[...] Όχι! Κατάλαβε με! Αυτό πρέπει να στο πω!
Κάποιοι άνθρωποι θα έπρεπε να βρίσκονται μαζί.
Να ζούνε μαζί. Να φωνάζουν μαζί. Να γελάνε μαζί. Να θυμώνουν μαζί. Να καυγαδίζουν μεταξύ τους, Αγάπη μου και όχι με τους διπλανούς τους, επειδή δεν βρίσκονται ο ένας κοντά στον άλλον για να τσακωθούν και να τσαλακωθούν.
Να λένε Χρόνια Πολλά κοιτώντας ο ένας τα μάτια του άλλου. Αγγίζοντας τα χείλη του. Νιώθοντας την ανάσα τους να κόβεται. Να κλαίνε μαζί. Να πονάνε μαζί. Να φοβούνται μαζί. Να γερνάνε μαζί.
Όχι, Αγάπη μου! Χρόνια Πολλά που λέγονται σε σύρματα και σε οθόνες συσκευών, δεν είναι χάδια. Δεν είναι φιλιά. Δεν κάνουν έρωτα, Δεν σε εξαφανίζουν στο χώμα του άλλου. Δεν σε ποτίζουν στην Γη του. Δεν σε κολλάνε στην ρίζα του. Σε ακυρώνουν.
Όχι, Αγάπη μου! Χρόνια Πολλά που λέγονται σε σύρματα και σε οθόνες συσκευών, δεν είναι χάδια. Δεν είναι φιλιά. Δεν κάνουν έρωτα, Δεν σε εξαφανίζουν στο χώμα του άλλου. Δεν σε ποτίζουν στην Γη του. Δεν σε κολλάνε στην ρίζα του. Σε ακυρώνουν.
Κάποιοι άνθρωποι θα έπρεπε να λιώνουν μαζί και ας κρατούσε αυτό, όσο του ήταν γραμμένο να κρατήσει. Όσο άντεχε στο Μαζί τούτο, που ξεθωριάζει η συνήθεια και δυναμώνει η απουσία. Όσο άντεχε στο Μαζί... Κι ας ξέρω πολύ καλά ότι περισσότερο κρατάει στο Χώρια...
"Χρόνια Πολλά..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.