Γιατί

Γιατί φεύγουν οι άνθρωποι..;

Πάρε δυο κόκκινα φιλιά να 'χεις μαζί σου κοριτσάκι μου

και να θυμάσαι πως σ'αγαπώ 

Διλλήματα

Τι είναι προτιμότερο: να μιλάς ή να ακούς?
Τι θες να κάνω, να μιλήσω ή να ακούσω?
Να κάνω αυτό που θέλω ή να κάνω αυτό που πρέπει?

Θα κάνω αυτό που νιώθω.-

Χτες [...] σήμερα

Χτες
"Είναι φορές" μου λέγανε οι άλλοι, "που για να σκεφτείς κάτι καινούριο, πρέπει να διώξεις αυτό που έχεις ήδη μέσα στο μυαλό σου."
Δεν το καταλάβαινα τότε, δυσκολεύομαι ακόμη να το κατανοήσω. Πάντα είχα πολλά στο μυαλό μου. Δεν μου ήταν δύσκολο να σκέφτομαι διάφορα και διαφορετικά μεταξύ τους. Δεν θεωρούσα οτι μοιραζόμουν, ούτε οτι αναλωνόμουν σε αυτά τα τόσο ανόμοια... 
Τώρα τελευταία δε μου πάει καλά το project. Ή για να μην είμαι άδικη, όχι πλέον. 
Μεγαλώνω? Σοβαρεύω? Κουράστηκα? Τα έκανα όλα κι από λίγο και τώρα ξαφνικά η ζωή, μου δείχνει οτι είναι καιρός να αφοσιωθώ σε συγκεκριμένα θέματα? και πως μπορώ εγώ να διαλέξω ποιο είναι το σημαντικό στη ζωή μου? 
Μα.. αν δεν ξέρω εγώ να κρίνω τα σημαντικά για μένα, ποιος θα το κάνει? Ποιος αποφασίζει τι είναι σημαντικό και τι όχι.. 
Επομένως, αυτό είναι η ουσία. Να βρω τα σημαντικά, να βάλω προτεραιότητες και να σταματήσω να ασχολούμαι με τα ανούσια, τα μικρά. Μωρέ όμως, από δω το φέρνω, από κει το πάω, τα σημαντικά μου ξέρω ποια είναι: είναι το παιδί μου, είναι οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, η δουλειά μου. Είναι οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, το γέλιο μου, το δάκρυ μου, η χαρά μου. 
"Δεν πρέπει οι άλλοι να σε προσδιορίζουν" μου λένε. "Όχι, δεν πρέπει" συμφωνώ κι εγώ. "Δεν πρέπει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι για να αρέσεις στους άλλους Μα εγώ, είμαι σημαντική για μένα. [...] 



Σήμερα
[...] Τόσος θυμός. Τόσος θυμός, τόση απογοήτευση. Τόσες σκέψεις, τόσα συναισθήματα που κατακλύζουν το μυαλό και δεν σε αφήνουν να σκεφτείς καθαρά. 
Και ξαφνικά η εικόνα προβάλλει ολοκάθαρη μπροστά σου: όλα όσα πίστευες είναι σωστά, όλα όσα φανταζόσουν είναι αλήθεια. Υπάρχει και ο/η Άλλος/η και του δίνεις αξία. Και σε προσδιορίζει. Και σε ορίζει. Κι είναι αμφίδρομο.
Ναι αλλά όχι.
Ίσως αλλά μάλλον.
Θέλω αλλά δεν μπορώ.
Θα μπορούσα αλλά δεν θα ήθελα. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια πιθανόν. Δεν θα ήθελα.

* ανάμεσα στο "χτες" και στο "σήμερα" μεσολάβησε ένας μεγάλος καυγάς που πάτησε πάνω στις μη ολοκληρωμένες σκέψεις του "χτες" και δημιούργησε τα λόγια του "σήμερα". θα φυλάξω αυτόν το θυμό του "σήμερα" για να τον εκμεταλλευτώ σε άλλη εξομολόγηση [...]

Στάσις

Στάσις εμπορίου, στάσις εργασίας, στάσις ζωής.

