Εξορκισμός από το Θέατρο του Άλλοτε

Πήγαμε, είδαμε, γράψαμε.

Εξορκισμός, από το Θέατρο του Άλλοτε 
στο ιστολόγιο του Eternal Radio

> Από την Έλενα Ζαμζαρά

Η προειδοποίηση υπήρξε. «Το πιο σκοτεινό μας έργο...» 

Σκοτεινό ναι.. πολύ σκοτεινό. Σε καμία περίπτωση όμως σκοταδιστικό. Για μια ακόμη φορά η Βαρβάρα Δουμανίδου και το Θέατρο του Άλλοτε, ανέβασαν τον πήχη πολύ ψηλά σε ένα έργο με πολύ διαφορετικά συναισθήματα από αυτά που είχαμε στις τελευταίες παραστάσεις τους. Η δυσκολία μιας διαδραστικής παράστασης, είναι εν γένει το πόσο συγκεντρωμένος είναι ο κάθε ηθοποιός και πόσο βιώνει το ρόλο του. Στη συγκεκριμένη παράσταση είχαν όλοι τους να αντιμετωπίσουν 30 περίπου ζευγάρια μάτια και κάτι παραπάνω αυτιά, να τους κοιτούν, να τους ακούν με αδηφάγα κακία, με θυμό, με συμπόνοια, με θλίψη, με αγωνία και παρόλα αυτά ούτε μια στιγμή δεν σήκωσαν το βλέμμα. 

Ένα έργο που σε βουλιάζει και σε κλειδώνει πίσω από παράθυρα και πόρτες, σε φέρνει αντιμέτωπο με ένα θέμα ταμπού, ένα θέμα από το σύγχρονο παρελθοντικό μακρινό μέλλον. Αγία Ελληνική Οικογένεια. Μη το δείτε σαν διασκέδαση. Αν είστε γονείς θα θυμώσετε ή θα καυχηθείτε, αν ετοιμάζεστε να γίνετε θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό μάθημα. Σε μιάμιση ώρα ξαναζείς ότι δεν θυμόσουν, βουτάς και συναντάς τους πιο κρυφούς σου δαίμονες ενώ η ανατροπή γίνεται στην τελευταία σκηνή. Αν στην τελευταία σκηνή χαμογελάσετε, θεωρήστε εαυτόν τυχερό. Τυχερό, που ότι καλό υπήρχε το κουβαλήσατε στο Φως.

Αν έπρεπε να γράψω μόνο μια φάση γι’ αυτό το έργο θα ήταν:

«Είμαστε οι Μάνες που μας μεγάλωσαν και γινόμαστε όλα όσα φοβηθήκαμε»

Να πάτε. Τους αξίζει.

> Από τον Γιάννη Μόσχου

Πήγαμε και το είδαμε. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από τα τετριμμένα. Κάτι πολύ ιδιαίτερο. Στο τρέιλερ της παράστασης λέει 

«Αν πιστεύεις, θα τρομάξεις

Αν δεν πιστεύεις θα αναρωτηθείς.»

Ναι, υπήρξαν αρκετές στιγμές που τρόμαζες, αν και ήξερες ότι είναι απλά μια παράσταση.

Που φοβόσουν, που ένιωθες ότι δε μπορεί να συμβαίνουν αυτά. Ήταν όμως απλά μια παράσταση. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ήταν πάρα πολύ καλές. Σου περνούσαν στο μυαλό όλα αυτά τα συναισθήματα που ήθελαν εξαρχής να περάσουν και το πέτυχαν καλά. Φόβος, φρίκη, τρόμος, πανικός αλλά και θυμός, αγανάκτηση. Τα ένιωθες όλα αυτά κατά τη διάρκεια της παράστασης. 

Δεν είχα ξαναδεί διαδραστικό θέατρο. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πολύ. Νιώθεις ότι είσαι και συ πάνω στο σανίδι και παίρνεις μέρος στο έργο. Οι ηθοποιοί είναι ακριβώς δίπλα σου και παίζουν με τη φαντασία σου.

Καθώς τελείωσε το έργο σου βγαίνει αυτόματα ένας αναστεναγμός ανακούφισης. Όπως λέει και η σκηνοθέτης της παράστασης Βαρβάρα Δουμανίδου: ‘’Θα αναστενάξετε από χαρά. Κι αυτός ο αναστεναγμός θα είναι το δικό μας χειροκρότημα.’’

Ανταποδίδουμε και εμείς το χειροκρότημα & σας συγχαίρουμε.

[Κείμενο: Μαρία Ράπτη

Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου

Διανομή:

Μάνα: ‘Ολγα Καλαμάρα

Γιος: Δημήτρης Βασιλειάδης

Κόρη: Βαρβάρα Δουμανίδου

Οικονόμος: Τζώρτζια Βογιατζόγλου

Πάτερ: Στέργιος Κωνσταντζίκης

Παραστάσεις:

24 ,25,26 30 και 31 Μαρτίου 1,2 Απριλίου στις 21:00

Μπενσουσάν Χαν Εδέσσης 6 ('Ανω Λαδάδικα)]