Ούτε τέλος..

..ούτε αρχή!
Το μήνυμα της ημέρας είναι αλλαγή. 
Αν θες να αλλάξει κάτι στη ζωή σου, να είναι πιο όμορφη, εσύ πιο ευτυχισμένος και χαρούμενος άνθρωπος και ΄λα να πηγαίνουν καλύτερα, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να αλλάξεις!
Μα το πως σκέφτεσαι θα αλλάξεις, μα το πως φέρεσαι θα αλλάξεις, μα το πως συμπεριφέρεσαι θα αλλάξεις, ΚΑΤΙ θα αλλάξεις. 
Οπότε, εύχομαι η Πρωτοχρονιά μας να είναι η καλύτερη των τελευταίων χρόνων και να είναι η απαρχή μιας άλλης ματιάς, πιο χρωματιστής, πιο ξεκάθαρης και συνειδητοποιημένης!    
Let's Welcome 2014!! 

Pre-2014 party

Έπεσα προχτές πάνω σε ένα ερωτηματολόγιο του Δεκέμβρη του 2012.
Αφορούσε τους στόχους που είχαμε θέσει για το 2013 και η απάντηση μου ήταν "να γίνω άνθρωπος γιατί μέχρι τώρα ήμουν χιονάνθρωπος..."
Εκείνη την περίοδο ήμουν πολύ άσχημα. Πολύ πολύ άσχημα, ίσως όσο άσχημα δεν έχω υπάρξει ποτέ ξανά. Και συνέχισα να είμαι για αρκετό καιρό αργότερα.. 
Σκεφτόμουν πόσο λάθος υπήρξα, πόσο η ίδια υποβίβαζα και χαντάκωνα τον εαυτό μου θεωρώντας οτι όλοι σκέφτονται όπως εγώ και καταλήγοντας σε συμπεράσματα δικά μου χωρίς να συζητήσω. Μετάνιωνα όλα αυτά που δεν είπα κι όλα αυτά που δεν έκανα και όλα αυτά που δεν αφέθηκα να ζήσω, βάζοντας άλλων ανάγκες πάνω από τις δικές μου.. μέτρησα αμέτρητες φορές που δεν έκανα κάτι που ήθελα και στιγμές που δεν ήμουν τολμηρή να εκφράσω αυτό που ένιωθα... καταλήγοντας να γίνω χιονάνθρωπος.
Έχω κάνει πολλά βήματα από τότε και νομίζω οτι σχεδόν τα κατάφερα.. κι είμαι πολύ περήφανη γι αυτό!  ^_^

*το σημαντικότερο...; όποιος γουστάρει ακολουθεί! 

Γράφω - σβήνω [..]

[..] σβήνω - γράφω.