Τι είναι αυτό που κάθε φορά σε σταματάει? 
Τι είναι αυτό που κάθε φορά σε προκαλεί να πας μπροστά, να συνεχίσεις, να μη σταματήσεις? 
Τι είναι αυτό που σε εμψυχώνει αν απογοητευτείς, τι θα σε αποθάρρυνε από το να μη κολλήσεις πουθενά?

Αυτοί που είναι δίπλα σου?
Αυτοί που δεν είναι?
Πρέπει να χρειάζεσαι, να έχεις κάποιον μαζί σου σε ότι κάνεις? 
Τι είμαστε, μήπως φτιαγμένοι για να βαδίζουμε μαζί ή μόνοι? 

Ένας σύγχρονος Οδυσσέας λέει "ένα όνειρο είναι μονάχα ένα όνειρο. Ένας στόχος είναι ένα όνειρο με σχέδιο και προθεσμία".

Τι περιμένεις λοιπόν και δεν κάνεις στόχους τα όνειρά σου? 

...

Έλα μωρέ... πες μου αυτό που θέλεις να μου πεις, μίλα μου...
Τι σημασία έχει να νιώθεις και να μη το λες? Τι σημασία έχει να νιώθεις και να μη το μάθει ο άλλος?
Μίλα, πες τα όπως τα έχεις στο μυαλό σου. 
Μίλα κι εγώ τα ίδια μπορεί να σκέφτομαι... κι εγώ κι ο οποιοσδήποτε. 

Χωρίς τίτλο

Κάποια στιγμή έρχεται η μέρα που κάνεις μια κίνηση ματ κι αφήνεις τον άλλο να σε χαζεύει.

Μετάνιωσες? Δε το λες.
Δε μετάνιωσες? Δε το λες.
Ανυπομονείς να δεις τι θα γίνει παρακάτω?  Κάθεσαι χαλαρά στον καναπέ σου. Ή εκτονώνεις την ανυπομονησία σου στο γυμναστήριο σου. Ή στο χόμπυ σου. Ή στο φαγητό. Ή στο ποτό (που δεν τα συστήνω)

Ανυπομονησία όμως...? Γιατί? Αφού ήξερες τι θα συμβεί...
Μήπως σε διέψευσαν? Μήπως τα πράγματα ήρθαν αλλιώς από ότι περίμενες να έρθουν? Μήπως κάποιος άλλα σου λέει κι άλλα εννοεί? 
Μήπως μετάνιωσε?
Μήπως δειλιάζει, μήπως φοβάται?

Μη σε νοιάζει μωρό μου, τίποτα δεν μένει κρυφό, η αλήθεια πάντα λάμπει... άσε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του και μη βιάζεσαι.. κοίτα... 

Μη το ξεχνάς!!!

Να μιλήσουμε για... αποφάσεις?

Πόσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος όταν παίρνει μια απόφαση? 
Μια φίλη μου λέει πως οτιδήποτε κάνεις στη ζωή σου πρέπει να το υπο-στηρίζεις. Και με λόγια και με πράξεις και με επιχειρήματα...
Όμως.. παίρνεις μια απόφαση πάντα με γνώμονα τις καταστάσεις, τους άλλους γύρω σου και τον ίδιο σου τον εαυτό, τη δεδομένη χρονική στιγμή, υπό τις δεδομένες συνθήκες. Αλλά οι άνθρωποι, και οι καταστάσεις ενίοτε, αλλάζουν και σε αφήνουν εκτεθειμένο.. Και μπορεί εσύ να έχεις κάνει ολόκληρο πλάνο για τις συνέπειες της απόφασης σου, να έχεις σκεφτεί ίσως και 1000 εναλλακτικές για να αντιμετωπίσεις ο,τι πάει στραβά και πάλι να φτάνεις σε ένα σημείο να λες "μα τι σκεφτόμουν όταν έπαιρνα αυτή την απόφαση...?"

Στον αντίποδα θα μου πείτε "ε δεν μπορείς να προβλέψεις τα πάντα.." Ναι δεν μπορείς, θα συμφωνήσω. Τα πάντα δεν μπορείς, τον εαυτό σου όμως δεν οφείλεις να τον προβλέψεις? 


