Ύπνος

Θέλει μόνο να κοιμηθεί. 
Ένα ολόκληρο οκτάωρο ύπνου ζητάει, χωρίς να έρθει να την σκουντήξει, να απαιτήσει την προσοχή της, να της μιλήσει, να την ξυπνήσει τελικά. 

Έναν ήρεμο ύπνο, χωρίς περίεργα όνειρα. 
Προτιμάει τα όνειρα της να είναι πολύχρωμα κι όχι μονόχρωμα σε εκείνο το κόκκινο του πάθους ή το μαύρο της απώλειας. 

Χωρίς διακοπές να είναι ο ύπνος της, όχι να ανοίξει απλά τα μάτια εκεί γύρω στις 4 και να αρχίσει πάλι ένα γαιτανάκι σκέψεων. Να μη ξυπνήσει και να σέρνεται το πρωί, σαν τα ζόμπυ που βλέπεις στις αμερικΛανιές να περιφέρουν αδιάφορα κενά σώματα. 

Θέλει μόνο να κοιμηθεί, συνεχόμενα μέχρι το πρωί! 
Δίπλα του. 
Γιατί έχει και ζωή να ζήσει. 

Άνθρωποι.

Άνθρωποι που πίστευες οτι δεν θα συναντήσεις ποτέ, άνθρωποι που θαυμάζεις για πολλούς απροσδιόριστους λόγους, άνθρωποι που σου δείχνουν τι πραγματικά αξίζει. 

"Υπέροχα" σκέφτεσαι. 'Υπέροχα κουκλίτσα μου, πάρε τώρα να 'χεις, που τόσο καιρό έδινες σημασία, αξία κι εμπιστοσύνη στη γνώμη τενεκέδων."

Εμ, σου χρειαζότανε τελικά.. Ο άνθρωπος που έχει κάτι να πει, δεν κάνει φασαρία, δεν έχει ανάγκη να ακουστεί δυνατά, δυνατά ακούγεται μόνο ο άδειος τενεκές. Και το είχες καταλάβει βρε κουκλίτσα μου, κάτι είχες ψιλιαστεί..

Τεσπα, ότι έγινε, έγινε. Τώρα πρέπει να δεις με ποιο τρόπο αυτοί οι άνθρωποι θα γίνουν μέρος της ζωή σου.

YparxeiAgapi

#ΥπάρχειΑγάπη κι ας τη δείχνουμε με lacta που και που ..

Faith

μα η αλήθεια είναι να καταλάβει κανείς πρώτα, τι σημαίνει "love story" για τον καθένα.  
Δεν είναι τυχαίο που κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να τελειώσουν. 

Κουλ;

Καθόμουν σήμερα το πρωί στις κερκίδες και φιλοσοφούσα. Άλλοι ηρεμούν στη θάλασσα, άλλοι στις καφετέριες, άλλοι καλλιεργώντας φυτά, εγώ σήμερα απήλαυσα μερικές στιγμές ηρεμίας και περισυλλογής στις κερκίδες. 
Η δράση παιζόταν στο διπλανό χώρισμα και το σύνηθες παρεάκι κάθονταν παραπέρα.. ευκαιρία για λίγο πραγματικό χρόνο με τον εαυτό μου. 
Ζεστό καφεδάκι, ζεστό πρωινό, ζεστή καρδιά κι αναμονή για κάτι όμορφο. Στο μυαλό να έχουν σφηνωθεί συζητήσεις των τελευταίων δέκα ημερών κι εγώ να σκέφτομαι με τη σειρά μου τα γιατί που με ρώτησαν, αυτά που ρώτησα, αυτά που απαντήθηκαν, όλος ο κόσμος έχει βαλθεί να κάνει συζητήσεις βασισμένες στα γιατί. Γιατί αυτό, γιατί εκείνο και κόντρα ερωτήματα και κόντρα αναλύσεις. 
Τότε μου ήρθε μια φλασιά: τα "γιατί" είναι η μεγαλύτερη λούμπα των εποχών. 
Ναι, ναι, αυτά φταίνε για όλα. Όλα ξεκινάνε από ένα "γιατί" κι από ένα "επειδή" και γίνονται θύελλες αμφισβήτησης και αέναης παπαρολογίας με προοπτική να πάρουμε απαντήσεις που στην ουσία δεν έχουν κανένα νόημα για μας. Γιατί αυτό που δεν έχουμε καταλάβει, είναι πως τα ομορφότερα "γιατί" είναι εκείνα στα οποία, όποια απάντηση και να πάρουμε στα αυτιά μας θα φαίνεται απίστευτη και αμφισβητήσιμη και χαζή. Που δεν θα μπορούμε να τα αιτιολογήσουμε και η απάντηση θα προκύπτει αβίαστα.

- Γιατί τι θα πει γιατί; Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. 

Κουλ; Για δοκιμάστε το... 

