Δικαιολογίες...

Αν πω "ήπια", θα βρω τη δικαιολογία που ψάχνω; 

Love is in the air

Τις τελευταίες μέρες, μόνο για τον έρωτα μπορώ να μιλάω.. 
Αυτόν τον ανυπέρβλητο έρωτα που σου παίρνει τα μυαλά και σε αποβλακώνει. Αυτόν που σε κάνει να μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο, παρά το αντικείμενο του πόθου σου. Ούτε πότε, ούτε που, ούτε για πόσο.
Είναι πάντα ο έρωτας έτσι..; 
Ερωτεύονται όλοι με τον ίδιο τρόπο; 
Ναι, θα μου πείτε έχει κι άλλους που ερωτεύονται και χαζεύουν! Τα 16χρονα! και θα έχετε δίκιο μωρέ... αλλά έτσι δεν θα έπρεπε να είναι ο έρωτας; Κάτι ελαφρύ, κάτι που σε κάνει να χαμογελάς, να καρδιοχτυπάς, κάτι που σε κάνει να ζηλεύεις - πράγματα και καταστάσεις και σκέψεις και συναισθήματα που νιώθεις όταν δεν έχουν προλάβει να σε στοιχειώσουν οι άλλοι.. εκείνοι οι κανόνες των μεγάλων...  που όταν σε καταφέρνουν τελικά, καταλαβαίνεις οτι έχασες τα μεγαλύτερα συστατικά του έρωτα: το "για πάντα", το "εμείς" και το "μαζί".
Γιατί μαθαίνεις οτι "τίποτα δεν κρατάει για πάντα", οτι "πολλές φορές το *εγώ* πάει πάνω από το *εμείς*" κι οτι "ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος για να μπορεί να αντέξει το μαζί, να μην πιέζεται".
Κι έχεις δύο σχολές: Η μία να λέει "οτι αποκτάται εύκολα είναι εκείνο που αφήνει τη γλύκα του και διαρκεί" και η άλλη να λέει "οτι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο". 
Ήμουν της δεύτερης... αλλά κουράστηκα. 
Θέλω πολύ τον έρωτα των εφηβικών μου χρόνων κι ας είμαστε δύο ενήλικες! Μπορούμε να ξανασυμπεριφερθούμε σαν παιδιά, μαζί.. μέχρι να ταιριάξουμε τον έρωτά μας στην καθημερινότητα των μεγάλων και να τον ζούμε εκεί!
Έλα, σε θέλω, δες! Σ' αρέσει..!   

Wish for me μωρό μου, i'm already here!

Γίνομαι

Ένας μικρός Θεός ο κάθε ένας από μας...

Θέλω να σε φιλάω, θέλω να σ’ακουμπάω

θέλω να σ’έχω κοντά μου, 

να μπλέκω τα χείλη σου με τα δικά μου

θέλω να σε λατρεύω, θέλω να σε ζηλεύω

θέλω να ξέρω τι κάνεις

τι ώρα θα φύγεις και τι ώρα θα’ρθεις

Δεν είναι όμορφη η νύχτα αν δεν έχει αστέρια

δεν είναι ωραία τα χάδια απ’τ’άλλα τα χέρια

στα δυο σου χέρια μωρό μου θέλω εγώ να πεθαίνω

στην αγκαλιά μου να μπαίνεις και να σ’ανασταίνω

Γίνομαι Θεός, γίνομαι τρελός

γίνομαι ό,τι με κάνεις εσύ

γίνομαι ό,τι θες κι ότι εσύ μου λες

μόνο εσύ με πεθαίνεις, εσύ μ’ανασταίνεις

Θέλω να σε αγγίζω, θέλω να σε μυρίζω

θέλω μαζί μου να λιώνεις

μαζί μου ν’αρχίζεις και να τελειώνεις

θέλω να σε προσέχω, μόνο εγώ να σ’έχω

θέλω να είμαι κοντά σου

να βλέπω τα μάτια μου μες στα δικά σου...