Εύχομαι σε όσους παίρνουν αποφάσεις αυτές τις μέρες, να το κάνουν συνειδητοποιημένα κι ώριμα.  Ας ρισκάρουν να χάσουν κι ένα κομμάτι του εαυτού τους. No pain, no gain dude...

Γιορτή!

Θέλω να γιορτάσω! Ναι! Είναι γιορτή!!

Such a beautiful day...!!! 

:D

Σιωπές

Μιλάνε οι σιωπές?
Έμαθες να ακούς αυτά που σου λέει η δική μου...? 


Γιατί στο λέω  

Μη φοβηθείς τ'ανείπωτα μα λέξεις καν' τις σκέψεις

Κύκλοι

΄"Κύκλους, κάνω κύκλους... γιατί εσένα θέλω μόνο... και σε τοίχους γράφω στίχους τα σημάδια μου να δεις να βρεις το δρόμο..." λέει ένα μοδάτο τραγουδάκι που μ'αρέσει πολύ!! 

Αλλά κοίτα να δεις τώρα τι παίζει φίλε μου.... ναι, εσένα θέλω μόνο (τον εκάστοτε "εσένα") αλλά όντως γράφω στίχους/ κάνω post/ ανεβάζω εικόνες/ ανανεώνω status και retweetαρω  πάνω σε "τοίχους" twiters και λοιπά socialmediaκα είδη  ( δενξέρωπωςτολέτεεσείςεδώστοελλάντα/εμείςεκείέτσιτολέμε )  
Αχ αδόκιμοι οι όροι μου απόψε αλλά πως να τα περιγράψω πως, όλα αυτά με το πτωχό μου λεξιλόγιο, που έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας όπως ακριβώς ήρθαν.. :/

Λοιπόν εγώ το έσβησα το fb. 
Γιατί δεν έχω μαγαζί ή πραμάτεια ή δουλειά ή ιδέες να διαφημίσω και τον εαυτό μου λέω να τον κρατήσω λίγο ακόμη στη σκιά... Δεν θα με βρίσκει κάποιος στο fb και δεν θα αφήνω πια σημάδια στους εκεί τοίχους... θα πρέπει να σηκώσει το τηλέφωνο και να μου κλείσει ραντεβού.. Εννοείται οτι το ίδιο θα πρέπει να κάνω κι εγώ! 
Καλό ε? Καλό!  
Καλό... 
Θα φανεί...
Στο χειροκρότημα!

* αυτό το πράγμα που γι άλλο θέμα ξεκινάω να γράψω κι άλλο θέμα καταλήγω να δημοσιεύω κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει!! - χιτάκι κλεμμένο από μια "φεισμπουκική" σελίδα!! 
Ε, συγχωρήστε μου την αναλαμπή, που θα πάει κάποτε θα κλείσει κι αυτός ο κύκλος..!! :)   

Ζήσε

Ναι μωρέ. Να ζήσεις! Να ζήσεις καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι...!
Αρκεί να ξέρεις ποιο είναι αυτό. Ποιο παραμύθι θα σε ταίσει, ποιο θα σε προικίσει, ποιο θα σε πάει μπροστά. Μπορεί να είναι για όλους ίδιο? Μπορεί να είναι για κανέναν όμοιο? Μπα...  δε νομίζω. 
Άρα το παν, είναι να βρεις ποιο είναι το παραμύθι σου. 
Που το βρίσκουν αυτό? Πως? Ξέρει κανείς να τη διαδικασία να μας τη δείξει? 

Μια φράση επίσης, λέει: "Κοίτα εκεί που θες να πας γιατί αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς". Το κακό έγκειται μάλλον στο οτι δεν ξέρω που θέλω να πάω. Ή για να το θέσω αλλιώς, θα μπορούσε αυτό που κοιτάω να είναι όντως εκεί που θέλω να πάω. Όχι..? 

Δεδομένου οτι βλέπω τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου ροζ ενώ μάλλον δεεεεν είναι...  μήπως πρέπει τελικά να αγοράσω ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά..? 
Μήπως...? 

