι που ποτέ δν ήσουν και ποτέ δεν θέλησες.

"Εγώ εσένα θέλω" ψιθυριζεις και γίνεται η σκληρότερη τιμωρία σου...

Να τολμάς. Να τολμάς να ονειρεύεσαι... καπως, κάπου, κάποτε όλα θα γίνουν...
Στο χρωστάει η ζωή.

Δυο Τυχεροί άνθρωποι

Μην μπλέξεις μαζί μου.Είμαι κυκλοθυμική,ανυπόμονη,γκρινιάρα και συχνά ανασφαλής.
Μην μπλέξεις μαζί μου δεν θα σου λέω όλη την ώρα γλυκόλογα.
Δεν θα σου πάρω δώρο επειδή κλείσαμε 1,2,3,4.. μήνες.
Δεν θα θέλω να πηγαίνουμε στα πιο “in” μαγαζιά για να μας δουν μαζί.
Δεν θα σου στέλνω μήνυμα 24 ώρες το 24ωρο.
Σου υπόσχομαι όμως οτι θα σκοτώσω μια-μια όλες τις ανασφάλειες σου.
Θα κάνω την κάθε μέρα ξεχωριστή.
Θα σου δώσω οτι αγαπή δεν πήρες από τους φίλους σου,τον πατέρα σου,τον αδερφό σου ή εκείνη την κοπέλα που αγαπήσες αλλά εκείνη σε πρόδωσε.
Τις νύχτες που υποφέρεις θα κάτσω να σου κάνω παρέα μέχρι να ξημερώσει για να μην νιώθεις μοναξιά.
Θα κάνουμε βόλτες σε όλη την πολή άλλοτε με τα πόδια κι άλλοτε με το ποδήλατο-όπως σ'αρέσει-.
Θα βρούμε τη δικιά μας ταράτσα από όπου θα κοιτάμε τα αστέρια κάνοντας ευχές με την ελπίδα ότι μια μέρα θα πραγματοποιηθούν.
Και εγώ θα ξέρω την δική σου κι ας μην στο πω ποτέ.
Κι εσύ θα ξέρεις την δική μου γιατί είμαι ανοιχτό βιβλίο.
Μην μπλέξεις μαζί μου δένομαι εύκολα με ανθρώπους και καταστάσεις.
Μην μπλέξεις μαζί μου,μπορεί να ξεχάσω την ημερομηνία που σε πρωτοσυνάντησα όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που γελάς,το πως με κοιτάς όταν εγώ δεν βλέπω,το αρωμά σου,την μυρωδιά σου,το χρώμα των ματιών σου και τον χτύπο της καρδιάς μου όταν τα κοιτάζω.

Μην μπλέξεις μαζί μου θα με καταστρέψεις,μα σε παρακαλώ έλα να μπλέξουμε...
Από εδώ:  Anthroparia

14/2/2016

Ευχές, μαγεία, υποσχέσεις και πίστη.

Δεν μου αρέσουν αυτοί οί απολογισμοί των ημερών... με κάνουν να θυμάμαι αυτά που δεν τόλμησα να κάνω κι αυτό μάλλον είναι το αδύνατο μου σημείο. Δεν μου αρέσει να μετράω, η ζωή μου δεν είναι νούμερα και αριθμοί να τους κάνω ταμείο.

Αυτοί που μετράνε κι αξίζουν είναι οι άνθρωποι μας.
Αυτοί που μας αγαπάνε και μας φροντίζουν, αυτοί που επιμένουν, αυτοί που μας κάνουν ευτυχισμένους, αυτοί που μας θέλουν στη ζωή τους, αυτοί που μας διεκδικούν.
Αυτοί που ξεκινάνε πάντα με καλή πρόθεση.
Αυτοί που λένε είμαι εδώ και το εννοούν.
Αυτοί που στην αγκαλιά τους χάνεσαι και το νιώθουν, αυτοί που σέβονται το πόσο αφήνεις την ψυχή σου στα χέρια τους οταν σ' αγκαλιάζουν..
Αυτοί που γελάνε δυνατά και χαμογελάνε ήσυχα.
Αυτοί που δεν φοβούνται να εκτεθούν γιατί νομίζω κρύβεις κάτι για το οποίο πιστεύεις οτι είναι λάθος. Τα λάθη είναι όμως που μας πάνε μπροστά κι αυτά οφείλουν να είναι τα καλύτερά μας.
Αυτοί που ξέρουν να δίνουν ευκαιρίες κι αυτοί που ξέρουν να τις παίρνουν πίσω.
Αυτοί που σε δέχονται χωρίς να σε κρίνουν αλλά σε κρίνουν ακόμη κι εφόσον σε έχουν δεχτεί όπως είσαι.
Αυτοί που σου ανοίγουν τα μάτια.
Αυτοί που ξέρουν οτι η αγάπη αρκεί κι οτι η αγάπη δεν αρκεί (κλεμμένο, υιοθετημένο) αλλά αξίζει την προσπάθεια.
Πανω από όλα αυτοί που γουστάρουν το μαζί σου. Μαζί σου παντού, γιατί μόνος που έχει ουσία να πάει κανείς;

Δεν θέλω το 2016 να γίνω καινούρια, θέλω να είμαι καλύτερη. Ούτε θα ξεχάσω τι πέρασα, ούτε θα κάψω όσα έζησα, ένιωσα και υπήρξα στο όνομα μιας ματαιότητας. Θέλω το 2016 να ζω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία γιατι οι άνθρωποι και ο χρόνος είναι το μόνο που δεν μπορείς να σταματήσεις να περάσει.

Θέλω να ζητήσω Συγνώμη σε αυτούς που πλήγωσα στο 2015.
Θέλω να έχω την ευκαιρία να συνεχίσω να λέω Σ' αγαπάω σε αυτούς που αγάπησα πολύ και το είπα το 2015 και σε άλλους τόσους  που ελπίζω θα φέρει το 2016.
Θέλω να κατάλαβω αυτούς τους διαφορετικούς μου και να τους αγαπήσω.

Υπόσχομαι να αρχίσω να μιλάω.
Υπόσχομαι να εκφράζομαι χωρίς φόβο.
Υπόσχομαι να ακούω περισσότερο.

και να είναι από τον άνθρωπο της καρδιάς μας.

Εύχομαι σε όλους μας υγεία, πίστη στο θαύμα κι επιμονή στο όνειρο.

Καλή χρονιά κι αγάπη. Κι όχι μόνο Αγάπη αλλά Όλα στο πολύ τους.