Ε λοιπόν, ορίστε.
Αυτό είναι το πρώτο επίσημο άνοιγμα της χρονιάς.
Όμορφο, με χαμόγελο, αισιόδοξο... όπως πρέπει να είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη οι αρχές.
Γιατί, μια αρχή πρέπει να λογίζεται κι αυτή και μη σας τρομάζει η λέξη "πρέπει". Εμένα τουλάχιστον, πλέον δεν με τρομάζει. Έμαθα σιγά σιγά μέσα στη χρονιά που πέρασε να αναγνωρίζω τα "πρέπει" που μπορώ να σηκώσω. Μόνο με αυτά ασχολούμαι, γιατί τα υπόλοιπα, τα "βαριά κι ασήκωτα" δεν με αφορούν. Όχι γιατί αποποιούμαι ευθυνών, όχι καλέ....! αν υπάρχει ένας άνθρωπος σε αυτή τη γη να πει "έφταιξα", αυτός είμαι εγώ. Δεν με αφορούν γιατί, για να είναι "βαριά κι ασήκωτα" σημαίνει πως δεν ήρθε η ώρα να τα αντιμετωπίσω.
Στη χρονιά που έφυγε, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει σε μένα και άλλους πως στη ζωή πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες που δίνουμε.
Ένιωθα πραγματικά σοφή εκείνες τις στιγμές δεν σας το κρύβω, κι ας εξέφραζα απλοικά την ενστικτώδη αντίδραση ενός συνηθισμένου 5χρονου που όταν δεν μπορεί να στήσει τα τουβλάκια του σχηματίζοντας ένα σπίτι, τα στήνει ώστε να σχηματίσει μόνο την αυλή του σπιτιού (ή πιθανότατα το γκαράζ του στις τσιμεντένιες εποχές που ζούμε... )
Στην καινούρια χρονιά εύχομαι:
να επιλέξουμε να παλεύουμε για:
- τα σημαντικά για εμάς: είμαστε μοναδικοί και δεδομένοι. Κλισεδάκι από τα λίγα αλλά τόσο αληθινό. Οτι κάτι είναι σημαντικό για πολλούς, δε σημαίνει ότι είναι σημαντικό και για εμάς κι αυτό ισχύει και αντίστροφα
- αυτά που μας πονάνε: είναι αυτά που ο "κόσμος" γύρω μας, μπορεί να μη βλέπει, αλλά εμείς ξέρουμε τι και πόσο μας πονάει και ποια πληγή πρέπει να γιατρέψουμε πρώτα
- αυτά που μετράνε: είναι αυτά -άνθρωποι, καταστάσεις, θέσεις, στιγμές- που στη σκέψη να μην υπάρχουν στη ζωή μας, νιώθουμε μισοί και δεν βρίσκουμε κάτι να καλύψει το κενό τους
να μάθουμε να στηρίζουμε τις επιλογές μας έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα για κάτι τέτοιο. Ας έχουμε καλού κακού και κανένα εναλλακτικό σχέδιο στο μυαλό μας, δεν είν' κακό!
να μη ρίχνουμε τα στανταρτ και τον εαυτό μας χαμηλά αλλά να επιλέξουμε να δώσουμε ένα περιθώριο μπας κι ο "άλλος" στη ζωή μας, αξίζει μικρές υποχωρήσεις..
*Τα άστρα λένε πως το 2013 χωρίζεται στα δύο: ότι προλάβουμε και σπείρουμε μέχρι τον Ιούνιο, μετά θερίζουμε. Και πως σε καμία περίπτωση δεν θα θυμίζει το 2012. Αν αυτό δεν είναι εξέλιξη, τότε τι είναι?! Ας τα συμβουλευτούμε, δεν είναι ανάγκη να τα ασπαζόμαστε, οποιαδήποτε βοήθεια είναι καλοδεχούμενη.
Καλή χρονιά!!!
Με υγεία και 2013 μικρά προσωπικά θαύματα...!!!