Erofili synopsis

Πω πω πω.
Τι να πω γι αυτήν την παράσταση... Νομίζω ότι και να πω θα είναι λίγο. 
3 γυναίκες βαστούν τους ρόλους σε ένα έργο διαχρονικό, μια ιστορία αγάπης, γνωστή, παλιά, την Ερωφίλη του Χορτάτση. 
Μια παράσταση παιγμένη σε κρητική λαλιά - τι ευχάριστη έκπληξη!, μια σύνοψις αληθινή. 

Που να σταθώ? 
Να σταθώ στη σκηνοθεσία? Άψογη. Αφαιρετικό σκηνικό, σε κάνει να εστιάζεις στο πόσο αβίαστα παίρνουν τη θέση τους οι πρωταγωνιστές κάθε λεπτό της παράστασης.
Να σταθώ στο φωτισμό? Σε καθηλώνει, κρύβοντας τις ηθοποιούς στη σκιά, αφήνοντας σε να δεις μόνο αυτό που επιλέγει η καθεμία να σου παρουσιάσει. Κυρίως τη σκοτεινή τους πλευρά.
Να σταθώ στις ερμηνείες? Που να βρω τις λέξεις? Τέτοια πλαστικότητα σωμάτων, δεν μπορεί παρά να είναι ταλέντο. Τέτοια απόδοση χαρακτήρων δεν μπορεί να οφείλεται μόνο στη μελέτη του ρόλου. 

Δε θέλω να πω περισσότερα. Δε θέλω να προιδεάσω κανέναν τι θα δει. Θεωρώ οτι είναι η καλύτερη παράσταση που έχω δει μέχρι τώρα.

Τρεις γυναίκες επί  σκηνής – Τρεις μάσκες – Τρεις συγκλονιστικές ερμηνείες

Άνθρωποι που απαγορεύεται να ερωτευτούν, πάθος, ύβρις και η εξουσία που διαχρονικά καταχράται τη δύναμή της και μένει ατιμώρητη.

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία – Σκηνικό:   Σίμος Κακάλας

Εξεργασία Κειμένου – Διασκευή:   Έλενα Μαυρίδου

Μουσική:   Νίκος Βελιώτης

Μάσκες:   Μάρθα Φωκά

Σχεδιασμός Φωτισμού:  Περικλής Μαθιέλλης

Σχεδιασμός Ήχου:   Γιώργος Μαυρίδης

Βοηθός Σκηνοθέτη:   Δημήτρης Καλακίδης

Voice training:   Αθηνά Τρέβλια

Σύμβουλος – Φιλόλογος:   Ναταλία Δεληγιαννάκη

Διεύθυνση Παραγωγής:   Στέλα Τενεκετζή 

Παίζουν οι ηθοποιοί   Δήμητρα Κούζα, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Έλενα Μαυρίδου

Όλα αυτά, στο θέατρο Αυλαία που συνεχίζει να μας εκπλήσσει φιλοξενώντας και μία άλλη παράσταση για την οποία είχα μιλήσει προ καιρού, σε αυτό το κείμενο!.  
Είναι η παράσταση "Ένας Ουρανός με Αστέρια", τα είπαμε τότε, τα αναλύσαμε, μην επαναλαμβανόμαστε. Οκ, erofili synopsis δεν είναι αλλά είναι εθελοντική και τέτοιες δράσεις πρέπει να τις στηρίζουμε. 

Θα παίζεται από την Παρασκευή 11/1 και για 6 παραστάσεις Π-Σ-Κ δηλαδή: 
Παρασκευή 11 και  18/1
Σάββατο 12 και 19/1
και Κυριακή 13 και 20/1. 

Πρώτη επίσημη

Ε λοιπόν, ορίστε. 
Αυτό είναι το πρώτο επίσημο άνοιγμα της χρονιάς. 