Μέρες τώρα βλέπω ότι έχω καιρό να γράψω κείμενο. Είναι μόνο μερικές φωτογραφίες που με προκαλούν και ίσως καλύπτουν αυτά που θέλω να πω. Στεναχωριέμαι όμως γιατί μάλλον ξαναπέφτω σε εκείνη τη -γνωστή δική μου-  παγίδα, του να μη μπορώ να μετατρέψω τις σκέψεις και τα αισθήματά μου σε λέξεις. 
Πιέστηκα σήμερα να ξεκινήσω και στην αρχή, έγραφα κι έσβηνα, έγραφα κι έσβηνα, τι να πω, μπερδεύτηκα! Μετά όμως συνειδητοποίησα οτι με τη μία φίλη μου μιλούσα πριν στο τηλέφωνο 1 ώρα (ω ναι..) και την άλλη θα τη συναντήσω σε λίγο, κάτι που σημαίνει άλλο τόσο μπουρου-μπουρου. Ότι δηλαδή αυτά που με προβλημάτισαν χτες, σήμερα, τις προηγούμενες μέρες και γι αύριο, μεθαύριο, τα είπα, τα εξέφρασα και τα έχω συζητήσει ήδη.    
Και πόσο τυχερή νιώθω να ξέρατε... πόσο τυχερή που επιτέλους βρέθηκαν στη ζωή μου άνθρωποι να μπορώ να μιλήσω μαζί τους για το κάθετι μικρούλι, ουσιαστικό κι ανούσιο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως το ελάχιστο, θα με ακούσουν. Τι καταπληκτικό συναίσθημα να μπορεί κάποιος να ακούει έστω κι αν γνωρίζεις οτι δεν συμφωνεί. Τι γενναιόδωρος άνθρωπος είναι αυτός που σου διαθέτει έτσι αγάπη.. 
Θυμάμαι κι εκείνους τους άλλους.. που με ζόριζαν, που με έκαναν να στέκω μουγκή να μη βγαίνει ούτε αλήθεια, ούτε ψέμα, ούτε λέξη από τα χείλη μου..  που τελικά ήμουν απλά ένας τοίχος γι αυτούς για να χτυπάνε πάνω μου, όσα δεν τολμούσαν να χτυπήσουν εσωτερικά. Όχι, δεν κλαίγομαι, ούτε μετανιώνω. Απλά τελείωσα με τέτοιους τύπους και κρατάω μόνο τους άλλους, τους ωραίους, τους ξηγημένους, που προσπαθούν να τα βρουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά να επηρεάσουν τρίτους.  
Έχω ταιριάξει με ανθρώπους αμφιλεγόμενους, που γνώρισα σε περιβάλλοντα που δεν φαντάζεται ο νους, σάμπως έτσι δε με χαρακτήριζαν κι εμένα στην αρχή; Κι έμειναν οι άλλοι, εκείνοι οι "straight", οι "mainstream", οι "της γενιάς τους" να με κοιτούν αποχαυνωμένοι να προχωράω. 
Η φίλη μου η Αθηνά λέει ότι όση αγάπη και να πάρω αν δεν με αγαπήσω εγώ, δεν θα μου είναι ποτέ αρκετή κι όλο θα θέλω περισσότερο κι όλο θα φαίνομαι εγωίστρια και απαιτητική και θα τα θέλω όλα, και το "όλα" δεν θα μου είναι ποτέ αρκετό. Την πιστεύω και την εμπιστεύομαι, δίκιο έχει το έχω δει. Και η Μαλβίνα έλεγε, οτι δεν υπάρχουν κακοί και καλοί, υπάρχουν αυτοί που αγαπήθηκαν κι αυτοί που δεν πήραν ποτέ αγάπη. Σοφές είναι και οι δύο.

Ρε φίλε οτι και να συζητήσω πάλι για αγάπη καταλήγω να μιλάω..  φθου μου.. 

<3

true story. 

Γι αυτό, χαμογέλα (μου).  

Να γιατί:

Όμως, δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε το παρελθόν, ούτε το παρόν. 
Το μόνο που μπορείς να φτιάξεις είναι το μέλλον.  
Γι αυτό κινητοποιήσου. 

Χριστέ μου, πόσο ωραία είναι όταν μιλάς "έξω από τον (κάθε) χορό". Ναι, να είσαι αισιόδοξος, και να σκέφτεσαι θετικά αλλά πάντα υπάρχουν στιγμές που λυγίζεις και στεναχωριέσαι κι όλα σου φαίνονται μαύρα. 
Δεν βρίσκεις λόγο να συνεχίσεις.

Και μετά ξυπνάς, αντιλαμβάνεσαι όσα έζησες και ο λόγος να συνεχίσεις είναι ολοφάνερος. Απλά θέλεις περισσότερα από αυτά, απλά τα θέλεις όλα. Τουλάχιστον ξέρεις τι θέλεις και μένει να το αναζητήσεις ή να του επιτρέψεις να έρθει στη ζωή σου. Κι αν τυχόν το έχεις στη ζωή σου, αποφασίζεις να το διατηρήσεις με αγάπη και φροντίδα όσο είναι ακόμη καιρός.

Τόσο απλά.