Λόγια

"Μην ακούς τι λέει, κοίτα τι κάνει". 

Μεγάλη αλήθεια! Μα καλά θα μου πείτε, μεγάλωσες και μυαλό δεν έβαλες; μετά από όλα αυτά που πέρασες δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πότε και ποιος σου λέει αλήθεια ή πότε και ποιος θα σε απογοητεύσει ή πότε και ποιος... λίγο από όλα;

Τι να πω.. να είμαι τόσο αφελής κι ευκολόπιστη ή να είμαι από εκείνους τους αθεράπευτα ρομαντικούς που πιστεύουν στην αλλαγή/μεταμέλεια/σοβαρότητα/σταθερότητα - όπως θέλετε πείτε το, στο σημείο εκείνο που ο καθείς αναγνωρίζει τα λάθη του και αλλάζει συμπεριφορά; Ή στην τελική απλά να είμαι ένας κανονικός άνθρωπος που αν θέλει κάτι προσπαθεί για να το έχει ή να το διατηρήσει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει οτι αλλάζω.

Μπορεί το "αλλάζω" να ακούγεται κακό. Δεν είναι σωστό να χάνεις την ταυτότητά σου μέσα στις σχέσεις, ούτε να κάνεις αυτά που θέλουν οι άλλοι για να τα πάτε καλά. Σαφώς πρέπει να παραμένεις ο αυθεντικός "εσύ" με τα όποια στραβά και τα όποια ανάποδα. 

Οφείλεις όμως να γνωρίσεις και τα όρια του Άλλου.. Οφείλεις να εξελίσσεσαι, να γίνεσαι καλύτερος, ομορφότερος παρέα του.. να τον ανεβάσεις αν είσαι ψηλά, να ανέβεις για να τον φτάσεις αν είσαι χαμηλά.. κι ο μόνος τρόπος να το κάνεις αυτό είναι να έχεις μυαλό και καρδιά ανοικτά για να μπορείς να αφουγκραστείς τις ανάγκες του. Δεν μπορείς για παράδειγμα, να λες ψέματα σε έναν άνθρωπο που δίνει και ζητάει ειλικρίνεια, δεν μπορείς να φέρεσαι αδιάφορα σε κάποιον που σου δείχνει καθημερινά το ενδιαφέρον του κι ας του λες οτι τον αγαπάς ή οτι τον θες στη ζωή σου ή οτι είναι σημαντικός για σένα.. πρέπει και να του το δείχνεις... Γιατί οι σχέσεις είναι ένα δούναι και λαβείν. Γιατί όσο και να θέλει αυτός ο Κάποιος να παραμυθιαστεί από λόγια, θα έρθει η στιγμή που θα δει αντικειμενικά τις πράξεις σου, απογυμνωμένες από συναισθήματα, όχι για κανέναν άλλο λόγο επειδή ξαφνικά σε αγαπάει λιγότερο ας πούμε, αλλά επειδή κουράστηκε να απογοητεύεται. Νομίζω το λένε "σεβασμό" όλο αυτό..