Όμορφο, με χαμόγελο, αισιόδοξο... όπως πρέπει να είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη οι αρχές.
Γιατί, μια αρχή πρέπει να λογίζεται κι αυτή και μη σας τρομάζει η λέξη "πρέπει". Εμένα τουλάχιστον, πλέον δεν με τρομάζει. Έμαθα σιγά σιγά μέσα στη χρονιά που πέρασε να αναγνωρίζω τα "πρέπει" που μπορώ να σηκώσω. Μόνο με αυτά ασχολούμαι, γιατί τα υπόλοιπα, τα "βαριά κι ασήκωτα" δεν με αφορούν. Όχι γιατί αποποιούμαι ευθυνών, όχι καλέ....! αν υπάρχει ένας άνθρωπος σε αυτή τη γη να πει "έφταιξα", αυτός είμαι εγώ. Δεν με αφορούν γιατί, για να είναι "βαριά κι ασήκωτα" σημαίνει πως δεν ήρθε η ώρα να τα αντιμετωπίσω. 

Στη χρονιά που έφυγε, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει σε μένα και άλλους πως στη ζωή πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες που δίνουμε. 
Ένιωθα πραγματικά σοφή εκείνες τις στιγμές δεν σας το κρύβω, κι ας εξέφραζα απλοικά την ενστικτώδη αντίδραση ενός συνηθισμένου 5χρονου που όταν δεν μπορεί να στήσει τα τουβλάκια του σχηματίζοντας ένα σπίτι, τα στήνει ώστε να σχηματίσει μόνο την αυλή του σπιτιού  (ή πιθανότατα το γκαράζ του στις τσιμεντένιες εποχές που ζούμε... ) 

Στην καινούρια χρονιά εύχομαι:
να επιλέξουμε να παλεύουμε για:
- τα σημαντικά για εμάς: είμαστε μοναδικοί και δεδομένοι. Κλισεδάκι από τα λίγα αλλά τόσο αληθινό. Οτι κάτι είναι σημαντικό για πολλούς, δε σημαίνει ότι είναι σημαντικό και για εμάς κι αυτό  ισχύει και αντίστροφα  
- αυτά που μας πονάνε: είναι αυτά που ο "κόσμος" γύρω μας, μπορεί να μη βλέπει, αλλά εμείς ξέρουμε τι και πόσο μας πονάει και ποια πληγή πρέπει να γιατρέψουμε πρώτα
- αυτά που μετράνε: είναι αυτά -άνθρωποι, καταστάσεις, θέσεις, στιγμές- που στη σκέψη να μην υπάρχουν στη ζωή μας, νιώθουμε μισοί και δεν βρίσκουμε κάτι να καλύψει το κενό τους 

να μάθουμε να στηρίζουμε τις επιλογές μας έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα για κάτι τέτοιο. Ας έχουμε καλού κακού και κανένα εναλλακτικό σχέδιο στο μυαλό μας, δεν είν' κακό!

να μη ρίχνουμε τα στανταρτ και τον εαυτό μας χαμηλά αλλά να επιλέξουμε να δώσουμε ένα περιθώριο μπας κι ο "άλλος" στη ζωή μας, αξίζει μικρές υποχωρήσεις.. 


*Τα άστρα λένε πως το 2013 χωρίζεται στα δύο: ότι προλάβουμε και σπείρουμε μέχρι τον Ιούνιο, μετά θερίζουμε. Και πως σε καμία περίπτωση δεν θα θυμίζει το 2012. Αν αυτό δεν είναι εξέλιξη, τότε τι είναι?! Ας τα συμβουλευτούμε, δεν είναι ανάγκη να τα ασπαζόμαστε, οποιαδήποτε βοήθεια είναι καλοδεχούμενη. 

Καλή χρονιά!!! 
Με υγεία και 2013 μικρά προσωπικά θαύματα...!!!

Μεγάλα λόγια

Γύρισε πίσω - Αmmos

Όσο με έχανα για να είμαι μαζί σου, τόσο με χάνω τώρα που δεν είμαστε μαζί.





* δεν είναι το ορίτζιναλ πρώτο κείμενο της χρονιάς, το υπόσχομαι. Είναι απλά η αλήθεια μου αυτή τη στιγμή. 

Καλή χρονιά!!