Τι είναι έρωτας μωρό μου;

[...] κι όταν είσαι μέσα μου, κι είναι αυτό το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, το πόσο θέλω να σε νιώθω και να σε αγγίζω και να σε μυρίζω, τις ώρες εκείνες που το μόνο που θέλω να κοιτάω είναι τα μάτια μου μέσα στα μάτια σου και τα μάτια σου μέσα στα δικά μου κι όταν δεν αντέχουμε άλλο αυτή την τόση ευτυχία κι απλά ρίχνεις το κεφάλι μπροστά κι εμένα μου κόβεται η ανάσα, κι όταν σου μαγειρεύω, για να φας γιατί θέλω να σε φροντίσω, να σε προστατεύσω, να σε μεγαλώσω τότε είναι που νιώθω τόσο έρωτα, που πλημμυρίζει όλο μου το είναι κι είναι η στιγμή η πιο μαγική, η πιο γαλήνια, τότε που θέλω απλά να σε βάλω για ύπνο και να κάθομαι να σε κοιτάω, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

[...] κι όταν ξέρω οτι ζεις και κυκλοφορείς κοντά μου και σε νιώθω να περιφέρεσαι και να γελάς και να έχεις εμένα στο μυαλό σου κι αυτό με κάνει να χαμογελάω και το βράδυ πιάνεσαι από λεπτομέρειες και μου περιγράφεις εκείνες τις στιγμές που είδες κάτι και με θυμήθηκες κι εγώ χαμογελάω και σκέφτομαι τις πόσες φορές σε θυμάμαι κι εγώ μέσα στη κάθε μέρα από τα πιο άσχετα πιασμένη, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

[...] κι είναι κι αυτή η ζωγραφιά που βρήκα τυχαία σε ένα site κι ανατρίχιασα, γιατί μου θύμισε εκείνη τη νύχτα που, μετά από διαπραγματεύσεις ωρών, ήρθα σπίτι σου με βρεγμένα μαλλιά και ήταν τόση η λαχτάρα σου που πήρες το κεφάλι μου στα δυο σου χέρια και το κράτησες και με φίλησες ξανά και ξανά κι έτρεξες σα μικρό παιδί να χωθείς μέσα στα σεντόνια, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]  

[...] κι όταν δεν έχεις ανάγκη να το πεις πουθενά, γιατί εσύ ξέρεις αλλά είναι τόσο μεγάλη η χαρά σου που δεν κρύβεται, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...] 

[...] κι όλα όσα ζήσαμε κι όλα όσα είπαμε κι όλα όσα κάναμε κι όλα όσα θα έρθουν, αυτό είναι έρωτας μωρό μου. [...]

Εμείς οι δυο μαζί. Αυτό είναι έρωτας μωρό μου. 

Με Αγάπη

"Είχε πέσει βαθιά μέσα στα σκατά και το ήξερε. Είχε αρχίσει να χειμωνιάζει, τα χέρια του είχαν ήδη αρχίσει να ξεραίνονται και αυτήν την οδό Λένορμαν που διέσχιζε μόνο χάρμα δεν την έλεγες. Ο Τ. είχε αρχίσει να ξανακαπνίζει, να σιγοτραγουδάει κάτι ξεχασμένα κλισέ τραγουδάκια και να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο σε ελαφριές αγκαλιές. Και τον έπνιγαν αυτές, τον έπνιγαν οι γαμημένες οι αγκαλιές με αυτήν την μοναξιά που έκρυβαν κάτω από την αγωνία τους να γίνουν αρεστές, κρύβανε ζόρι και ανάγκη και αυτός δεν το 'χε, ένιωθε κρύος. Και ξενέρωτος και κάπως βαρετός. Σαν την κωλό- Λένορμαν ένοιωθε και έπρεπε να θυμηθεί να πάρει καμιά αλοιφή, τα χέρια του είχαν αρχίσει να βγάζουν πληγές από το κρύο. Και θες η μέρα που ήταν κάπως περίεργη, θες η Αθήνα που τον προκαλούσε να την δει αλλιώς, θες το μανταρίνι που μύριζε το χέρι του- κερασμένο από ένα σερβιτόρο που του το είχε φέρει μαζί με το ποτό του, ο Τ. γύρισε άρον άρον σπίτι, άνοιξε ένα παλιό φάκελο με γραπτά που είχε γράψει για την Π.Κ. από τον περασμένο Απρίλη και έκανε draganddrop το ακόλουθο:

Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να σκίσεις το δέρμα σου και να φωνάζεις “σε θέλω ολόκληρη, όπως είσαι;”

Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να αντέξεις να ξεστομίζεις, να φωνάζεις στον αέρα;

Τι είναι αυτό που όταν αργεί και δεν σου απαντάει, εσύ θέλεις να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, ξανά και ξανά;

Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις να κοιτάξεις άλλη, που θες να το φωνάζεις πως "είσαι η ωραιότερη, είσαι η Χιονάτη ανάμεσα σε 100 μάγισσες, είσαι το πρώτο μου φιλί που είχα ξεχάσει, είσαι χέρια ανοιχτά έξω από το αμάξι που τρέχει, είσαι το τραγούδι που ακούω συνέχεια σαν μαλάκας, είσαι τα ποιήματα των ποιητών που ήθελαν απλά να γοητεύουν, είσαι εσύ και είσαι υπεροχή είσαι, ανυπέρβλητη γαμώ την τρέλα μου είσαι, και ασυνάρτητη και δύσκολη να κατανοηθείς και καλικάτζαρος είσαι και μια φωνή που πια δεν έχω να φωνάξω πως σε θέλω, σε λαχταρώ, εκ πάγλου καλλονής- μα τι ωραία που τα λέω- ομορφιά μου!

Και ήρθε και η κώλο- Λένορμαν και γέμισε μανταρινιές. Και τι ωραία που μύριζαν."

Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/me-agapi-me-agapi-480#ixzz2t0m8YPMn

Το μεταφέρω αυτούσιο γιατί μίλησε στη καρδιά μου, ιδίως τα italics. Αφήστε που είναι η αντρική ματιά, αφήστε που σήμερα δεν είμαι καλά. Πφφφ...