Βρε λες...;

Στην αρχή διαβάζεις αυτό:

και νιώθεις ο,τι γράφτηκε για σένα κι αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάθε του λέξη... και σε πνίγουν οι αμφιβολίες, σε πιάνουν οι ανασφάλειες, τι έκανα λάθος, μήπως δεν έδειξα τι νιώθω, μήπως δεν κατάλαβε πόσο πολύ μου λείπει, πόσο υπερέβαλα τον εαυτό μου για το "μαζί" μας, πώς είναι δυνατόν να μην...; Πως, που, πότε, γιατί! Ουφ! κούραση φίλε... 

και μετά έρχεται αυτό: 

και λες "βρε, μπας και δεν είμαι εγώ αυτή που μπερδεύεται...;" μπας κι εγώ το έκανα σαφές, το είπα, το ξαναείπα και κυρίως το έδειξα με το να παραμένω σταθερή σε αυτά που λέω τόσο καιρό; σε αυτά που ζητάω τόσο καιρό; σε αυτά που προσφέρω τόσο καιρό; κι αν αυτά που προσφέρω είναι λίγα, γιατί στο καλό δεν ζητάει περισσότερα; πως κατέληξε στο συμπέρασμα οτι δεν έχω παραπάνω να δώσω ή να κάνω;

Και μετά θυμάσαι πως ότι ισχύει για τον άλλο, ισχύει και για σένα. Πως πρέπει κι εσύ να δείχνεις πως νιώθεις και πως αν νοιάζεσαι θα σηκώνεις κι εσύ το τηλέφωνο να πάρεις, κι οτι το σωστό είναι να μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις κι εσύ διάφορα για να κυλάει το θέμα. Και πως για να πετύχει το οτιδήποτε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους βασικό είναι να το θέλουν και οι δύο. Και να κάνουν βήματα, μια ο ένας, μια ο άλλος... έτσι για να υπάρχει ισορροπία βρε αδερφέ, να συναντηθείτε κάπου στο "μαζί" της υπόθεσης.

Και τότε σκέφτεσαι ο,τι μάλλον δεν σε θέλει και πολύ, αφού δεν συζητάτε γι αυτά που νιώθετε και δεν μιλάτε για αυτά που θέλετε και δεν αναλύετε αυτά που κάνετε γιατί μπορεί αυτά που έχει ο ένας στο μυαλό του ως τεράστια βήματα κι ενδείξεις κι αποδείξεις αγάπης, στον άλλο να φαίνονται μικρά κι απαραίτητα και το αντίστροφο, και στεκόσαστε στην επιφάνεια και τις απλές εντυπώσεις κι όχι την ουσία. 

Και μετά θυμάσαι όλα εκείνα για τα οποία τον ερωτεύτηκες κι όλα όσα έκανε ο ένας για τον άλλο τόσο καιρό κι όλα όσα σημαίνει ο ένας για τον άλλο τόσο καιρό και πως στο καλό πέρασε τόσος καιρός κι εύχεσαι να κάνει κι εκείνος το ίδιο. 

Για να κρατήσει λίγο ακόμη ώστε μαζί να μάθετε να περπατάτε μαζί.. γιατί δεν τα ξέρεις όλα αλλά μπορείς πάντα να εύχεσαι να τα ζήσεις όλα.    

Τι λέει...

Τρέχοντας

Ημιχαλαρή η μέρα και ως είθισται τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες, οι σκέψεις χορεύουν, τα θέματα ξεπροβάλλουν ένα ένα - ή και όλα μαζί, με μένα τίποτα δεν είναι απίθανο - και προκαλούν για δράση. Θες να 'ναι κείνος ο πλανήτης που μπήκε στον Κριό που μεγεθύνει τα πάντα σαν προτζέκτορας στον τοίχο, θες να 'ναι ο αβέρτα χώρος που τους διαθέτω στο μυαλό μέσα, θες να 'ναι το σύγκρυο που νιώθω μέχρι και τα δαχτυλάκια των ποδιών μου, αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι. 
Κάπου διάβασα ο,τι η ουσία δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο να ταιριάξεις μαζί του αλλά έναν άνθρωπο που δεν θα μπορείς να είσαι μακριά του. 
Νομίζω συμφωνώ. Δεν είναι οτι με προκαλούν οι δυσκολίες, ίσα ίσα τις βαριέμαι και με κουράζουν. Είναι που πάντα στη ζωή μου θέλω να παθιάζομαι με ότι καταπιάνομαι και θέλω τα πράγματα να έρχονται αβίαστα, να είναι έντονα κι αξέχαστα. Να μπαίνω σε φάση απολογισμών και να συμπεριλαμβάνω τρέλες, στιγμές που ξεπερνούσα τον εαυτό μου κι ας έχω να θυμάμαι και μερικά στραπάτσα, so what; 

Ποια είναι η διαφορά του/της "γκόμενου/ας" από τον/την φίλο/η; Το συναίσθημα, το πάθος, ο φόβος μήπως κάποια μέρα ξυπνήσεις και δεν είναι εκεί. Ο φίλος ξέρεις οτι θα είναι, αλίμονο, δεν φοβάσαι. Ο Άλλος/η όμως..
Αχ αυτός ο Άλλος/η. Αυτός που δεν μπορείς να σκεφτείς να είσαι μακριά του.

Τέτοιους τύπους πρέπει να έχουμε στη ζωή μας, τελεία και παύλα, οτιδήποτε λιγότερο, πιο περίπλοκο  κλπ κλπ, στο καλό και να μας γράφει. 


*τρέχοντας στο διάδρομο προετοιμαζόμενη για αυτό

Συγχώρα με αγάπη μου, που ζούσα πριν σε γνωρίσω

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου...

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί...

Όλα μπορούσανε να γίνουνε

στον κόσμο αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες...

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου

αγαπημένη μου...

Μα και τι να πει κανείς...

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός

και τα μάτια σου τόσο μεγάλα...

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου

έζησα όλη τη ζωή...

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα

και τότε όλα τα βράδια

κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας...

Θάθελα να φωνάξω τ'ονομά σου,αγάπη,

μ' όλη μου τη δύναμη..

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,

καμιά ελπίδα να μη πεθάνει...

Θε μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο

μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων.

Συχώρα με, αγάπη μου,

που ζούσα πριν να σε γνωρίσω...

Μισώ τα μάτια μου,

που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου...

Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,

ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ' αναζητάω σαν τον τυφλό,

που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας

σ'ενα σπίτι που' πιασε φωτιά,

α, για να γεννηθείς εσύ

κι εγώ για να σε συναντήσω

γι αυτό έγινε ο κόσμος...

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο...

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί...

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό

έξω απ' την πόρτα σου,

εσύ θα ξέρεις,

πως πέθανε σφαγμένος

απ' τα μαχαίρια του φιλιού,

που ονειρευότανε για σένα..

Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ'αγγίζεις...

Τ. Λειβαδίτης

Συγχώρα με, δε φταίω. Δεν ήξερα ο,τι θα σε συναντήσω.