Μέρες περισυλλογής

Είμαι εδώ σήμερα, μεσημεράκι, ώρα και μέρα που οι περισσότεροι είτε κοιμούνται είτε δεν έχουν σηκωθεί από το τραπέζι είτε είναι αραχτοί σε κανένα καφέ.

Εγώ υπό συνθήκες είμαι μόνη κι από την ώρα που σηκώθηκα, σκέφτομαι τι έχω να κάνω. 

Έχω πολλά να κάνω. Πραγματικά πολλά και σημαντικά, έχω να φροντίσω το χώρο που ζω για να βοηθηθώ να είμαι ήρεμη, έχω "να δω τα πλάγια μου" που λέει και η μάνα μου...! 

Τίποτα δεν έχω κάνει ακόμη κι ας πέρασαν 4-5 ωρίτσες. 

Υποτίθεται οτι τις Κυριακές είσαι χαλαρός, είναι οι μέρες που ξεκουράζεσαι και  το μυαλό σου ηρεμεί με όμορφες παρέες, με νωχελικούς ρυθμούς κι όλα αυτά τα κοινότυπα για τους πολλούς.

Υποτίθεται οτι οι Κυριακές είναι για να κατεβάζεις τις στροφές του νου σου, να οργανώνεσαι και να παίρνεις δύναμη για την επόμενη εβδομάδα.

Δεν έχω καταφέρει ακόμη ούτε να σκεφτώ, ούτε να οργανωθώ και κυρίως ούτε να ξεκουραστώ, πως γίνεται κάθε Κυριακή το ίδιο πράγμα; 

Τι χάνω, τι δεν κάνω καλά; Χάνω μήπως τη μοναδική ευκαιρία μέσα στη βδομάδα να χαλαρώσω; Πως χαλαρώνουν οι υπόλοιποι, είναι κανένα κουμπάκι αυτό που με το που ξυπνάς πρωί Κυριακής πατιέται από μόνο του και μπαίνεις σε ανάλογο mood; 

Εγώ χαλαρώνω μέσα από τις δραστηριότητες μου, παθιάζομαι και τα πράγματα μου βγαίνουν πιο εύκολα, χωρίς να με κουράζουν. Όλες τις μέρες. Βρίσκω χρόνο να κάνω αυτά που μου αρέσουν, φτιάχνω χρόνο για να χωρέσουν κι άλλα τόσα. Αλλά αυτός ο καταναγκασμός της χαλάρωσης της Κυριακής με κουράζει.

Όλα τα καλά να τα βολέψεις σε μια Κυριακή; Γίνεται; Δεν γίνεται! 

Γιατί αν τα βολέψεις σε μια Κυριακή τι σου μένει για την υπόλοιπη βδομάδα...;

Μη τα αφήνεις όλα για τις Κυριακές.

 

Οτι και να πεις...

