Χτες
"Είναι φορές" μου λέγανε οι άλλοι, "που για να σκεφτείς κάτι καινούριο, πρέπει να διώξεις αυτό που έχεις ήδη μέσα στο μυαλό σου."
Δεν το καταλάβαινα τότε, δυσκολεύομαι ακόμη να το κατανοήσω. Πάντα είχα πολλά στο μυαλό μου. Δεν μου ήταν δύσκολο να σκέφτομαι διάφορα και διαφορετικά μεταξύ τους. Δεν θεωρούσα οτι μοιραζόμουν, ούτε οτι αναλωνόμουν σε αυτά τα τόσο ανόμοια...
Τώρα τελευταία δε μου πάει καλά το project. Ή για να μην είμαι άδικη, όχι πλέον.
Μεγαλώνω? Σοβαρεύω? Κουράστηκα? Τα έκανα όλα κι από λίγο και τώρα ξαφνικά η ζωή, μου δείχνει οτι είναι καιρός να αφοσιωθώ σε συγκεκριμένα θέματα? και πως μπορώ εγώ να διαλέξω ποιο είναι το σημαντικό στη ζωή μου?
Μα.. αν δεν ξέρω εγώ να κρίνω τα σημαντικά για μένα, ποιος θα το κάνει? Ποιος αποφασίζει τι είναι σημαντικό και τι όχι..
Επομένως, αυτό είναι η ουσία. Να βρω τα σημαντικά, να βάλω προτεραιότητες και να σταματήσω να ασχολούμαι με τα ανούσια, τα μικρά. Μωρέ όμως, από δω το φέρνω, από κει το πάω, τα σημαντικά μου ξέρω ποια είναι: είναι το παιδί μου, είναι οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, η δουλειά μου. Είναι οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, το γέλιο μου, το δάκρυ μου, η χαρά μου.
"Δεν πρέπει οι άλλοι να σε προσδιορίζουν" μου λένε. "Όχι, δεν πρέπει" συμφωνώ κι εγώ. "Δεν πρέπει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι για να αρέσεις στους άλλους Μα εγώ, είμαι σημαντική για μένα. [...]
Σήμερα
[...] Τόσος θυμός. Τόσος θυμός, τόση απογοήτευση. Τόσες σκέψεις, τόσα συναισθήματα που κατακλύζουν το μυαλό και δεν σε αφήνουν να σκεφτείς καθαρά.
Και ξαφνικά η εικόνα προβάλλει ολοκάθαρη μπροστά σου: όλα όσα πίστευες είναι σωστά, όλα όσα φανταζόσουν είναι αλήθεια. Υπάρχει και ο/η Άλλος/η και του δίνεις αξία. Και σε προσδιορίζει. Και σε ορίζει. Κι είναι αμφίδρομο.
Ναι αλλά όχι.
Ίσως αλλά μάλλον.
Θέλω αλλά δεν μπορώ.
Θα μπορούσα αλλά δεν θα ήθελα. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια πιθανόν. Δεν θα ήθελα.
* ανάμεσα στο "χτες" και στο "σήμερα" μεσολάβησε ένας μεγάλος καυγάς που πάτησε πάνω στις μη ολοκληρωμένες σκέψεις του "χτες" και δημιούργησε τα λόγια του "σήμερα". θα φυλάξω αυτόν το θυμό του "σήμερα" για να τον εκμεταλλευτώ σε άλλη εξομολόγηση [...]
"Είναι φορές" μου λέγανε οι άλλοι, "που για να σκεφτείς κάτι καινούριο, πρέπει να διώξεις αυτό που έχεις ήδη μέσα στο μυαλό σου."
Δεν το καταλάβαινα τότε, δυσκολεύομαι ακόμη να το κατανοήσω. Πάντα είχα πολλά στο μυαλό μου. Δεν μου ήταν δύσκολο να σκέφτομαι διάφορα και διαφορετικά μεταξύ τους. Δεν θεωρούσα οτι μοιραζόμουν, ούτε οτι αναλωνόμουν σε αυτά τα τόσο ανόμοια...
Τώρα τελευταία δε μου πάει καλά το project. Ή για να μην είμαι άδικη, όχι πλέον.
Μεγαλώνω? Σοβαρεύω? Κουράστηκα? Τα έκανα όλα κι από λίγο και τώρα ξαφνικά η ζωή, μου δείχνει οτι είναι καιρός να αφοσιωθώ σε συγκεκριμένα θέματα? και πως μπορώ εγώ να διαλέξω ποιο είναι το σημαντικό στη ζωή μου?
Μα.. αν δεν ξέρω εγώ να κρίνω τα σημαντικά για μένα, ποιος θα το κάνει? Ποιος αποφασίζει τι είναι σημαντικό και τι όχι..
Επομένως, αυτό είναι η ουσία. Να βρω τα σημαντικά, να βάλω προτεραιότητες και να σταματήσω να ασχολούμαι με τα ανούσια, τα μικρά. Μωρέ όμως, από δω το φέρνω, από κει το πάω, τα σημαντικά μου ξέρω ποια είναι: είναι το παιδί μου, είναι οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, η δουλειά μου. Είναι οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, το γέλιο μου, το δάκρυ μου, η χαρά μου.
"Δεν πρέπει οι άλλοι να σε προσδιορίζουν" μου λένε. "Όχι, δεν πρέπει" συμφωνώ κι εγώ. "Δεν πρέπει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι για να αρέσεις στους άλλους Μα εγώ, είμαι σημαντική για μένα. [...]
Σήμερα
[...] Τόσος θυμός. Τόσος θυμός, τόση απογοήτευση. Τόσες σκέψεις, τόσα συναισθήματα που κατακλύζουν το μυαλό και δεν σε αφήνουν να σκεφτείς καθαρά.
Και ξαφνικά η εικόνα προβάλλει ολοκάθαρη μπροστά σου: όλα όσα πίστευες είναι σωστά, όλα όσα φανταζόσουν είναι αλήθεια. Υπάρχει και ο/η Άλλος/η και του δίνεις αξία. Και σε προσδιορίζει. Και σε ορίζει. Κι είναι αμφίδρομο.
Ναι αλλά όχι.
Ίσως αλλά μάλλον.
Θέλω αλλά δεν μπορώ.
Θα μπορούσα αλλά δεν θα ήθελα. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια πιθανόν. Δεν θα ήθελα.
* ανάμεσα στο "χτες" και στο "σήμερα" μεσολάβησε ένας μεγάλος καυγάς που πάτησε πάνω στις μη ολοκληρωμένες σκέψεις του "χτες" και δημιούργησε τα λόγια του "σήμερα". θα φυλάξω αυτόν το θυμό του "σήμερα" για να τον εκμεταλλευτώ σε άλλη εξομολόγηση [...]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.