Αυτό είναι το πρώτο επίσημο άνοιγμα της χρονιάς.
Όμορφο, με χαμόγελο, αισιόδοξο... όπως πρέπει να είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη οι αρχές.
Γιατί, μια αρχή πρέπει να λογίζεται κι αυτή και μη σας τρομάζει η λέξη "πρέπει". Εμένα τουλάχιστον, πλέον δεν με τρομάζει. Έμαθα σιγά σιγά μέσα στη χρονιά που πέρασε να αναγνωρίζω τα "πρέπει" που μπορώ να σηκώσω. Μόνο με αυτά ασχολούμαι, γιατί τα υπόλοιπα, τα "βαριά κι ασήκωτα" δεν με αφορούν. Όχι γιατί αποποιούμαι ευθυνών, όχι καλέ....! αν υπάρχει ένας άνθρωπος σε αυτή τη γη να πει "έφταιξα", αυτός είμαι εγώ. Δεν με αφορούν γιατί, για να είναι "βαριά κι ασήκωτα" σημαίνει πως δεν ήρθε η ώρα να τα αντιμετωπίσω.
Στη χρονιά που έφυγε, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει σε μένα και άλλους πως στη ζωή πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες που δίνουμε.
Ένιωθα πραγματικά σοφή εκείνες τις στιγμές δεν σας το κρύβω, κι ας εξέφραζα απλοικά την ενστικτώδη αντίδραση ενός συνηθισμένου 5χρονου που όταν δεν μπορεί να στήσει τα τουβλάκια του σχηματίζοντας ένα σπίτι, τα στήνει ώστε να σχηματίσει μόνο την αυλή του σπιτιού (ή πιθανότατα το γκαράζ του στις τσιμεντένιες εποχές που ζούμε... )
Στην καινούρια χρονιά εύχομαι:
να επιλέξουμε να παλεύουμε για:
- τα σημαντικά για εμάς: είμαστε μοναδικοί και δεδομένοι. Κλισεδάκι από τα λίγα αλλά τόσο αληθινό. Οτι κάτι είναι σημαντικό για πολλούς, δε σημαίνει ότι είναι σημαντικό και για εμάς κι αυτό ισχύει και αντίστροφα
- αυτά που μας πονάνε: είναι αυτά που ο "κόσμος" γύρω μας, μπορεί να μη βλέπει, αλλά εμείς ξέρουμε τι και πόσο μας πονάει και ποια πληγή πρέπει να γιατρέψουμε πρώτα
- αυτά που μετράνε: είναι αυτά -άνθρωποι, καταστάσεις, θέσεις, στιγμές- που στη σκέψη να μην υπάρχουν στη ζωή μας, νιώθουμε μισοί και δεν βρίσκουμε κάτι να καλύψει το κενό τους
να μάθουμε να στηρίζουμε τις επιλογές μας έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα για κάτι τέτοιο. Ας έχουμε καλού κακού και κανένα εναλλακτικό σχέδιο στο μυαλό μας, δεν είν' κακό!
να μη ρίχνουμε τα στανταρτ και τον εαυτό μας χαμηλά αλλά να επιλέξουμε να δώσουμε ένα περιθώριο μπας κι ο "άλλος" στη ζωή μας, αξίζει μικρές υποχωρήσεις..
*Τα άστρα λένε πως το 2013 χωρίζεται στα δύο: ότι προλάβουμε και σπείρουμε μέχρι τον Ιούνιο, μετά θερίζουμε. Και πως σε καμία περίπτωση δεν θα θυμίζει το 2012. Αν αυτό δεν είναι εξέλιξη, τότε τι είναι?! Ας τα συμβουλευτούμε, δεν είναι ανάγκη να τα ασπαζόμαστε, οποιαδήποτε βοήθεια είναι καλοδεχούμενη.
Καλή χρονιά!!!
Με υγεία και 2013 μικρά προσωπικά θαύματα...!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.