Που

"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη" λέει ο αγαπημένος Καβάφης "να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος."
Την Ιθάκη μου την ξέρω (;).
Αλλά ο δρόμος είναι τόσο μακρύς και τόσο κουραστικός... πραγματικά είμαι ακόμη στο ξεκίνημα κι έχω ήδη κουραστεί. Αυτές τις μέρες θέλω να κουρνιάζω απλά σε μια πολυθρόνα, αν δεν μου φτάνει ο χρόνος για να μπω κάτω από το πάπλωμα να ρίξω ένα από κείνους τους υπνάκους που κοιμάσαι σαν μωρό, και να κλείνω τα μάτια.
Ούτε κι εκεί βρίσκω γαλήνη. Ούτε κι εκεί ηρεμώ. Εγώ που υποτίθεται είμαι άνθρωπος χαλαρός, που βαριέται τη ζωή του και αντιμετωπίζει τα πράγματα μόνον όταν τα συναντήσει κατάφατσα, εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ από τις εμμονές και τις σκέψεις που μπλέκονται σαν κουβάρι μέσα στο κεφάλι. Το να παρακολουθήσω κάτι δε... τρελά γλέντια εκεί. Οι υπόλοιποι χρειάζονται διάλειμμα από αυτό που παρακολουθούν κι εγώ παρακολουθώ αυτό στα διαλείμματα του μυαλού μου... 
Πληροφορίες, πληροφορίες από παντού, από διάφορους και διαφορετικούς, γνώσεις, απόψεις, ιδέες και νοήματα, βαθιά, ανάλαφρα, σοβαρά και μη.... 
Θαυμάζω τους ανθρώπους που κυριαρχούν στον εαυτό τους. Δεν ξέρω αν αυτό είναι σημάδι ωριμότητας. Αν είναι την έκατσα πάντως, γιατί ακόμη κι ένα μυαλό δεν μπορώ να το μαζέψω.

Θα σταματήσω εδώ. Ζαλίστηκα και πάω να σκεφτώ. 
  

Εσωτερικά

Όσο πιο εσωτερικά δουλέψεις σήμερα, τόσο μεγαλύτερο καλό θα κάνεις στον εαυτό σου, προτείνουν και υπόσχονται οι πλανήτες στους Ιχθύες.. 
Κι όντως η μέρα προσφέρεται για περισυλλογή, για χαλάρωση, για "τσάι και συμπάθεια" είναι μια μέρα μαχμουρλιάρικη, με ομίχλη από κείνες που βλέπεις στο Λονδίνο και μια μέρα που σε προκαλεί να σκεφτείς.
Είναι μίζερα τριγύρω. Είναι τα τόσα που ακούς γύρω σου, αυτά που γίνονται στην χώρα και στην πόλη, που σε στεναχωρούν και σε κάνουν να αγωνιάς για το μέλλον. Σου δημιουργούν μια ανασφάλεια, μια αίσθηση ανικανότητας να κινήσεις τα πράγματα, να προβλέψεις και να προλάβεις καταστάσεις κι  ένα αίσθημα ανεπάρκειας.
Μέσα σε όλα αυτά όλοι οι υπόλοιποι. Μια φίλη που είναι απόλυτη στις απόψεις της, μια άλλη φίλη που σε ψάχνει κλαίγοντας, ένας που θυμώνει κι αντιδρά σα μουλαρωμένο γαιδούρι, μία φίλη που έχει τα γενέθλιά της και θα τα γιορτάσει υποδεχόμενη ΤΟΝ έρωτα, μια γνωστή που χωρίζει και τα δύσκολα είναι μπροστά της, δυο παιδιά νεκρά από την ανέχεια κι άλλα δυο που χαροπαλεύουν... κι άλλοι τόσοι πολλοί πολλοί μαζεμένοι μικρόκοσμοι που στροβιλίζονται γύρω σου και σε 
σε;
σε....
;


Είναι γύρω σου. Αλλά η ουσία είναι μέσα Σου. 

Τα Καλύτερα

Αχ, τι όμορφη μέρα....

Να ξεκινάς τη μέρα σου με ένα φιλί σε τρυφερό μαγουλάκι, να μιλάς με κόσμο, να χαιρετάς, να χαμογελάς, να εύχεσαι "καλό μήνα, καλή άνοιξη"..! 
Γιατί μωρέ να μην έχει κάθε μέρα αυτή την τέλεια αισιόδοξη διάθεση;! Γιατί να είναι ο κόσμος κάτι του στυλ "χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;" που βλέπουμε στις γνωστές φωτογραφίες-statements;  
Έτσι ξεκινάμε! Και τα καλύτερα, όχι δεν έρχονται.. Είναι ήδη εδώ!!! 

ακόμη και σε ένα πολύχρωμο φλυτζάνι καφέ...