Μια ζωή, ένας θάνατος και στη μέση η αγάπη.

Ένα τίποτα είμαστε. 
Ένα τίποτα που παίρνει απλά ζωή, τη δανείζεται και επειδή ακριβώς ξέρει οτι είναι δανεική, αν το αντιληφθεί νωρίς φροντίζει να τη ζει όπως γουστάρει.
Το πόσο ευθραυστη και ταπεινή είναι η ζωή το αντιλαμβάνεται καθαρά και ξάστερα μια μάνα μόλις γεννήσει. Γι αυτό τα πρώτα παιδιά είναι πάντα σημαντικά και σου ανοίγουν τα μάτια, τον κόσμο, το μυαλό και τους ορίζοντες.. κι είναι μεγάλη αδικία που δεν μπορεί να το νιώσει κι ένας άντρας αυτό το συναίσθημα. Πολύ μεγάλη αδικία.. 
Από την άλλη όμως, ένας πατέρας είναι αυτός που δείχνει στο παιδί πως να ζει, πως να φέρεται και το μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η αγάπη του άνδρα στο παιδί και του παιδιού στον πατέρα δεν είναι μια αγάπη δεδομένη, είναι μια αγάπη που κερδίζεται γιατι χτίζεται. 
Η γυναίκα γεννάει και ο άνδρας μεγαλώνει. 
Κάπως έτσι και οι σχέσεις.. μπορεί να γεννιούνται με συνοπτικές διαδικασίες αλλά θέλουν φροντίδα για να μεγαλώσουν, να αναπτυχθούν και να ριζώσουν..

Γι αυτό πάντα στην αγάπη χρειάζονται δύο. 

Ο νονός και η νονά μου ήταν παντρεμένοι 50 χρόνια, ίσως και παραπάνω. Δεν ξέρω αν γεννήθηκε η αγάπη τους αλλά σίγουρα την αναθρέψανε παρέα. 
Ίσως γι αυτό η νονά μου, δεν πήρε όλη τη μέρα τα μάτια της από το πρόσωπο του. 

Γελούσες, αγάπησες, αγαπήθηκες, έζησες καλά.
Καλό παράδεισο..