Ποίηση

Πόσο θα ήθελα σήμερα, να ήμουν από κείνους τους ψαγμένους ανθρώπους που σε ανύποπτο χρόνο, πετάνε μόνο μια ατάκα και σε ταξιδεύουν σε στρατόσφαιρες και σε φέρνουν πάλι πίσω να σκέφτεσαι "τι έγινε τώρα?" 
Που μιλάνε ελάχιστα αλλά τα λόγια τους γίνονται τροφή για σκέψη..
Δεν είμαι όμως, κι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου για να γίνω εδώ που τα λέμε.. 
Κοίταξα τον ήλιο το πρωί όπως ερχόμουν στη δουλειά. Πέρασα από ένα στενό που τα βράδια οι "νέοι" ξενυχτάνε κι ήταν όλα γύρω ήσυχα θυμίζοντας το αίσθημα που έχεις μέσα στο ζεστό σου πάπλωμα όταν πρέπει αλλά δεν θέλεις να σηκωθείς. Εκείνη η γλυκιά αίσθηση "αφήστε με λίγο ακόμα στη θαλπωρή μου, που ζεσταίνομαι, που είμαι προστατευμένος, χαλαρός κι ήρεμος..."  ήλιος είχε ευθυγραμμιστεί ανάμεσα στα δύο πεζοδρόμια, ψηλά κι έλαμπε τόσο όμορφα!! Έκλεψα κι εγώ λίγη από τη λάμψη του και του χαμογέλασα με τα κόκκινα χειλάκια μου, του 'κλεισα και το ματάκι ελαφρά, τον φλέρταρα λιγάκι, για δευτερόλεπτα! Μετά έσφιξα το γιακά του κατακόκκινου παλτό μου και προχώρησα. 
Κι έτσι όμορφα ξεκίνησε η μέρα. Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα παιχνίδισμα με τον ήλιο..