Τις τελευταίες μέρες, μόνο για τον έρωτα μπορώ να μιλάω..
Αυτόν τον ανυπέρβλητο έρωτα που σου παίρνει τα μυαλά και σε αποβλακώνει. Αυτόν που σε κάνει να μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο, παρά το αντικείμενο του πόθου σου. Ούτε πότε, ούτε που, ούτε για πόσο.
Είναι πάντα ο έρωτας έτσι..;
Ερωτεύονται όλοι με τον ίδιο τρόπο;
Ναι, θα μου πείτε έχει κι άλλους που ερωτεύονται και χαζεύουν! Τα 16χρονα! και θα έχετε δίκιο μωρέ... αλλά έτσι δεν θα έπρεπε να είναι ο έρωτας; Κάτι ελαφρύ, κάτι που σε κάνει να χαμογελάς, να καρδιοχτυπάς, κάτι που σε κάνει να ζηλεύεις - πράγματα και καταστάσεις και σκέψεις και συναισθήματα που νιώθεις όταν δεν έχουν προλάβει να σε στοιχειώσουν οι άλλοι.. εκείνοι οι κανόνες των μεγάλων... που όταν σε καταφέρνουν τελικά, καταλαβαίνεις οτι έχασες τα μεγαλύτερα συστατικά του έρωτα: το "για πάντα", το "εμείς" και το "μαζί".
Γιατί μαθαίνεις οτι "τίποτα δεν κρατάει για πάντα", οτι "πολλές φορές το *εγώ* πάει πάνω από το *εμείς*" κι οτι "ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος για να μπορεί να αντέξει το μαζί, να μην πιέζεται".
Κι έχεις δύο σχολές: Η μία να λέει "οτι αποκτάται εύκολα είναι εκείνο που αφήνει τη γλύκα του και διαρκεί" και η άλλη να λέει "οτι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο".
Ήμουν της δεύτερης... αλλά κουράστηκα.
Θέλω πολύ τον έρωτα των εφηβικών μου χρόνων κι ας είμαστε δύο ενήλικες! Μπορούμε να ξανασυμπεριφερθούμε σαν παιδιά, μαζί.. μέχρι να ταιριάξουμε τον έρωτά μας στην καθημερινότητα των μεγάλων και να τον ζούμε εκεί!
Έλα, σε θέλω, δες! Σ' αρέσει..!
Wish for me μωρό μου, i'm already here!
Αυτόν τον ανυπέρβλητο έρωτα που σου παίρνει τα μυαλά και σε αποβλακώνει. Αυτόν που σε κάνει να μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο, παρά το αντικείμενο του πόθου σου. Ούτε πότε, ούτε που, ούτε για πόσο.
Είναι πάντα ο έρωτας έτσι..;
Ερωτεύονται όλοι με τον ίδιο τρόπο;
Ναι, θα μου πείτε έχει κι άλλους που ερωτεύονται και χαζεύουν! Τα 16χρονα! και θα έχετε δίκιο μωρέ... αλλά έτσι δεν θα έπρεπε να είναι ο έρωτας; Κάτι ελαφρύ, κάτι που σε κάνει να χαμογελάς, να καρδιοχτυπάς, κάτι που σε κάνει να ζηλεύεις - πράγματα και καταστάσεις και σκέψεις και συναισθήματα που νιώθεις όταν δεν έχουν προλάβει να σε στοιχειώσουν οι άλλοι.. εκείνοι οι κανόνες των μεγάλων... που όταν σε καταφέρνουν τελικά, καταλαβαίνεις οτι έχασες τα μεγαλύτερα συστατικά του έρωτα: το "για πάντα", το "εμείς" και το "μαζί".
Γιατί μαθαίνεις οτι "τίποτα δεν κρατάει για πάντα", οτι "πολλές φορές το *εγώ* πάει πάνω από το *εμείς*" κι οτι "ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος για να μπορεί να αντέξει το μαζί, να μην πιέζεται".
Κι έχεις δύο σχολές: Η μία να λέει "οτι αποκτάται εύκολα είναι εκείνο που αφήνει τη γλύκα του και διαρκεί" και η άλλη να λέει "οτι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο".
Ήμουν της δεύτερης... αλλά κουράστηκα.
Θέλω πολύ τον έρωτα των εφηβικών μου χρόνων κι ας είμαστε δύο ενήλικες! Μπορούμε να ξανασυμπεριφερθούμε σαν παιδιά, μαζί.. μέχρι να ταιριάξουμε τον έρωτά μας στην καθημερινότητα των μεγάλων και να τον ζούμε εκεί!
Έλα, σε θέλω, δες! Σ' αρέσει..!
Wish for me μωρό μου, i'm already here!
Μήπως, όμως, τελικώς, δεν ισχύει τίποτε απ' αυτά, που θέλει να περάσει η μια και η άλλη σχολή; Μήπως, τελικώς, η βασανιστική προσπάθεια παύει να υφίσταται, όταν βρεθεί αυτό που πραγματικά αξίζει; Γιατί δεν θα χρειάζεται προσπάθεια, θα βγαίνει από μόνο του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι όταν λέω "αξίζει", εννοώ την στιγμή που βρίσκεις κάποιον, όπου είστε στην ίδια φάση, με τα ίδια θέλω κι έχετε αποτινάξει πάθη. Έτσι θα τσουλήσει.
*όταν το "πάντα" δεν γίνεται αυτοσκοπός και μαθαίνεις να ρέεις μέσα στην κάθε σου ημέρα και να την ζεις, τότε ίσως αγγίξεις και το πολυπόθητο "για πάντα".
Ακριβώς.. όταν όλα βγαίνουν αβίαστα!
Διαγραφή