Μια νύχτα σαν όλες τις άλλες.

Μια νύχτα σαν όλες τις άλλες ήταν και η χθεσινή μα όλα έμοιαζαν διαφορετικά.
Νύχτα που έβρεχε αλλά δεν χρειαζόταν η βροχή για να ακούσεις σταγόνες να πέφτουν κι η ομίχλη να σκεπάζει την καρδιά, νύχτα που έβρεχε έτσι κι αλλιώς , λίγη ψύχρα, λίγη αδιαφορία, λίγος πανικός κι ομίχλη.
Νύχτα που σε πλημμύριζαν όλα όσα δεν τολμάς να πεις και όλα όσα δεν τολμάς να ρωτήσεις.
Νύχτα που άλλοι είναι σε μια αγκαλιά και καίγονται κι εσύ αναρωτιέσαι πως γίνεται να μην είναι εδώ η αγκαλιά σου. 
Φωτιές που χτυπάνε στο ταβάνι και φλόγες που έρχονται και σε τσουρουφλίζουν κομματάκι κομματάκι εκεί που είχες νιώσει τα αγγίγματα και μουσικές που μπουκώνουν το χώρο και σου κόβουν την ανάσα, αυτήν που θα παρακαλούσες να έσβηνε από τα φιλιά. Κι όμως τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται. 
Μόνο έρχεται μια βροχή να ξεπλύνει την κάψα της πόλης που σε κρατάει και όχι, που σε μεγάλωσε αλλά δεν σε παίδεψε, που αυτός είναι δεμένος μαζί της, που με μια μόνο υπόσχεση, αυτή της πιο ερωτικής, σε κρατάει λέγοντας σου δεν μπορείς να φύγεις, όπως κι αυτός τόσο καιρό, με υποσχέσεις σε κρατάει. Σε ένα ατελείωτο περίμενε κι ας μη σου υποσχέθηκε ποτέ τίποτα, γιατί απλά έτσι είσαι κι έτσι νιώθεις αιώνια δεσμευμένη, δεμένη μέσα σε τέτοιες νύχτες σαν τη χθεσινή που έπαιρνε φωτιά το σύμπαν σου.
Σαν ένας μαγνήτης με τους δυο του πόλους που ο ένας σε τραβάει κι ο άλλος σε απωθεί, έτσι κι αυτός γιατί κι αυτός έτσι απλά είναι, σε ένα ατέλειωτο παραλήρημα λογικής που κάθε φορά βάζει φωτιά ο ίδιος και το καίει. 
Μια νύχτα στην πόλη που η βροχή δεν μπόρεσε να σβήσει οτι καιγόταν. Λες κι έβρεχε οινόπνευμα χτες κι άναβε πυρκαγιές σωρό στα μάτια σου μπροστά.

Μια νύχτα θολούρας που σκέψεις, λέξεις, πράξεις κατέληγαν σε μια και μόνο ερώτηση: "μια νύχτα σαν την χθεσινή, πως μπορεί να μην είναι δίπλα μου;"